Herşeyden biraz...

Ah Bu Diziler.... Şimdi De House M.D. Peşindeyim!

2012-01-27T12:59:00.005+02:00

TV kanallarında bir sürü bir sürü dizi var ve otobüste-vapurda-sokakta sık sık "diziyi kaçırıca eve gitmeliyim. Akşam dizim var gelemem." vs cümlelerini duyuyor olmamaıza rağmen kime sorsak "ayyy yok ben hiç dizi seyretmiyorum, yabancı diziler haricinde" diyor neredeyse :)) Tabi tabi, ben de seyretmiyorum zaten :P
Yok yok, ben gerçektenten seyretmiyorum :) Papatyam dizisine bakıyorduk ama o da bitti. Eşim Kurtlar Vadisi'nin sıkı takipçisiydi ama neredeyse 1 yıldır pek bakmıyor. Öyle Bir Geçer Zamanki'ye gıcık gıcık gıcık oluyordum, bu yüzden hiç seyretmemiştim fakat son iki bölümdür bakıyorum, güzelmiş :P Gerçi sıkı takipçisi olanlar "artık bozdular o diziyi de" diyor ama belki de bozuk hali hoşuma gitmiştir :P Ezel varken seyrediyordu ama ben son sezonuna hiç bakmadım neredeyse. Çarşamba günleri Çocuklar Duymasın açık olur TV'de ama ben bilgisayar başında eşim ipod başında, arada şöyle bir ekrana bakarız. Şimdi TRT1'de Seksenler diye bir dizi başladı. 10 dakika kadar seyrettim ama güzele benziyor, takip edebiliriz belki.
İşte bu dizisizlikte, can sıkıntımı giderme amaçlı yabancı dizi arayışına girmiştim geçen yıl. Önce Desperate Housewives'ın bütün sezonlarını bir çırpıda seyrettim. Ara sıra TV'de bakardım ve çok merak ederdim. En baştan seyretmeye başlayınca da epey sardı. Şimdi birebir takip ediyorum. Son sezonun son bölümünde yani 8. sezonun 12. bölümündeyim. Altyazı yüklenmesini bekliyorum seyretmek için :)

Yine geçen yıl Dexter'a fena halde takılmıştım. Hatta bir post da yazmıştım Dexter'la ilgili. Onu da birebir takip ediyorum fakat o da fena fena fena bir bölümle sezon finali yaptı önceki ay.
Bu arada ben de twitterda falan birçok kişinin profil fotoğrafı yaptığını gördüğüm House dizisine bir başlangıç yapayım dedim ve deyiş o deyiş :P Şuan 4. sezondayım.
İlk başlarda House'u acımayla karışık pek sevmiştim. Hani çok yalnız vs falan ya, insan üzülüyor. O yüzden böyle aksi ve gıcık oldugunu düşünüyor. Ama kaç sezondur seyrediyorum, artık tanıdım nerdeyse. Ve adam hakikaten gıcık ve uyuz bence. Ayrıca çok da muzur! Babamı hatırlatıyor bana :) Babam da muzurdur, milleti gıcık etmeye bayılır. Onun emekli olmadan önce, fabrikada yaptığı muzurlukları dinleyerek büyüdük biz :) Ama babam gibi House da çok işe yaradığı için, onca muzurluğa rağmen kovulmuyor.
Gerek dizide gerekse dizi tanıtımlarında House hep "teşhis konulamayan hastalara teşhis koyup tedavi eden dahi doktor" olarak tanımlanıyor ama her bölümde son 15 dakikaya kadar her hastaya hep yanlış teşhis koyuyor önce. Ve o yanlış teşhisin yanlış tedavisinden dolayı hasta daha da kötü hale geliyor. Hep son 15 dakikada doğru teşhisi koyuyor ve tedavi ediyor. Bundan da sıkıldım aslında :P

Ama yine de, sadece hastalar ve hastalıklar olmadıgı için güzel bir dizi. İnsanın takip edesi geliyor. 3. sezonun sonunda ekip dağıldı ve ben çok üzüldüm gerçekten. Alışmıştım hepsine :) Sonra internette azıcık araştırma yaptım ve ekibin daha sonra tekrar toparlanacağını öğrendim. Gerçi emin değilim. Çünkü çok da fazla bakmak istemedim, öğrenmeyeyim diye :)) Benim şöyle bir huyum var: roman okurken, film seyrederken falan sonunu bilmek isterim. Hani herkes, sonunu öğrenmek istemez ya heyecanı kaçmasın diye, ben ise sonunu öğrenince daha çok heyecanlanıyorum :) Çünkü o sona nasıl ulaşıldığını merak ediyorum :) sonunu bılmezsem de, belirsizlik daraltıyor beni.

House, hastalarla pek ilgilenmiyor aslında. Ekibi var ve köle gibi kullanıyor onları. Bütün testleri vs onlar yapıyor. House çok mecbur kalmadıkça hastayı asla görmüyor. ve zaten herkesin yalan konuştuğunu düşündüğü için hiçbir hastaya da inanmıyor. Her hastanın mutlaka bir şeyleri gizlediğini, hastalığı da o yüzden teşhis edemediklerini düşünüyor. Hastanın hayatını daha iyi öğrenebilmek için, ekibini hastanın haberi olmadan, hastanın yaşadığı eve yolluyor ve araştırma yaptırıyor.
Şimdi ben sizi de kendim gibi bilip dizi hakkında ayrıntılı bilgi vermeyeyim :) Gerçi yukarıda biraz vermiş oldum , kusura bakmayın artık :) Dizinin en sevdiğim yönü ise şu, hiç ummadığınız şeylerden hastalık kapabileceğinizi öğreniyorsunuz. Mesela bir bölümde, çocuk neredeyse ölecekti ve hiçbir teşhis koyamıyorlar. Bir sürü tahlil yaptılar MR çektiler vs vs. Ama yok. Neden hasta olduğunu bir türlü bulamadılar. Sonunda House'cuğum buldu tabi :) Meğer, çocuk, kamyonette pantolon satan birinden kot pantolon satın almış ve yıkamadan giymiş. Satan kişi de, gündüzleri aynı kamyonetle kimyasal ilaç mı taşıyormuş ne. Onlar pantolona da bulaşmış. Pantolon da çocuğun derisiyle temas edince o kimyasallar çocuğa geçmiş. Çocuk da hastalanmış. (Masal anlatır gibi oldu :) )
İşte böyle blogcanlarım. Bu kadar anlatınca canım çekti. Siz "hmm nasıl birşeymiş acaba bu dizi, bi bakayım." diye merak ededurun, ben de gidip 4. sezonun 2. bölümünü seyredeyim bu karlı ve soğuk havada sıcacık battaniye altında :)

Yumuşacık Mmmmmmısır Ekmeği

2011-12-12T11:51:00.001+02:00

Şimdi bu postu yazarken ilk yada ikinci postum geldi aklıma :) Patlamış mısır fotoğrafı koymuştum. Ben mısırı pek severim. Haşlanmışını da patlamışını da. Ama GDO vs lafları çıktıktan sonra yemeye korkar oldum. Yine dayanamayıp yiyorum arasıra. Ama yetmiyor :( İçim rahat olsa her akşam patlatır yerdim şimdi, ohh missss :)
GDO'suz tohum var mıdır bilmem ama bulmayı ve annemlerin o minik bahçesine ektirmeyi çok isterdim.
Mısırın ekmeğini de pek severim :) Fakat fırınlardakiler taş gibi kuru oluyor genelde. öyle sevmiyorum ben. Yumuşacık olmalı poğaça gibi.
Geçen gün Müge'nin bloğunu gezerken mısır ekmeği tarifine rastladım. O da başka bir blogda görmüş ve denemiş. Ben de denemeye karar verdim. Fakat tarifin bulunduğu postun altında farklı bir tarif daha vardı. Onu mu deneyeyim bunu mu deneyeyim diye kararsızlık içindeyken, diğer tarifte yumurta olmasını kendime bahane gösterip bu tarifi yapmaya karar verdim :) Marketlerde nişasta kutusu gibi kutularda satılan hazır mısır unlarını sevmiyorum ben. Tuhaf bir tadları oluyor, naftalinliymiş gibi. O yüzden açık mısır unu aldım. Daha önceden mısır unlu bir poğaça tarifi denemiştim. O zaman Koska'dan almıştım mısır ununu ve memnun kalmıştım. Bu sefer bizim markette de buldum. Çalışanlardan birinin memleketinden geliyormuş. Aldım ve ondan da memnun kaldım.
Veeee Müge'nin oldugu gibi benim de favori mısır ekmeği tarifim oldu hemencik bu tarif :) Yumuşacık mis gibi bir ekmek çıkıyor ortaya. Ben unu yarım bardak kadar daha fazla kullandım ve biraz karbonat da ekledim, tarifte olmamasına rağmen. Çünkü karbonatın verdiği tadı seviyorum.
Hadi lafı daha fazla uzatmayayım da tarifi vereyim:

Önce Malzemeler:

2 su bardağı mısır unu
1,5 su bardağı beyaz un
Yarım su bardağı sıvıyağ
1,5 su bardağı süt
1 pakete yakın kabartma tozu
1 çay kaşığına yakın karbonat
1 tatlı kaşığı tuz
100 gram beyaz peynir (ben peynir kullanmadım ama tulum peyniri de yakışır diye düşünüyorum)

Yapılışı:

Malzemelerin hepsini karıştırıp, yağlanmış tepsiye/borcama/kalıba döküp 180 derece fırında pişirip yiyorsunuz :) Pişip pişmediğini anlamak için, Müge'nin de tavsiye ettiği gibi kürdan yada bıçak batırabilirsiniz. Kürdan/bıçak kuru çıkıyorsa pişmiş demektir.
Afiyet olsun.

İşte Şimdi Anladım...

2011-12-08T23:29:00.010+02:00

Tuhaf insanlar ve tuhaf ilişkiler yumağının içinde kaybolup gitmişiz. Gereksiz tartışmalar, tuhaf kıskançlıklar, anlamsız nisbetler, çocukluklar, çekememezlikler, kuyu kazmalar, sadistlikler, çekiştirmeler. O yumak Allah korkusunun yanına hiç uğramıyor. "En iyi ben bilirim, en doğru benim, ah ben mütevaziyim boynumu eğerim" dikenlerine takılıp duruyor. Her diken o yumağı aşındırıyor, daha da iğrenç hale sokuyor. Yumaktakı her yün parçası kendini kusursuz biliyor, karşısındakinin çirkinliğine mana buluyor.

Kibrim çok, evet. Aslında kibir değil. Kendimi çok severim. Sevmek için sebep aramadan severim üstelik. Aynanın karşısına geçer kendime methiyeler düzerim. "Ayyy ne güzelim, şu kaşlara gözlere, şu dudaklara bak. Saçlarımın rengi ne hoş." Kendimi sever sever sever, sonra ruhumu görmeye başlayınca ışığı kapatıp geçerim içeri. Mütevazı olmamı gerektirecek hiçbir üstün vasfa sahip olmadım ne yazık ki. O yüzden mütevazı olmayı da yakıştıramadım hiç kendime. Mütevazı göründüğüm anları sahtelik-iki yüzlülük olarak algılayanlar farkedemedi hiç o anlardaki mütevazı görüntünün aslında utangaçlık olduğunu. İçten içe kendimi tokatladıgımı da göremediler. Ben ble sonradan farkettim.

Dün twitterda da yazmıştım: Beni sevenlerden bazılarının beni neden sevdiklerini anlayamıyorum. Zira dışarıdan bakılınca pek de sevilecek biri değilim. İçimi görebilmeleri lazım. Yaklaşık 6-7 yıldır bazı sebeplerden dolayı öylesine kapattım ki içimi dışımdakilere. Görmesinler, bilmesinler, incitmesinler istiyorum. Ve zalimliğim artıyor. Bugün işyerinden bir arkadaşın dediği gibi, zamanla Aliye Rona'ya dönüşecek miyim bilmiyorum ama insanların beni sevmemeleri, beni sevmelerinden daha çok hoşuma gidiyor. Sevmesinler istiyorum. Beni sevene karşı kendimi borçlu hissediyorum.

Karşısındakinin hangi şartlar içerisinde bulunduğunu bilmeden ahkam kesen insanlar da olmasın istiyorum etrafımda. Onların tükürdüklerini yaladıklarını görmek de hoşuma gitmiyor, acıyorum. Acıdığım insan iyice ufalıyor gözümde. Ve insanların ufalışlarını alçalışlarını görmek de hoşuma gitmiyor.
Bu aralar çok ah eder oldum. Ahım tutacak mı bilmiyorum. Ama güzel Rabbim'in hiçbir kırgınlığı onarmadan bırakmayacağını biliyorum, çok iyi biliyorum. Eşim diyor "helal et hakkını, affedici olan sen ol, affetmeyecek kadar değer verme gereksiz kişilere." Ama ben yapamıyorum. Dedim ya üstün vasıflarım yok benim. Helal edemiyorum hakkımı. Önceden kimseye beddua edemezdim, dilim varmazdı, üzülürdüm. Ama şimdi öyle bir duam var ki dilimde, Rabbimin adaletine içimde zerre şüphe olmadan güveniyorum ve benim yaşadıklarımın aynısını yaşamadan ölmeyeceklerini BİLİYORUM. Eşime sıkı sıkı tembihliyorum, ölüm döşeğinde bile hakkımı helal ettirmesin bazı kişilere karşı diye. Vasiyetimdir diyorum. Ahım o kadar büyümüş işte. Gıybete dilim varmıyor, sadece Rabbim'e edebiliyorum işte şikayetimi.

Kemal Sunal'ın Gülen Adam isimli bir filmi vardı. Ben de genelde hep gülüyorum. Ağlamak istediğimde bile gülüyorum tuhaf bir şekilde. Bu gülüşe bile öyle anlamlar buluyorlar ki şaşkınlığım had safhaya ulaşıyor. Diyorum ki; bir insan bunları düşünebiliyorsa, içi kapkara olmuştur, kapkara! Ne kadar beyaz görünse de öyle kararmış ki içi, karanlığından en parlak ışığı bile göremeyecek hale gelmiş. Haset bürümüş her yerini! Ettiği duaya amin dedirtmeyecek kadar kinle dolu ama melek görünümlü insanlar da tanıdım. Birçok kötü vasfa sahibim. Ani ve şiddetli öfke, iman zayıflığı, ibadet zayıflığı, dil sivriliği, tembellik.... Ama elhamdülillahi Rabbil alemin, hiç sinsi olmadım, hiç kimseye haset etmedim, hiç kimseyi zerre kadar kıskanmadım. Hiç kimsenin acısından zevk almadım. Zevk alanları da anlayamadım. Küçük günahlarımın affı için çok yalvardım, büyük günahlarım için ise utancımdan huzura bile varamadım. Rabbim öyle bir sınav verdi ki bana, sesimi çıkaramadım. Gerçekten çıkaramadım. Bir O bildi, bir de eşim. Benim çocuk yürekli, tertemiz niyetli eşim. İyi ki var! Tembelliğine, umursamazlığına, sorumsuzluğuna ne kadar kızarsam kızayım, şu gittikçe daha da nefret ettiğim şehirdeki tanıdığım insanlar arasında hislerini kirletmemiş tek insan o sanırım. Geri kalan herkesin ama İSTİSNASIZ HERKESİN ikinci bir yüzü oldugunu artık anladım. Sadece kötü anlamda demiyorum ikinci yüzü. İyi yada kötü sahte bir yüz.
Bu yazıyı niye yazdım? Kırgınlığıma ve helal etmediğim hakkıma harfler de şahit olsun istedim. Ve artık umursamamaya karar verdim. Umursamazsan görmezsin, görmezsen kırılmazsın, kırılmazsan umursamazsın. Varsın kibir sansınlar.

Ekleme: Bana hiç değer vermediği halde, hiç umrunda olmadıgım halde, hatta arkamdan gizli saklı işler çevirdiği halde, işi düşünce "canım nasılsın, yaa bizim şu şu mesele vardı, bi halledebilir misin?" diyenlere de hakkımı asla helal etmemekle birlikte onlardan kusmuk derecesinde iğrendiğimi de buradan belirtmek isterim. Evet evet, ben çok kötü bir insanım, nefret doluyum. Ama SANANE/SİZE NE??

Buharlı Temizlik Makineleri... Ve Arçelik Buharika Gerçekten Harika Mı?

2011-11-28T11:30:00.003+02:00

Ev işi yapmayı seven var mı aranızda? :) Yoksa, "biri yapsa da ben de o tertemiz evde ayaklarımı uzatıp keyfime baksam" diyenlerden misiniz benim gibi :P Ama tabi öyle olmuyor hiç. Tıpış tıpış kalkıp yapıyorsun evinin işini. Nerde o evlenmeden önceki günler hey gidi :D
Benim ev işlerinde en sevmediğim kısım süpürmek ve gömlek-pantolon ütülemek! Eşimin mesleğinden dolayı sık sık gömlek ve pantolon ütülemek zorundayım. Ütüleyesim yoksa, yakındaki bir terziye ütületiyorum ama genelde bana kalıyor tabi :) Ne kötü bir ev hanımı profili çizdim değil mi? :) Yok yok, o kadar da vahim değil durumum be :)
Ev işlerini sevsem de sevmesem de yapmak zorunda olduğum için, işleri kolaylaştıracağı söylenen herşey ilgimi çeker :) Bunlardan biri de buharlı temizlik aletleri idi. Hatta bir iki ay kadar önce şu yazımda bahsetmiştim. Almak istiyordum ama gerçekten işe yarıyor mu ve hangisini almalıyım bilmiyordum. O yazıda bahsettiğim modellerden birini almaktı niyetim. Neredeyse bütün markaları araştırdım. Kiminde sadece yer silme özelliği var, kiminde sadece duvar-fayans-duşakabin vs silme özelliği var kiminde ise hem yer hem de duvar-fayans-banyo vs temizleme özelliği var. Fakat ikisi bir arada olanlar genellikle epey pahalıydı. Fakir istiyordum ama onun da yer için olanı ayrı duvar vs için olanı ayrıydı. İki makineye de hiç gerek yoktu. Sonra, gerek yazıma yapılan bir yorum ve gerekse eşimin yönlendirmesi sonucu, hiç aklımda olmadıgı halde ve kafamda bu alet için düşündüğüm fiyattan biraz daha fazla fiyatlı olduğu halde Arçelik Buharika almaya karar verdim. Eve getirir getirmez denedim tabi :)

Veeeeee pek bir şey anlamadım :) Yani iyi midir kötü müdür? Buhar veriyor ve yerleri siliyorsun işte. Bu muymuş dedim. Birkaç kez daha denedim sonra. Bu denemelerin sonucunda gayet gereksiz bir alet olduguna karar verdim. Yani evet yerleri siliyor güzelce ama ben bunu vileda ile de yapıyordum zaten. Hiç de öyle bahsedildiği gibi yükseeeeek sıcaklıkta buhar vermiyor bir kere! Güya yüksek sıcaklıkta buhar verecek ve mikropları öldürecekti. Ilık bir buharı var, ne kir yumuşatıyor ne de mikrop öldürüyor zannımca! Omuz askısı varmış ama bizim kutudan çıkmadı -aldıgımız yere de gitmedik tekrar askı için-. Omuz askısı olmayınca elde tutuyorsun ve bir elinde o varken tek elle aleti kullanmak zor oluyor. süpürge gibi düşünün. Tipi de süpürge gibi zaten. Süpürgenin gövdesini bir elinizde, borusunu bir elinizde tutarak süpürdüğünüzü düşünün. Bu da öyle işte. Zorluyor insanı. İki elle çok daha rahat oluyor. Ve borusu da sanki kırılıverecekmiş gibi geliyor bana, bastıramıyorum havlusunu yere. Tabanca şeklinde olan tutma yerini de bi tuhaf yapmışlar, hiç ele göre değil. Ama oradan tutmak zorundasınız buhar düğmesi orada oldugu için. Çok rahatsız ediyor eli.
Durum böyle. Ben yandım siz yanmayın diye bilgi vereyim istedim :) Yani kullanılabilir tabi ama "vaay iyi ki almışım yahu" denilecek birşey değil bence. İlla alınmak isteniyorsa da 100 TL civarında olanlardan almak daha mantıklı. Belki henüz keşfedememişimdir bilmiyorum, ama daha neyini keşfedebilirim onu da bilmiyorum :) Gerçi cam silme aparatı falan var, bir de onu deneyeyim de sonra yine bilgi veririm size :)
Hadi iyi günler :)

Tarçınlı Kurabiyeler Yada Kurabiyecikler :)

2011-11-24T22:06:00.000+02:00

Giriş bölümünü geçip direkt konuya giriyorum efendim :)

Günlerden birgün arkadaşlarımdan birine ev oturmasına gitmiştim. Arkadaşımın çok ama çok tatlı da bir bebişi var.Fotoğrafını size de göstermek isterdim ama şimdi bu saatte annesinden izin alamam :) Bebekli bir kadın olmasından dolayı, benim için fazla zahmete girmemesini söyledim kendisine. Yani bir çay ve kahvaltılık malzeme de yeterli olurdu. Ama gittiğimde, sofrayı donattığını gördüm. E becerikli kadın tabi :) Annesi de çok güzel su böreği yapar. Yapar yapar kızına yollar, kızı da dondurucuya kaldırıp misafir geldiğinde çıkarır :) Beraberce mamaları hazırlarken gözüm kurabiyelere takıldı. Minik minik kahverengi kurabiyecikler. Hemen attım ağzıma bir tane ama atmaz olaydım. Çünkü öyle güzeldi ki, tabaklar hazırlanana da bitirecektim neredeyse :) Bir yandan da şaşkınlık içindeydim, bu kadar şeyi nasıl hazırladı diye. Sonra bir bomba daha patlattı sağolsun :) Meğer kurabiyeler de dondurucudanmış :) Yani becerikli değil uyanık kadınmış bizim arkadaş :P Şaka bir yana, gerçekten beceriklidir. Boş vakitlerinde yapıp yapıp dondurucuya atıyormuş börek-çörek tarzı şeyleri. O günden beri ben de üç beş çeşiti dondurucumda bulundurmaya çalışıyorum hep.
Evet, kurabiye dondurucudanmış ama inanın hiç belli değildi. 5-10 dakika kadar fırında tutmuş ve yeni pişmiş hale gelmiş o güzelim kurabiyeler. E hemen tarif aldım ve ilk fırsatta denedim tabi ki :) Bloğa koymazsam da çatlardım ve koyuyorum işte. Mutlaka da denemenizi, hatta birkaç tepsi pişirip soğuttuktan sonra dondurucuya kaldırmanızı, sonra canınız çektikçe fırınlayıp yemenizi tavsiye üztüne tavsiye ediyorum :)

Buyrun tarif:

Malzemeler:

1 paket yumuşamış teremyağ (Ben yarım paket kadar kullandım)
1 paket kabartma tozu
1.5 çay bardağı pudra şekeri
1 çay bardağı sıvı yağ
1 su bardağı toz fındık
1 çorba kaşığı tarçın
Aldığı kadar un

Yapılışı:

Margarin, pudra şekeri, sıvıyağ, toz fındık, tarçın ve bir miktar unu elinizle yoğurmaya başlayın. Biraz yoğurduktan sonra kabartma tozunu katın. Evet, bilinenin aksine, una değil biraz yoğrulmuş hamura katılacak kabartma tozu. Normal bir kurabiye hamuru kıvamına gelinceye kadar hamuru yoğurup istediğiniz boyutta yuvarlayıp tepsiye dizin. Makbulü küçük yuvarlakcıklar :) Çok daha şirin oluyor. 200 derece fırında üzerleri kızarana kadar pişirin. Soğuduktan sonra beni de çağırın ve afiyetle yiyelim :)
(Arzu ederseniz, soğuduktan sonra üzerlerine pudra şekeri de serpebilirsiniz ama bence gerek yok. )

Rengarenk, Kaşarlı-Mısırlı Salata

2011-11-12T21:26:00.000+02:00

Yemeklerin olmazsa olmazlarındandır bence salata. Yapmaya en çok üşendiğim yiyeceklerin başında geldiği için pek yapmam ama her yemekte olması şart gibi geliyor bana. Geçen ay eşimin teyzesi bizdeyken, onun salata alışkanlığı sayesinde ben de salatayı daha bir sever oldum ve bu konudaki üşengeçliğimi atmaya çalıştım üzerimden. Onunki bilindik salataydı. Yani kıvırcık-domates-salatalık-soğan ve bol zeytinyağıyla limon. Ben soğan yemediğim için koymuyorum. Limonlu salatayı da hiç sevmezdim, işkence gibi gelirdi bana limonlu salata yemek. Ama sağolsun alıştırdı beni :) Şimdi illa ki limon arıyorum salatada :)
Tarifini vereceğim salata klasik salatalardan değil. Ama ilk denediğim günden bu yana her misafirime mutlaka yapıyorum. Çünkü çok beğeniliyor ve eşim de bayılıyor. Zaten birşeyi sık yapmam için, eşimin çok beğenip iştahla yemesi en büyük motive oluyor benim için :)
Tarifi yesilkivi.com'dan aldım. Asıl tarifte kaşarlar daha uzun fakat ben biraz daha küçük doğruyorum. Tercih sizin. Fotoğraflar yine karanlık ortamda oldu, kusura bakmayın. Bir de, servis tabağındaki halini fotoğraflamayı unuttum. Bununla idare ediverin he mi canlarım ciğerleriM :P

Malzemeler:
Arzu ettiğiniz kadar domates
Arzu ettiğiniz kadar haşlanmış mısır
Arzu ettiğiniz kadar kaşar
Arzu etitğiniz kadar maydono
Arzu ettiğiniz kadar zeytinyağı
Arzu ettiğiniz kadar tuz
:))

Yapılışı:
Maydonozları ince ince kıyın. Kaşarları kibrit çöpü kalınlığında küçük küçük doğrayın. (Yada jülyen de doğrayabilirsiniz. Ben jülyenin yarısı kadar doğruyorum). Domateslerin kabuklarını soyup onları da küçük küçük doğrayın. Hepsini karıştırıp mısırı da ekleyin. Zeytinyağı ve tuz ekledikten sonra salatanız servise hazır.
Afiyet olsun.

ÖNEMLİ NOT: Salatanıza zeytinyağı ve tuzunu eklemeyi unutmayın benim gibi :) Misafirlerim de hiç sesini çıkarmadı "bunun yağı-tuzu yok yahu" diye :) Benim de yeme fırsatım olmadı sofrayla ilgilenirken. Sonradan aklıma geldiğinde ise yemeğin sonuna gelinmişti.

Güneş Börek

2011-11-02T11:31:00.000+02:00

Daha önce bahsetmiş miydim hatırlamıyorum ama ben çok yemek seçerim. Yemediğim o kadar çok şey var ki. Soğan-yumurta-sebze-sakatat vs vs . Dolayısıyla hamur işleri benim en çok yediğim yiyeceklerden oluyor. Çünkü doymam gerekiyor :) Hamur işleri arasında da en çok poğaça türlerini severim. Aslında börekleri de severim ama yapanlar genelde aralarına ve üstüne yumurta falan sürüyor, o da bana çok kokuyor ve yiyemiyorum. Anca kendim yapmalıyım yada yumurtasız yapılmalı ki yiyeyim.
Yemek bloglarında da genelde hamur işleri bölümüne bakıyorum. Geçen gün blog güncellemelerinde, Jibek ve Cahide'nin bloğunda Mayalı Hamurdan Güneş Börek diye bir post görünce hemen koştum bloğa "O DA NEYMİŞ Kİ AYOL" diyerek :P Ve görüntüye de tarife de bayıldım. Tam benlikti :) İki gün sonra teyzemlerin de gelecek olmasını fırsat bilip tarifi denemeye karar verdim. Cahide'nin de söylediği gibi gayet bereketli bir tarif. O yüzden , Cahide'nin tavsiyesine uyup da ölçüleri yarıya indirip yaptığım için pek memnun oldum :)
Denemenizi öneriyor ve denemeniz için de tarifi vermem gerektiğini düşünüyorum :P Benim vereceğim ölçüler yarım ölçüdür. Yani siz tekrar yarıya indirmeyin :)

Malzemeler:
1 su bardağı süt
1 su bardağına yakın yoğurt
Yarım su bardağı sıvıyap
1 yumurta (+1 yumurta sarısı üzerine sürmek için)
1 tatlı kaşığı instant maya
1 yemek kaşığı toz şeker (dolu dolu olsun)
1 tatlı kaşığı tuz (o da dolu dolu olsun)
Aldığı kadar un (yumuşak bir hamur olacak)
Eritilmiş tereyağı

Patatesli Harç için:
3 patates
Biraz peynir
İsteğe bağlı olarak biraz maydonoz
Karabiber, tuz

Yapılışı:
Patatesleri haşlayın, peynir karıştırarak ezin. Maydonoz, tuz ve karabiber ekleyin. Bir kenarda bekleyedursun.
Yumurta, süt, sıvıyağ ve yoğurdu iyice çırpın. Un, maya, tuz ve şekeri ekleyip yumuşak bir hamur elde edin. Mayalanması için bir müddet beklettikten sonra kalın bir şekilde açın. Üzerine erimiş tereyağı sürdükten sonra zarf şeklinde katlayıp buzdolabında yarım saat kadar bekletin.
Yarım saat sonra hamuru çıkarıp dikdörtgen olacak şekilde merdaneyle açın. Poğaça hamuru yaparken avucunuzda açtığınız kalınlıkta olsun. Tekrar tereyağı sürüp patatesli harcı her tarafına döşeyin. Rulo yapıp simit gibi uçlarını birleştirin. Tepsiye alıp üzerine yumurtanın sarısı ve yoğurt karışımından sürün. Susam-çörekotu serpin. Bir müddet, fırını çalıştırmadan fırında bekletin. (ben bekletmeden yaptım) Yuvarlak şekli bozmadan dilimleyip fırını çalıştırın. Ben 175 derecede pişirdim. İçini kontrol ede ede pişirin. Piştiğinize inandığınızda çıkarın ve biraz dinlendirdikten sonra dilimleri kesip servis yapın.
Afiyet olsun.

Hamurun yapılış aşamaları için Cahide ve Jibek'in sitesine bakabilirsiniz.

Mantarlı Tavuk Sarma

2011-10-16T17:27:00.008+03:00

Seyrek de olsa misafir ağırladığım zamanlarda fotoğraf çekmeyeli, dolayısıyla da bloğa tarif eklemeyeli epey zaman geçmiş. En son Kremalı Milföy Sarma tarifi vermişim te 15 Haziran!da. Zaten sık misafir ağırlayamıyorum. Ağırladığımda ise ya unutuyorum fotoğraf çekmeyi yada o koşturmada çekmeye vakit kalmıyor.
Bugün İzmit'ten teyzemler geldi bana. Eniştem yurtdışında çalıştığı için hiç gelememişti bana, evlendikten sonra. Üstelik kendisi harika bir aşçıdır. Büyük firmalarda şeflik yapıyor. O yüzden beni her zamankinden daha fazla bir telaş sardı :) Acaba ne yemek yapsam, yaptığım yemekler güzel olacak mı, eniştem beğenecek mi?? Bu sorular eşliğinde nihayet menümü belirledim ama bir gün öncesinden yapmaya başladım :)
Menüm şöyleydi:
Mercimek çorbası - Mantarlı tavuk sarma - Pilav - Kaşarlı mısırlı salata - Kapuska - Güneş börek - Kahveli Kup.
Bunlardan dördünün fotoğraflarını çekebildim şükürler olsun :) Ve sizlerin beğenisine ve istifadesine sunacağım efem aralıklı olarak.
Bugün ilk tarifle başlayayım.
Tarifi ilk olarak lezzetpinari.blogspot.com adresinde görmüştüm. Birkaç davetimde yapmıştım ve beğenilmişti. Kolay ve lezzetli bir tarif. Yani lezzetli oldugunu söylediler. Ben mantar ve biber yemediğim için tatmadım tabi :)
Buyrun, karşınızda Mantarlı Tavuk Sarma:

Malzemeler:
Kişi sayısı kadar yada kişi sayısının 2 katı kadar kemiksiz tavuk pirzola (çünkü pişince epey küçülüyorlar)
Bu tavuklara yetecek kadar mantar ( ben bir küçük kavanoz konserve mantar kullandım)
4-5 tane yeşil sivri biber
1-2 diş sarımsak
Zeytinyağı
Tuz-karabiber
Kaşar rendesi

Yapılışı:
Tavukları alırken, biftek gibi iyice incelttirin.
Sıvıyağda ince kıydığınız sarımsakları soteledikten sonra küçük küçük doğranmış biberleri ekleyin. Biberler biraz yumuşadıktan sonra yine ince ince doğradığınız mantarları ekleyin. Mantarl pişince tuz ve karabiberi ekleyip ocağın altını kapatın.
Tavukları teker teker açıp, içlerine mantarlı karışımdan yayın. Üzerine de kaşar rendesi serpiştirip tavuğu sarın. Birleştirdiğiniz yer altta kalacak şekilde yağlanmış fırın tepsinize yada borcama dizin. Üzerilerine, renk olması açısından biraz karabiber ekin. Fırınınızın özelliğine göre makul bir ayarda -ki ben 175 derecede pişirdim- tavukları pişirin. Arada alt üst yaparsanız daha güzel pişiyor. Ama en sonunda düzünü çevirmeyi unutmayın :) Yani birleşme yeri altta kalsın.
Yanında pilavla yada uygun gördüğünüz herhangi bir yemekle servis yapın.
Afiyet olsun :)

Son fotoğrafa bakıp da tavuğun çok büyük oldugunu ve servis tabağının yarısını kapladığını düşünmeyin. O tabak küçük tatlı tabağı :P
Haa, aşçı olan eniştem yemeklerimi özellikle de bu yemeği çok beğendi. Tatlımı da değişik buldu ve beğendiğini söyledi :) Ayy bi havalardayım ki sormayın :P

Stres Yok Edici Uğraşlar :)

2011-10-10T21:29:00.003+03:00

Herkesin kafa dinlemek, stresini atmak için başvurduğu yollar, uğraştığı hobileri vardır. Benim hobim şudur diyemiyorum. Birçok şeye el atmayı seviyorum fakat uzun süre yaptığım herşeyden sıkılıyorum. Bu daldan dala atlamalarım sonucu, heves edip de başladığım halde devamını getirmekte istikrar gösteremediğim birçok hobi(?)m oldu. Evlenmeden önce de böyleydi, evlendikten sonra da böyle devam etti. Dikişe heves edip dikiş makinesi alıp evi kumaşla doldurdum, örgüye heves edip yünler aldım, kurdela nakışı büyüledi ve rengarenk kurdelalar aldım vs vs . Ve hiçbirinde de ortaya çıakrdıgım doğru dürüst birşey olmadı :P Yarım yarım bıraktım çoğu başladığım işi. Yada bazılarını anneme falan verip tamamlattırdım.

Bu aralar yine bunalıp kendime uğraş ararken, gezindiğim bloglarda hayranlık uyandıran etamin tablolar görünce "ayy hadi bi işleyeyim bakiim." diye tekrar etamin işlemeye karar verdim :) Belki biliyorsunuzdur. DMC'nin hazır etamin kitleri oluyor. Etamini, şablonu ve ipleri set halinde satılıyor. Onlardan aldım. Ama etamini bildiğim etaminler gibi değil, o kadar küçük ki delikleri. O yüzden attım bi kenara yine. Ama geçenlerde bir akşam, Ümmühanımın yeni evine hayırlı olsuna gittiğimizde duvarında gördüğüm kedili tablodan sonra etamin hevesim hortladı :P Annesi işlemiş, hemen şablonunu da temin etti bana sağolsun. Ama , aldığım etamin kitine ayıp olmasın diye, çok ince delikli olsa da önce onu bitirmek istedim. Gözlüksüz zor gören miyop gözümle yavaş yavaş işliyorum işte :) Şablon da öyle karmaşık ki gıcık oldum. Ama inat ettim bitecek inşallah :)
Bitmiş hali şu şekilde:

Ümmühan'ın beni ta kalbimden vuran minik minik kedili etamin tablosu da şu:

Ah minnoşlar etamin hevesim geçmeden işlerim umarım sizi, öyle güzelsiniz ki :)

Fotoğraflar yine gece karanlığında çekildiği için kötüler, alıştınız gerçi :P

Kaçırmayın Bu Fırsatı :)

2011-10-06T16:08:00.002+03:00

Ayy ben de bu ara pazarlamacı gibi oldum, duyuru bloğuna çevirdim buraları :D Ama deneyip beğendim ürünleri çevreme duyurmayı pek seviyorum. Herkes faydalansın istiyorum. Yeni ürünlere ve markaların kampanyalarına da özel ilgim vardır :P Bunlardan haberdar olabilmek için takip ettiğim bloglardan biri de Bellek Kutusu. Her postuna mutlaka bakarım. Geçenlerde yine bir duyuru yaptı kutucuk. Eyüp Sabri Tuncer bir kampanya yapmış. Doğal zeytinyağlı sıvı el sabununu 2 Liradan satışa sunmuş. Tek şartı 6'lı paket olarak satın almanız. Ben de aldım gitti :) Bugün geldi sabunlarım. Çok ciciler :) Hemen yıkadım elimi ve ellerim hala misss gibi kokuyor. Bir koli daha sipariş vermeyi düşünüyorum :) Size de bi haber vereyim dedim. Verdim gidiyorum :)

Böcekler Cici Yaratıklardır Dimiii :))

2011-09-26T15:07:00.002+03:00

Oldum olası ottan böcekten korkarım. Aslında korkmam da bana bulaşmalarını da sevmem. Ne gerek var ki yani dimi, üzerimde yada çevremde gezmelerine. Gitsinler kırda bayırda dolaşıp görevlerini yerine getirsinler, aaa!
Evlenmeden önce bilumum böce-sinek-fare bilmem ne işlerine annem babam baktığı için ben pek rahattım. Evlendikten sonra da uzun bir müddet evde hiç haşere görmedik. Sonra birgün ben evde TV karşısında oturuyorken ve tabi ki eşim de evde yokken, TV sehpasının altından kocam simsiyah bir hamam böceği çıkıp gezinmeye başladı! Tüylerim diken diken oldu! Ne yapacağımı şaşırdım. Apartmanda da kimse yok! Ta İzmitteki annemi bile aradım. Hani insan evde tekken korktuğu zaman sesli sesli birşeyler yapar yada birilerini arar ya, ben de aklıma gelen herkesi aradım :) Koltuğun üzerinde ayakta duruyorken :D Halbuki küçücük (?) bir böcekti yerdeki ve ben ondan kimbilir kaç kat daha büyük idim. Aradığım kişiler, hamam böceğini süpürgeye çekmemi söylediler ama yaklaşmam ne mümkün! Kan ter içinde koltuktan inme cesaretini gösterebildikten sonra süpürgeyi aldım ama bi türlü böceğin yanına yaklaşamıyorum! En sonunda az buçuk yaklaşıp süpürgenin ucunu böceğe doğru attım :) Ve süpürge böceği çekti ama ben bu sefer de "ya süpürgeyi kapattıktan sonra içinden çıkarsa??" diye düşünmeye başladım. Ve kapatamadım süpürgeyi :D Eşimin gelmesine de birkaç saat vardı. O birkaç saat boyunca süpürgeyi kapatmadım :)) Başım patladı tabi o kadar gürültüden. Eşim geldiğinde süpürgeyi kapatıp içindeki torbasını da attı. Süpürge o kadar ısınmıştı ki! Herhalde biraz daha dursa onun da motoru yanardı :) Ha bu arada, eşim de en az benim kadar korkar haşereden :)))
Bu hamam böceği maceramızdan sonra Raid'in şu beyaz tabletlerinden alıp sağa sola bıraktık da bir daha hamam böceği görmedik Allah'a şükür. Ama bundan yaklaşık 1,5 ay kadar önce mutfakta ve banyoda minicik sinekcikler çıkmaya başladı. Karınca kadarlar ama uçuyorlar. Hani meyve falan bozulur da oluşur ya minik sinekler, onlara benziyorlardı. Anneme danıştım hemen. Bir ara onda da çıkmış ama ilaçla falan yok olmuşlar. Sonra tevafuken yine Raid'in bir ürününden haberdar oldum FikriMühim sayesinde. Birgün ansızın işyerime kargo geldi. "Raid Haşerelere Karşı Otomatik Çözüm" kampanyasıymış. Hazine bulmuş gibi sevindim :) Gerçekten tevafuk oldu benim için. Sinekleri nasıl kovalarım diye yana yakıla çare ararken bu kargoyu karşımda görünce gerçekten çok şaşırdım. Şu otomatik fıslayan oda parfümleri gibi birşey. Pilini ve tüpünü takıp asıyorsunuz bir kenara ve yaklaşık 10 dakikada bir fıslıyor. Ben bu tarz ürünlerin reklamlarına pek kanmam açıkcası. Reklamı yapılan herşeyin mutlaka az da olsa abartıldıgını düşünürüm. Ama bu ürünü kullanınca anladım ki reklamlarda az bile övmüşler! ikinci günden itibaren bir tane bile sinek görmedim ortalıkta! Şimdi bitmesin diye sürekli açık bırakmıyorum :D Haftada bir bir gün falan açık bırakıyorum. Sonra kapatıyorum :) nitekim, deneyip memnun kaldıktan sonra tavsiye ettiğim ürünlerdendir.

Evet bu sefer bu yazı reklam amaçlıdır. Ama fikrimühimden gelmemiş olsaydı bile burada tanıtırdım size. Çünkü ben faydalı önerileri duymayı sevdiğim gibi duyurmayı da severim. Zira bir sorunla karşılaştığımda başvurduğum ilk iki kaynaktan biri annem biri de internettir :)

Size Birşey Danışmak İstiyorum.

2011-09-22T23:12:00.007+03:00

Buharlı temizleyiciler hakkında bilgisi olan var mı? Kullandınız mı hiç? 100 TL'den bilmem kaç bin TLye kadar uzanan bir fiyat aralığı var. Çok methedilen bir iki marka var ama fiyatları bin TL ve üstü. Ben ise en fazla 200 TLlik birşey almak istiyorum.
Şu ürünleri buldum ama yorum falan da olmadıgı için karar veremiyorum:

Fakir Steam Pocket Mop Buharlı Temizlik Makinası
Benim süpürgem de Fakir marka ve çok çok memnunum maşallah. Süpürgede Fakir gerçekten çok iyi bir marka. Ama acaba buharlı temizleyicisi nasıldır??

Dampf Mop Buharlı Temizlik Makinası
Bunun da fiyatı uygun geldi. Ayrıca deterjan da konulabiliyormuş buna. Ama ben bu markayı hiç duymamıştım.

Kohleman Dampfmop Deterjanlı Buharlı Temizlik Makinası

Kitap Dağıtıyorum, İsteyen Var Mı ?

2011-09-19T12:43:00.007+03:00

Ev işlerini pek sevmem. Toplanmış ve temizlenmiş evlere ise bayılırım :) Ama başkası yapsa ben sadece keyfini çıkarsam daha güzel olur tabi :) Hele süpürmekten nefret ederim. Gerçi düzenleme yapmayı da severim. Ne kadar çelişkili cümleler kuruyorum :) O zaman şöyle diyeyim: Ev süpürmeyi ,cam silmeyi ve toz almayı sevmem. Fakat dolap-kitaplık vs boşaltıp, atılacak şeyleri attıtan sonra da o dolabı-kitaplığı vs düzenlemeyi pek severim. Vileda yapmayı da severim. Birkaç ayda bir gardrobu boşaltıp tekrar düzenleriz. Verilecekleri ayırıp tanıdıklara veriyoruz. İkinci el kıyafet kabul eden yardım kuruluşları var mı bilmiyorum. Eğer varsa haberdar ederseniz sevinirim. Atılacak gibi olanları da toz bezi vs olarak ayırdıktan sonra elde kalanları tekrar düzgün bir şekilde diziyoruz dolaba.
Geçen gün kitaplığı da düzenleyelim dedik 1-2 yıldan sonra :) Eşim öğretmen oldugu için test kitaı-a4 kağıt-dergi çöplüğü gibi bizim ev :) Sırf kitaplar için Terasta küçük bir alanı pimapen yaptırmak ve eşimin okulla ilgili bütün kitaplarını vs oraya yığmak istiyorum. Kitaplığı düzenlerken, okudugum ve bir daha okumayı hiç düşünmediğim yada hem eşimden hem de benden geldiği için çifter olan ve bir de nereden geldiğini bilmediğimiz bazı kitapları ayırdım. Sağa sola veririm diye. Bir çanta dolusu kitabı görümcem aldı. Birkaç tane de bizde kaldı. Bir blogger olmanın avantajını kullanıp onları da size yollayayım dedim :) Kargo ücreti size ait olmak üzere (indirimli kargo ücreti olacaktır.) aşağıdaki kitap listesinden seçtiklerinizi size yollayabilirim. İster hepsini alırsınız ister birer tane alırsınız. Aynı kitabı birden fazla kişi isterse, tabi ki ilk isteyene yollayacağım. Kitap listesi şöyle:

PSİKOPAT- Keith Ablow

YÜKSELEN ATEŞ-Sandra Brown

BAŞARI YOLUNDA 70 ALTIN KURAL-Recep Şükrü Apuhan

SOYLU KAN-John Hawkes

KARA BÜYÜLÜ UYKU-Vecdi Çıracıoğlu

Kitap isimlerini tıklarsanız, kitabın konusu ile ilgili linke ulaşacaksınız.

Şaşkınlık İçindeyim!

2011-09-14T23:03:00.007+03:00

(Öncelikle şunu belirteyim: Bu yazım kesinlikle reklam vs değildir ve bahsettiğim markalardan hiçbir çıkarım yoktur.)
Bugünkü post denememin akıbetini biliyorsunuz. Tabi bir önceki postu okuduysanız :)
Aldığım bir iki şeyden bahsedecektim. Aylardır hatta 1,5 yıldır banyo için dolap bakıyordum. 1 yıl kadar önce nihayet bir dolap almıştım ama banyoya her girdiğimde beni rahatsız ediyordu renginden dolayı. Çünkü kahverengiydi. Ben beyaz istiyordum. Eşim kahverengisinin daha güzel göründüğünü söylediği için kahverengi almıştık ama almaz olaydık. Sonuçta bizim banyomuz beyaz, ne alaka kahverengi yani dimi :S Bir-iki ay önce o gıcık dolabı mutfağa koydum. İçine de tezgahtaki bütün ıvır zıvırı doldurdum. Fritöz, katı meyve sıkacağı, blendır, ekmek yapma makinası, tost makinası... Ohhhh bi rahatladım ki! Mutfak tezgahı dediğin boş olacak arkadaş! Ferah ferah...
E dolabı oraya koyunca banyo bomboş kaldı gibi birşey oldu. Banyomuzun dolap bulmaya çalıştıgım yerinde önceden alçak bir lavabo vardı. Ayak lavabosu. Ama hiç kullanmadıgımız için kaldırmıştık. Hem duvar çirkin duruyordu hem de orası boşaldıgı için gözüme batıyordu. (Ayy durun bi, yazıyı kaydedeyim de silinmesin yine! )
Bir önceki postta uzuuuuun uzuuuun bahsetmiştim alışverişlerimin birçoğunu internetten yapıyorum diye ama yazı silindiği için göremiyorsunuz tabi :P O ayrıntılara tekrar giremeyeceğim kusura bakmayın. Evet, netten çok alışveriş yapıyorum ama hiç mobilya türü birşey almamıştım. Geçen gün Tchibo'nun sitesinde gezinirken fırsat reyonunda mobilya bölümü oldugunu gördüm. Zaten alışveriş sitelerinde ilk önce fırsat reyonlarına bakarım :P Neyse efem.. Tchibo'dan mobilya alma fikrini bir kenara bırakın, netten mobilya almak başlı başına risk aslında. Gerçi buna pek de mobilya denmez. Sonuçta ölçtüm biçtim ve ölçülerin tam da istediğim gibi oldugunu gördüm. Ama malzemesi nasıldır bilmiyordum. "Aman yaa nasıl olursa olsun, yetti gaari, alıcam ben bunu dedim ve aldım! Bu sırada gözüm bir de raf seti ilişti ki pek şekerdi ve fiyatı da uygundu. Onu da atıverdim sepete :) Cumartesi yaptğım alışverişim salı günü bizdeydi ve banyoya öyle yakıştı kiiii! Malzemesi de güzel. Çekmece tabanları sunta, biraz dayanıksız gibi görünüyor sanki (yada ben anlamadıgım için öyle görüyor da olabilirm ) ama zaten havluları koyduğum için sorun değil bence. Fotolarını da koyayım da asıl meseleye yani beni şaşırtan meseleye geçeyim.
Şu banyo etajerimin fotosu:

Şu da raf setimizin fotosu:

Raf setini, eğer etajer küçük olur da malzemeler sığmazsa çamaşır makinesinin üstüne monte ederiz diye almış idim. Fakat çekmeceler gayet genişti ve havlular vs sığdı. O yüzden raf setini salondaki nişe benzeyen duvar oyuğumuza monte etmeyi düşünüyorum. Nasip bakalım.
Ve şimdi beni şaşkınlığa düşüren şeyi paylaşayım. Dını nı nııımmm :))
Geçen gün yine bloglar arası gezintideyken, bir blogda bir ürün gördüm. Blog sahibi pek memnun kalmıştı. Pazartesi günü okudum. İlk kez dolaştığım bir blogdu. Şu an maalesef hatırlayamıyorum hangisi olduğunu :(( Amway'in jel fırın temizleyicisinden bahsetmiş. Fırındaki ve ocağındaki çıkmayan yağ lekelerini tertemiz yaptığını söylemiş. Benim de hem fırınımda hem de ocağımda o lekelerden bolca oldugu için ilgimi çekti. Ne blog sahibini tanıyordum ne de nette gördüğüm birşeye hiç araştırmadan hemen atlayan bir insan oldum. Ama Amway satan bir tanıdıgımı arayıp sordum ve ondan da aynı şeyleri duyunca sipariş ettim. Elinde varmış zaten ve ertesi gün yolladı bana. Az önce de denedim. Reklamlarda abartılan birçok ürün gibi bunun da fısss çıkacağını düşünüyordum açıkcası :) Ama yarım saatlik bekleyip temizledikten sonra gerçekten de gözlerime inanamadım!

500 ml'lik ambalajı var. Bir kaba az birşey jelden döküyorsunuz ve fırçasıyla fırınınızın duvarlarına tabanına tavanına sürüp yarım saat bekliyorsunuz. Yarım saat sonra o jel daha bir akışkan hale gelmiş oluyor. Islak bezle siliyorsunuz. Elinizdeki bez kopkoyu bir kahverengiye dönüşüyor kir ve yağdan :) Belki de benim fırın çok pis idi, bilemicem :P Sonra sirkeli suya batırılmış bir bezle tekrar siliyorsunuz. Ve karşınızda tertemiz misss gibi yepppyeni görünen bir fırın oluyor :) Yani kesinlikle tavsiye ediyorum. Çevrenizde illa ki vardır satan biri :) Bi deneyin :)
Benden bugünlük bu kadar.
Çok önemli bir not: Tül-perde ihtiyacınız varsa çok çok uygun fiyata bizden alabilirsiniz :) Bunun için www.bidahaal.blogspot.com adresini yada Facebook grubumuzu yada Facebook sayfamızı ziyaret edebilirsiniz. Tchibo ve Amway reklam değildi ama işte bu bir reklamdır :)

CİCİLER ALDIM :)

2011-09-14T09:45:00.005+03:00

Sen otur bilgisayar başına, birsürü link vs ekleye ekleye upuzun bir yazı yaz, sonra hepsi birden bire kaybolsun! Ne heves kalır ne başka birşey! Hiç yazamam bir daha, kusura bakma blog! Bu da hem sana hem bana ders olsun e mi!

Ben De Birşey Duyurayım :)

2011-08-27T13:10:00.003+03:00

Ne kadar da ihmal ediyorum bloğu değil mi :( Aslında yazılacak şeyler, verilecek tarifler de vardı ama vakit bulamadım. Bir de bu aralar, bir önceki postta da belirttiğim www.bidahaal.blogspot.com adresiyle de ilgileniyorum. Bu adresi bir kenara mutlaka not etmenizi öneririm. Çalıştığım işyeri için açtığım bir blog. Bu işin toptancısı olduğumuz için fiyatlarımız gayet uygun. Yurt içi ve yurt dışı satışlarımız oluyor. Özellikle İstanbul'da tül alışverişi yapabileceğiniz birçok yere tül-perdeyi aslında biz veriyoruzdur :) O yüzden, istediğiniz yeri gezin ama bize de bi uğrayın derim :) Ha tabi ki başka bir mağazadan daha pahalı olan ürünlerimiz de vardı ama üç-beş çeşittir onlar. Siz yine de bize bi uğrayın :) En azından bloğa bi uğrayın :) Hele duck bezlerimiz öyle ciciler ki, ihtiyacınız olmasa bile alasını gelir benim gibi :P Zaten blog üzerinden alımlarda, blog açılış şerefine ekstra indirimlerimiz de olacak.
Bu kadar reklamdan sonra duyuruma geçeyim.

Bu blog dünyasında çekilişler hediyeler vs pek meşhur. Ama bunlara sahip olmak için genelde "bloğumu izlemeye alın" kuralı oluyor. Ve ben o kuralı hiç sevmiyorum. Şartlı hediye veriyorsa, hırslı bir insan demektir ve ben hırslı insanları pek sevmem. Çıkar için de kimseyi izlemey almam. Haa , "100.-200-300. vs takipçime hediye vericem" diyenler de var ama onlar ayrı. Kural koymuyor. Zaten bloğu sürekli izlemeye alınıyor, o da bu sevgi karşısında hediye vermek istiyor. Bu tür insanlar da komplekssiz oluyor bana göre. Onları severim :) Onlar ayrı kategori, aman yanlış anlaşılma olmasın :)

Ayyy konuyu amma dağıttım :) Ben size bir blogdan bahsedecektim. Blog sahibesi çok çok cici çantalar yapıyor. Epeydir gözüm vardı çantalarda :) Geçen gün bir kampanya başlattı. Bunun hediyeyle, bloğu izlemeyle falan ilgisi yok. Parayı basıp alacaksınız, kusura bakmayın :P Amaaaa Leyya da yanında bir çantayı hediye verecek :) Valla billa hiç bir çıkarım yok bu konuda. Çıkar ilişkilerini de sevmem zaten. Ama çantaları sevdim, Leyya'yı da sevdim :) O yüzden herkes duysun istedim. Yani herkes derken bloğumu okuyan 3-5 kişiden bahsediyorum :P
Benim favorim bu:

Aslında beğendiğim birkaç çeşit var ve bu yüzden bir haftadır seçim yapamadım :(( Bugün artık yapmak zorundayım, çünkü pazartesi günü çantama sahip olmak ve bayramda havalı havalı dolaşmak istiyorum :P

Adresi bir de açıktan vereyim: http://leyya-craftmania.blogspot.com/2011/08/leyyadan-hediyeli-canta-etkinligi.html
Hadi siz de bir göz atın , bedava bunlar koş koş koş :P

Bu postla beraber bir karar verdim. Bazı arkadaşlarımın bloglarını tanıtacağım. Neden akıl edemedim şimdiye kadar bilmiyorum. Öyle güzel bloglar var ki. Siz de faydalanın istiyorum. Bir sonraki postum kesinlikle bu cici ötesi blog olacak inşallah :) Aslında daha önce bahsetmiştim bu blogtan ama daha fazla tanıtılması gerekiyor bence. Postu yayınlayınca yada şimdiden adresi tıklayıp bloğa gidince siz de anlayacaksınız sebebini :)

Haydi iyi gezinmeler size :) Ve iyi bayramlar tabi ki :)

BUYRUN GELİN :)

2011-08-18T17:25:00.001+03:00

Rengarenk herşey :) Gelsenize :) TIK TIK TIK

Karadenizli Arkadaşlara Duyurulur :)

2011-08-08T21:00:00.002+03:00

Canım taze fındık istedi. Yapraklı yapraklı... Keşke olsa da yesem :(

DÖŞEMELİK KUMAŞ ÇEŞİTLERİ :)

2011-07-23T11:32:00.006+03:00

TÜL VE DÖŞEMELİK KUMAŞLARIMIZDAN BAZILARI

2011-07-22T09:21:00.000+03:00

Ev Tekstil firmasında çalıştığımı birçoğunuz biliyor artık. O kadar güzel tüller-kumaşlar vs var ki... Ben birkaç tanesini göstereyim size, buyrun :) Belki canınız çeker de almak istersiniz :) Daha devamını koyacağım ama çıkmam lazım. Haydi iyi bakmalar :)

Bi' Tur Atıp Geldik :) Batı Karadeniz...

2011-06-28T09:39:00.001+03:00

Şu giriş bölümleri beni hep zorlamıştır. Hatta bir sürü taslak var bloğumda ama yazılarını yazmaa üşendiğim için ekleyemiyorum :D Pat diye ekleyiversem, direkt konuya girsem de size ayıp olur diye düşünüyorum. Ortaokul-lisede de böyleydim sanırım kopozisyon derslerinde. Hep 5 alırdım ama onun başını gel sen bir de bana sor :P Biri giriş bölümünü yazsa ben gerisini getiririm uzun uzun upuzun ama o ilk cümleler yok muuuu! Yok işte yok :P Gerçi ben bunun tersini de savunabilirim size. Yani bir yazı yazarken giriş bölümünü çok kolay bir şekilde yazabildiğimi ama devamını getirirken zorlanıp sıkıldıgımı da söyleyebilirim :D Evet evet bir kez daha söylüyorum ki bence ben yükseleni ikizler burcu olan bir boğayım :)

Neyse efendim, girişi de böyle abuk subuk bir şekilde yapıp atlattıktan sonra gelelim bu postun konusunaaa :)
Hani arasıra diyorum ya "gezmeyi-yemeyi-içmeyi seviyoruz." diye. Seviyoruz ama genelde bu sevgimizin gezme kısmı hep erteleniyor. Ya vakit olmuyor yada para olmuyor :P Yada her zamanki gibi bizim eşi bulunmayan üşengeçliğimiz giriyor devreye :D Ha bir de benim yol korkum var tabi :( Ona hiç girmeyeyim. Çünkü bu yüzden mesela Karadeniz turuna hiç çıkamayacağım. Umre yada Hacca gidemeyeceğim sanırım :( Dua edin şu uçak korkum bi şekilde gitsin benden ve Hacca gidip geleyim inşallah sağ salim.
Dağıtmayayım ben konuyu da gezimizden bahsedeyim biraz.

Yıllardır merak ettiğim bir yerdi Safranbolu. O güzelim evleri gördükçe gidesim hatta oralarda yaşayasım gelirdi. Bir-iki yıldır da Amasra-Bartın'ı merak ediyordum. Tur şirketlerinin Batı Karadeniz turları var ama şu Bolu Dağı yolundan falan hep korktugum için ve yukarıda saydığım diğer sebeplerden dolayı erteliyorduk işte.

En sonunda kırdık şeytanın bacağını ve vazgeçemeyeyim diye hemen yaptırdım rezervasyonu :) Rezervasyon yaptırmadan önce tur şirketleri arasında kararsız kaldım. Jolly Tur,ETS Tur ve Anı Tur...

ETS en kalitelisi gibi geliyordu bana hep nedense ama fiyatlar da diğerlerinden daha pahalı. Anı Tur en uygunlarıydı ama bu sefer de "niye bu kadar ucuz acaba" diye şüpheler oluşmuştu ve JOLLY Tur'a karar verir gibi olmuştum. Sonra birkaç arkadaş Anı Tur'u önerdi ve Bismillah deyip aldım turu Anı Tur'dan.

Ve seyahat zamanımız geldiğinde otobüsümüz tam zamanında geldi bizi alacağı yere. İlk olumlu puanı da almış oldu benden :) Rehberimiz, rehber yardımcımız Furkan ve şoförümüz gayet sıcakkanlı ve güleryüzlüydüler. Benden ikinci olumlu puanlarını da almış oldular :)

İlk durağımız Abant Gölü oldu ama fazla vakit geçirmedik orada. Yarım saat dolanıp Safranbolu'ya doğru yola çıktı. Bolu Dağı üzerinden geçerken öldüm öldüm dirildim :( Daha sonra bir yerlerde şoförümüze, benim çok korktuğumu ve dönüşte Bolu Dağından geçerken çok çok yavaş gidip gidemeyeciğini sordum. O da "madem korkuyorsunuz tünelden geçeriz." dedi. Bissürü daha olumlu puan almış oldu benden :))
Güzel bir yolculuk sonrası Safranbolu'ya vardığımızda o hep bahsedilen büyüye biz de kapıldık! Bambaşka bir alem oralar...

Şansımıza hava da çok güzeldi. Güneşliydi ama bir yandan püfür püfür de bir rüzgar esiyordu. Her taraf yemyeşil. Hani bazı yerleri anlatırken kullanılan klasik cümleler vardır ya, "masal diyarında gibiydik" biz de işte. İnsan "bugün"de yaşadığını unutuveriyor.

Hele o konakları da gezdik ya, tamam bitti bende herşey! Konaktaki o eski sedirde, camdan içeri el emeği perdeleri uçuşturarak giren esinti eşliğinde, konak ahalisinin gezinirken çıkardıgı tahta gıcırtılarını duya duya kıvrılıp uyumak istedim.
Oraların tarihiyle ilgili hiçbirşey anlatamayacağım size. Rehberimiz sürekli anlatıyordu ama ben hayran hayran etrafa bakınmaktan hiçbir anlattıgını dinleyemedim. Zaten elinizin altında internet var, arayıp bulabilirsiniz :) Ama en güzeli gidip görmeniz ve yerinde öğrenmeniz.

Bu da Safranbolu'nun safranı :) Bu bitki hakkında azıcık bilgi vereyim bari :) Yarım kilogram safran 80.000 çiçekten çıkarılabiliyormuş. Kendi ağırlığının 100.000 katı kadar suyu sarı renge boyayabiliyormuş. Ve çok pahalı. Yeter bu kadar bilgi, daraldım :P Tabi gitmişken safranlı lokum ve safranlı kolonya almamazlık da etmedik :)Haaa bir de su simidi (susamsız, dışı biraz sert içi yumuşak simit) ile Bağlar gazozu meşhurmuş, onları da yedik, kaçmaz bizden :D Amaaaa maalesef meşhur Dibek kahvesinden içemedik :(( Turla gitmenin tek kötü yanı bu aslında, koştura koştura geçiyor herşey biraz.

Dibek kahvesiyle ilgili bilgiyi de bu linkten alabilirsiniz :)
Şu aşağıdaki de güneş saati.

İlk günümüzü bu şekilde geçirdikten sonra akşam Çelik Palas Otel'de kaldık. Sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra erkenden yola çıktık ve Yörük Köyüne gittik.

Yörük köyünün iki yanında ahşap evler sıralı olan taşlı yollarında ilerledikçe Safranbolu aklımdan çıkıp gitti... Burası çok çok daha güzeldi. Tam bir bakir köy. Köy kadınları küçük küçük tezgahlarını açmaya başlamıştı biz gezicilere yöresel ürünler satabilmek amacıyla.

Bir de yoldayken inanılmaz bir yağmur başlamıştı ve biz köye gittiğimizde de devam ediyordu. Bir kısmımız tur otobüsünden aldıgımız büyük boy çop poşetlerini kafamızdan geçirdik, yüzümüzün oldugu yerini yırttık ve öyle gezindik :)

Hem böyle bir yağmur hem de yemyeşil bahçeler miss gibi bir koku yayıyordu etrafa. Yani yağmur bizim için eziyet değil apayrı bir güzellik olmuştu. Ve bir bakıma iki farklı mevsimi yaşamış olduk o güzel yerlerde. Beni burada bırakın gidin dedim ama :( Evler 400-500 bin civarındaymış. Üstelik restore edilmemiş halleri. Gerçi o döküntü halleri bile çok güzeldi.

Eskiden beri süregelen bir gelenek varmış buralarda. Avlu dışındaki ilk kapıda yani konağın giriş kapısında iki adet halka var. Kapnın iki kanadında birer adet olmak üzere. Ve o halkalardan birinde bir ip bağlı oluyor. Eğer o ip aşağıya salıksa "evdeyim, müsaitim." demekmiş. O ip iki halkaya gevşek bir şekilde bağlıysa "Evde değilim ama hemen döneceğim." anlamındaymış. Eğer o ip o iki halkaya sıkı sıkı bağlıysa "Uzun müddet evde yokum." demekmiş. Daha neler neler...

Yani öyle incelikler var ki geleneklerimizde, çoktaaan sildiğimiz/unuttuğumuz...

Yörük Köyünün de tadını çıkardıktan sonra Bartın-Amasra'ya gittik. Oraya ait fazla fotoğraf yok elimde buraya koyabileceğim. Zaten fena bir rüzgar ve yağmur vardı. Karadeniz'in o hırçın ve yüksek dalgalarına yakından şahit olduk. Ama o şekilde bile hayranlıkla gezdik her noktasını. Eee ne de olsa Fatih Sultan Mehmed'in, güzelliği karşısında büyülenerek "Lala, çeşm-i cihan (dünyanın gözü) bu mu ola?" diye şaşkınlıkla seyrettiği bir manzara vardı etrafımızda!

Amasra'dan sonra bastonlarıyla ünlü bir belde olan Devrek'e uğradık yarım saatliğine. Devrek bastoncularının en ünlü olan rahmetli Münteka Çelebi'nin atölyesine uğradık. Babalarının vefatından sonra oğulları devralmış atölyeyi. 30 TL'den başlayıp epey yukarı doğru çıkıyor fiyatlar. Vakit kısıtlı oldugu için hepsine bakamadım ama orada gördüğüm en pahalı baston 2750 TL idi. Biz de hatıra babında en ucuzundan aldık kendimize bir tane :)

Gezmekten bu postu yazmak kadar yorulmamıştım yahu :) Daha yazacak çok şey var aslında ama hem sizi sıkmayayım hem de kendim sıkılmayayım diye bu bloğun bu postuna da burada son verip huzurlarınızdan çekilirim efendim :)

ÖZET: Anı Tur iyiydi, Batı Karadeniz turu hem vakit ve fiyat hem de gözün gönlün bayram etmesi açısından idealdi. Tavsiye edilir :)

Düzgün Yapamadığım Kremalı Milföy Sarma :)

2011-06-15T10:59:00.000+03:00

Gecikmeli de olsa yine karşınızdayım değerli gönül dostları. Bugünkü blog yazıma başlamadan önce hepinizi saygı sevgi ve muhabbetle selamlıyorum efem.
Ehehehe ne biçim de bi giriş yaptım dimi :P Neyse, ben aslıma rücu edeyim :)
Sıcaktan hiç hoşlanmayan ben, bu aralar şu sıcak havayla iyice bunalmış durumdayım. Keşke hep kış olsa demeyeyim ama keşke hep bahar olsaydı bari :) Yada her daim püfür püfür bir rüzgar esseydi. Yada hep evde otursaydık bu sıcak havalarda. Maaşlar da eve yollansaydı :P Şimdilik tek tesellim, Temmuz'da inşallah tatile gidecek olmamız. O misss gibi denizi düşünüp serinlemeye çalışıyorum :P
"Bu aralar hep yemek tarifi veriyorum, sanki tarif bloğuymuşum gibi." diyecektim ki "dur bi bakayım bloğa." dedim. Meğer bu aralar hep yemek tarifi falan verdiğim yokmuş meğer :P Ben nerede kaldıysam artık :D
Bir müddet önce burada bahsetmiştim, liseden arkadaşlarımın bana geldiğinden. İlk kez geldiğinden ve çok güzel bir gün geçirdiğimizden. İşte o gün için mamalar hazırlarken, çok güzel tarifleri olan ve takip etmenizi önereceğim mutfakhatiralari.com 'da görselliği çok hoş olan bir tarif gördüm. Ben menümü hazırlamıştım aslında ama deneyesim geldi. İtiraf edeyim ki, misafirleri değil kendimi düşündüm bu tarifi tatmak için :P Çünkü gözüme çok güzel göründü. Benimkiler pek güzel görünmediği için, tarif sahibi mueddibenin affına sığınarak onun fotoğraflarından birini (ç)alıp yukarıya ekledim :) Şu aşağıdaki de benimki :D Fıstıksız mıstıksız :P

Şimdi de tarife geçeyim.

Malzemeler:

6 kare milföy hamuru

1 yemek kş un
1 yemek kş mısır nişastası
1 su br sür
Toz şeker (istediğiniz kadar)
1 paket vanilya

1 adet muz
Çekilmiş antepfıstığı

Yapılışı:

Öncelikle, milföy, antepfıstığı ve muz haricindeki malzemelerle bir krema hazırlayın ve kenarda soğumaya bırakın.
Yumuşayan milföy karelerinin her birini 5 şerit halinde kesin. şeritleri aşağıda görüldüğü gibi kaşık-çatal ne bulursanız onların saplarına sarın ve fırına verin.

Bunlar için özel sarma çubukları da oluyormuş sanırım ama bende ne gezer :D Zaten kolayca çıkıyor kaşıklardan da. 175-200 derecedeki fırında üzerleri kızarana kadar pişirip soğutun.
Soğuduktan sonra, içlerine krema doldurun. Milföylerin her iki tarafına küçük muz parçası koyun ve antep fıstığına bulayın. Sonra da oturup yiyin, kalırsa bana da yedirin :) Haydi görüşürüz blogcanlar :)

Kumaşçı Geldi Haaaanııımm :)

2011-06-01T16:36:00.007+03:00

Merhaba sevgili okurlarım.
Tamam vurmayın kafama kafama, hşşt atma o terliği yahu :) Ne yapayım, fırsat bulup da yazamadım :( Üstelik evdeki bilgisayar ve internet bağlantımız da bozuldu. Ah neler çektim bi bilseniz :P Güççücük telefon ekranından girmeye çalıştım hep internete. Ama blogumla ilgili birşey yapamıyordum :( Bu hasretlik eritti bitirdi beni, desem bile inanmazsınız ki, kıh kıh :)

Her uzun ara verdiğimde yorum yazanlarım azalıyor ama olsun. Elbette ki çok çok önemlisiniz benim için ama kimse yorum yazmasa, beni okumasa bile devam ederim ben bu blog işine. Hoşuma gidiyor. Bir nevi rahatlama biçimi, geçmişi hatırlama biçimi. Hatta postlarıma ufak tefek ipuçları koymak istiyorum. Sadece benim anlayabileceğim ve teeee ileride baktıgımda "aa bugün bu olmuş" falan diyebileceğim :)

Ben ortaokul yada lisedeyken de her harfe kendimce bir simge uydurmuş ve o simge-harflerle günlük tutmuştum. Herşeyi yazmıştım. Hala duruyor o günlüğüm ama maalesef ben o simgeleri unutmuşum :D Bi işe yaramadı yani :P Amaaann benim yapacağım gizli saklı iş de anca bu kadar olur zaten hehehe :))

Bu kadar boş beleş laftan sonra size ciddi birşey söylemek istiyorum aslında. Ben bir ev tekstili firmasında çalışıyorum. Yurtiçi ve yurtdışı satışları olan bir toptancı firmayız. Ve bir müddettir gittigidiyor.com üzerinden de bazı ürünlerimizi satışa açtık.

Fiyatlarımız gayet uygun. Sizin de bir göz atmanızı tavsiye ederim. Bu da benim sizlere kıyağım olsun :)

Pastaya Bak Behhh :)

2011-05-10T16:03:00.002+03:00

Mutfakla uğraşmayı seviyorum. Hele de görüntüsünü ve malzemelerini pek beğendiğim tarifleri yapmak için sabırsızlanırım. Ah şu üşengeçliğim de olmasa ne tarifler yapıp ekleyeceğim buralara ama işte benim eksi yönlerimden biri de bu :) Çok ayrıntılı tarifleri yapmak o kadar zor geliyor ki bana. Tarifin bilmem nesini hazırla bir kenarda beklet, sonra bilmem nesini de hazırlayıp öbürüne ekle. Sonra ikisini başka bir şeye ekle vs vs... Ortaya da bir sürü bulaşık çıkıyor. Makineye atabileceklerim var atamayacaklarım var. Amaann otur oturdugun yerde deyip oturmaya devam ediyorum :P O yüden şekerim, bana pratik ve üç-beş malzemeli tariflerle gelin :)
Geçenlerde bir gün kayınvalidemin yemek davetinde sunduğu tatlılardan birine bayıldık bayıldık. Herkes ikişer üçer porsiyon yedi ve ben hemen tarifini istedim tabi. İstiyorum ama bir yandan da "ufff zordur da şimdi bu pastayı yapmak." diye de düşünüyorum. Ama tarifi alınca büyük bir şaşkınlık geçirdik hep beraber. Ve ertesi gün hemen ben de yaptım, eksik kalır mıyım ayol :D
Nihayet bir şeyler yapabilecek çalışkanlığım tuttu ya, fırsatı kaçırmadan fotoğrafladım ve sizlerin de beğenisine sunmak istedim. Siz de yapın da dua ediverin bana bu kurtarıcı pasta için :) Haydi pamuk eller mutfağaaaaaa :)

BURÇAK PASTA (diyelim biz ona)

Malzemeler:
2 paket burçak kepekli bisküvi
1 paket kakaolu krem şanti
1 paket sade krem şanti
1 su bardağı süt
Bitter çikolata

Yapılışı:
Sade krem şantinin yarım paketini ayırın ve kalanıyla kakaolu kremşantiyi karıştırıp bir su bardağı süt ile derin bir kapta iyice çırpın. Biraz katı olması gerekiyor. Sonra yarım saat kadar (sabırsız davranmazsanız 1 saat kadar) buzdolabında bekletin. Daha sonra burçak bisküvileri maşa ile tutarak krem şantiye iyice bulayın. Malzemeden çalmayın, bol bol bulayın :) Ve borcama yada herhangi bir tepsiye yan yan dizin (bisküvi pastası yapar gibi). İki paketten yaklaşık iki sıra pasta çıkıyor ama tepsinize göre de değişir tabi. Bisküviler bittikten sonra kalan krem şantiyi de bisküvilerin sağına-soluna-üstüne iyice sürün. En başta ayırdıgınız yarım paket sade krem şantiyi de az bir sütle çırpıp pastanızın yine sağını-solunu-üstünü bununla kaplayın ve buzdolabına koyun. Mümkünse bir gece bekletin. Bekletmediğiniz halinden çok daha farklı ve çok daha güzel oluyor. Gerçek bir pasta gibi! Buzdolabından çıkardıktan sonra üstüne bitter çikolata rendeleyin ve servise sunup bana teşekkür edin :P

Haydi afiyet olsun :)

Bir Kez Daha...

2011-04-24T22:46:00.016+03:00

Tekrar bloguma ulaşabildiğime ve ilk şoku atlattığıma göre sizlere mükemmel postlarımdan birini daha bahşedebilirim :P
Aylar önce lisemden ve lise arkadaşlarımdan bahsetmiştim. İşte o lise arkadaşlarım her ay toplanıp görüşmeye devam ediyorlar. Ben artık İstanbul'da oldugum için iştirak edemiyorum. Benim gibi İstanbul'da olan başka arkadaşlar var. Onlarla bile İstanbullulaşmış olanlar olarak henüz görüşebilmiş değilken İzmittekileri bana çağırmaya karar verdim. Hanginizin hayatına henüz girmemiştir bilmiyorum ama bizim kızlar arasında Fa.ceb.ook fazla zaman geçirilen ve birbirimizden haber alınan bir yer oldugu için bu buluşma isteğini orada etkinlik düzenleyerek duyurmaya karar verdim. 4-5 ay öncesinden etkinliğimi düzenledim. E ne de olsa anca karar verirlerdi :P Buna rağmen fire verilmiş oldugunu görünce, bir dahaki buluşmayı bir yıl öncesinden duyurmaya karar verdim :D Neyse efem...
İşte dün kızlar bizdeydi nihayet :) Her toplanılışta oldugu gibi gırgır şamata ortalığı inlettik. Olmazsa olmazımız okul maceralar, hoca çekiştirmeleri, evlilik-bekarlık ayrımı, kocalar, çocuklar vs... Vaktin nasıl geçtiğini anlayamadan saatler akıp gitti.
Gelmeleri bile beni fazlasıyla mutlu ettiği halde bir de elleri kolları dolu gelmişler. Önce Allah'ın herşeyi ne güzel yarattığına bir kez daha iman ettiren eşsiz bir buket çiçek hemen vazodaki yerini aldı :)

Sonraki, 3500 kat sarıldıgı için dakikalarca iki kişi açmaya uğraştığımız hediye paketinden, iki gün önce baktıgım ama almadıgım fırın kapları çıktı :) E kalbim temiz ayol, hep söylerim :P

Ve, kucağında bir bebek oldugu halde bir de koca bir paket hediye getiren, zevkli arkadaşım Melis'in hediyesi... Kalp temizliği burada da kendini gösterdi. Ama bu sefer kalbi temiz olan Melisti :P Çünkü, aldıgı hediyenin gülleri ve o güllerin renkleri benim sandalye kumaşlarımdaki güllerin aynısı idi :) Ve Melis evime ilk kez geldiği için o sandalyeleri önceden görmemişti.

Ve yardımsever ve nazik arkadaşım Ümmühan'ın, uğraşması gereken bir bebciği oldugu halde beni kırmayarak yaptıgı ennfesss kurabiyeler...

Hepimizin ortak düşüncesi, hiçbirimizin hala hiç değişmemiş olmasıydı. Lisede yani 11-14 yıl önce neysek şimdi de oyduk. Ha tabi sayımız gün geçtikçe çoğalıyor. Ama bu güzel bir değişiklik :)
İlk yeğenlerimizden biri olan Zülal Hanım tam anasının kızı. En kokoşumuz Büşranın kokoş kızı :) Anasının fotolarını çekmeye yetişemezken peşinden kızı da aynı pozları verip durdu :)

Yakışıklı yeğenimiz, gözleriyle çok can yakacak olan Selim Bey, Ümmühan'ın oğlu:

Bir diğer yakışıklı, saçlarıyla şampuan reklamları artist adayı Efe Bey, Kübra'nın oğlu:

Ve en minik yeğen, Efe ve Selim abisinin arkasında emekleye emekleye, düşe kalka dolaşıp duran Ebubekir Esad Bey, Melis'in oğlu:

Ve her buluşmanın sonunda, yüzlerde tebessümle ayrılırken, herkesin tek dileği "en kısa zamanda tekrar buluşalım kızlar"... Umarım 30-40 sene sonra da bu sefer torunlarımıza bakarken tonton ama hala "AYNI" kızlar olarak buluşmaya devam ederiz. Ben duygusal şeyler yazamam pek. Yine yazamayacağım. Ama gözlerimin ıslaklığı yazmayı beceremediğim herşeyi anlatıyor... Göremeseniz de...

:)

2011-04-21T22:53:00.000+03:00

Eneeeeeeeeeeee :) Ben Gelmişim De Haberim Yokmuş :)

2011-04-21T09:52:00.005+03:00

Ayyyyy bakınnn bakııın bloğuma girebiliyorum artık :) Bi sevindim ve bi şaşırdım ki anlatamam :) Hiçbir ayarla oynamadım. Dün ipoddan yanlışlıkla bloguma girdim şaşırdım, "Acaba ipoddan girince mi oldu ki?" dedim. Şimdi işyerimden de girdim, oldu :) Ama blogspot.com'a hala giremiyorum. Ve ben hep ona girmeye çalışıyordum, bloguma direkt girmemiştim. Belki de en baştan beri giriliyordu da haberim yoktu bu yüzden :D

Şimdi bi sakin olayım, herkesin bloguna tek tek bakayım da yeni postlar ekleyeyim inşallah :) Haftasonuna da kalabalık misafirim var. Eğer unutmazsam ve fırsat bulursam gelsin güzel güzel fotolar, güzel tarifler :)
Bekleyin beni olur mu :) Dönüşüm muhteşem olacak :Pp

Kazanan Kişiye Bir Yıllık Ayakkabı ve Çanta Hediyeymiş :)

2011-02-22T09:10:00.001+02:00

Tıtıkk tık tık tıklayınnnnn :)

En Kolay Poğaça Tarifi ve Yarım Gezimiz :)

2011-02-15T10:00:00.004+02:00

Ah benim sevgili okuyucularım, bir başınıza kaldınız buralarda teeey ne zamandan beri :P Böyle yazarken de kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissediyorum aslında :) Orda olmadıgınızı biliyorum :P Kıhh kıhhh :) Ama olsun, varmışsınız gibi yapmak hoşuma gidiyor. Yoksa hiç yazasım gelmeyecek. Ama yazmak istiyorum. Güzel oluyor yaptığım, beğendiğim, kızdığım, umutlandıgım vs şeyleri buraya kaydetmek.
Geçen haftasonu memleketime, İzmit'e gitmiştik. Eşimin iki arkadaşı ve eşleriyle de güzel bir gün geçirdik 3-4 günlük tatilimizin içinde. Önce bebecik sevdik -ki ikizlerdi- sonra o bebecikleri de alıp cümbürcemaat Maşukiye- Kartepe- Sapanca yollarına düştük :) Ne yapacağımızı bilmez halde oradan oraya gittik işte :P Önce Sapanca Göl Evi'ne gittik. Bu aralar, takip ettiğim blogların birçoğunda da görüyorum bu Göl Evini. Yakın ve güzel olması sebebiyle haftasonu kaçamkları için ideal bir yer sanırım. Orada bolca fotoğraf çektirdikten sonra yaklaşık 1 saat garson bekledik. Gelmeyince de beleş manzaranın mutluluğuyla kalktık yola koyulduk tekrar :P
Kartepeyi de merak ediyorduk ve gitmeye karar verdik. Daha dağın giriş yolu üzerindeyken bile öyle bir trafik vardı ki. Hem hava güzel hem Pazar hem de sömestr tatili oldugu için herkes buraya akın etmiş neredeyse. Yol kenarlarında mangal partileri vardı :) Biz de çok ilerlemeyelim dedik, müsait bir yerde arabadan inip manzarayı şööööyle bir seyredip üç-beş de orada fotoğraf çekildikten sonra geri döndük.
Buralara kadar gelmişken, o civarda bolca bulunan alabalık tesislerinden birinde alabalık yiyelim dedik. Ama ne mümkkün yer bulabilmek! Tıklım tıklım her tesis! İpini koparan gelmiş :P Sonra, eşimle çok önceden gittiğimiz bir tesis geldi aklımıza ve oraya gittik. Kiremitte alabalık ve yine kiremitte kaşarlı köftemizi mıhlama eşliğinde silip süpürdükten sonra evlere geri döndük.
Ertesi gün de Bursa vardı planlarımızda ama ben sabah fena bir boğaz ağrısıyle uyanınca biz gidemedik, arkadaşlar gittiler. Ben de o günden bugüne hala hastayım :( Sanırım keçi gribi oldum ben de :( Bu aralar da bu grip salgınmış. Keçiyle bir alakası yok aslında. Ama gelince gitmek bilmediği için keçi gribi demişler. Hala burun çekip duruyorum.
Önceki gün biraz iyiceydim ve canım çok fena şekilde poğaça istedi. Yağlı yemekleri istemiyordum. Ama hasta olduğum için de kolay ve evdeki malzemelerle yapabileceğim bir tarif ararken Cahide ve Jibek'in sayfasında buldum kendimi. Poğaçayı şip şak yaptım ve şimdiye kadar yaptığım enn güzel ikinci poğaça olduguna karar verip, tekrar yapmak üzere arşivime kaldırdım. E buraya da eklemezsem olmazdı dimi :) Buyrun siz de faydalanın efemmm.

MALZEMELER:

125 gr.tereyağı (yumuşamış olacak)
1 çay bardağı sıvıyağ
1 çay bardağı yoğurt
2 yumurta (birinin sarısı ayrılacak)
1 yemek kaşığı sirke (gevrek olması için) (ben sirke koymadım)
1 paket kabartma tozu
Aldığı kadar un,tuz
Peynir

YAPILIŞI:

Un ve kabartma tozu haricindeki tüm malzemeleri iyice karıştırdıktan sonra kabartma tozu ve unu ilave edip yumuşak bir hamur elde ediyoruz. Hamurumuz hazır olunca, iri ceviz büyüklüğünde parçalar alıp elimizde biraz açtıktan sonra içine peynir koyup kapatıyoruz. Poğaçaları tepsiye dizip üzerlerine yumurta sarısı sürdükten sonra 175 derece ısıtılmış fırında üzerleri kızarana kadar pişirin.

formspring.me

2011-02-10T18:02:00.001+02:00

Ask me anything http://formspring.me/kirazzade

"Defne'yi Hıncal'dan Daha İyi Bilen Birini Biliyorum."

2011-02-07T14:49:00.003+02:00

Senai Demirci öyle güzel yazmış ki. Sonuna kadar okumanızı rica ediyor ve aradan çekiliyorum.

"Defne Joy’la hiç görüşmedim. Ekrandan gördüm. Ekrandan gördüğüm kadarıyla bilirim. Onun uğradığı semtlere pek uğramam. En son gittiği bara hiç gitmedim. Bara gitmeyenlerdenim. Benim hiç gitmediğim, Defne Joy’un artık gidemeyeceği o bar, bu gece de doludur, büyük ihtimal. O bara ve diğerlerine gidenlerden biri benden önce ölürse, Defne Joy’un arkasından şimdi yazdığımı onlar için de yazacağımı bilsinler isterim. Hıncal Uluç ve Hıncal Uluç’a karşı yazanlar kadar ünlü olmayabilirim. Bar sakinleri, “pub” müdavimleri, viski tiryakileri için yazdığım bu yazı umurlarında olmayabilir.

Bu yazı, merhum Defne Joy Foster hakkındaki Hıncal Uluç yazısına karşı ya da taraftar değil. Bu yazı, Hıncal Uluç yazısına karşıt yazıların karşısında ya da yanında değil. Hem Hıncal Uluç’un yazısı yerine hem de Hıncal Uluç’a karşı yazılanlar yerine yazılmış bir yazıdır. (Yazıyı uzattığımı, bitirip de gözden geçirirken fark ettim, ama uzunca anlatılması gereken inceliklerin hatırına sabrını rica ederim okuyucularımın.)

Dindar diye bilinirim. Beş vakit namazı kaçırmamaya gayret ederim. Ağzıma içkinin damlasını dokundurmak istemem. Günaha girmekten korkanlardanım. Ama günaha girmeyenlerden değilim. Benim nefsim de Defne Joy’un’ki gibi günaha karşı bağışıklık kazanmış değil. Benim ayağım da onunki kadar kayabilir. Benim gözüm de bar sakinleri kadar harama bulaşabilir, bulaşmıştır.

Dindarların –iyi bilmeleri gerek ki-birilerini cehenneme birilerini cennete yerleştirme gibi bir yetkileri ve görevleri yok. Dindarların duaları dindar olmayanlardan daha çok dinlenir değil. İnanan bir insan, çok iyi bilmeli ve unutmamalı ki, cami cemaati cenneti garantilemiştir de, pub cemaati cehennemin dibinde değildir. Kimin ne olacağını yalnızca Allah bilir. Hesap defterimizi açma yetkisi Rabbimize aittir. Camii müdavimi bir gün sapıtabilir; meyhane düşkünü gün gelir, tövbe eder, Rabbine dönebilir.

Beni “light müslüman” diye etiketleyeceklere peşinen hatırlatırım. Günahkârın günahının lafını etmek, günahkârın günahından daha ağır bir günahtır. Çünkü hiç kimse sınanmadığı günahın masumu değildir. Sınanınca kaybedenleri, şimdilik sınanmadığı için kaybetmeyenler kınamaya kalkarsa, sadece komik olurlar, acınası hale düşerler. Sınansaydılar kaybedeceklerdi. Belki de sınanacaklar ve kaybedecekler. Bu yüzden, kimse kimseyi günahından ötürü kınama hakkına sahip değildir.

İslam söz medeniyetidir. “Göklü sözler”le inşa eder; sözün gücüyle onarır insanı. Sözün gücü, gücünü söz edenlerin hepsini mağlup etmiştir. İşte bu yüzden, dindarlık, en hassas inceliklerini söz ve ses üzerinden inşa eder. (Sadece Hucûrat Suresi’ni bir “sound-check” olarak okumak yeter de artar bile anlayana)

“Ölünün arkasından konuşulmaz” sözü, görünmez bir sınırın bekçisidir. Ölü, kim olursa olsun, muhteremdir, saygıyı hak eder. Ölü acizdir; el kaldıramaz. Zayıftır; konuşup kendisini savunamaz. Savunmasız ve çaresiz olanı, konuşmaya muktedir olanın ezmemesi inceliğin gereğidir. Böylesi bir imkân bir nezaket sınamasıdır. Bu yüzden, saygılı olma erdemini ortaya koyabilmek için, acizlerle karşılaşmalarımız birer fırsattır. Muktedirler karşısında ister istemez saygılı ve naziğizdir çünkü. Nezaketimizi ancak ölüler karşısında kalite kontrolünden geçiririz.

“Ölünün arkasından konuşulmaz” sözü, “ölü gibilerin de arkasından konuşulmaz” demeye gelir.Hıncal Uluç’un farkında olmadığı, farkında olmamakla ayıplanamayacağı bir inceliktir bu: Sesimizi güçsüzlerin aleyhine –güçsüzler hatalı olsa da-kullanmamızı istemez Rabbimiz. Muktedirlerin zayıfları ezen sözlerini doğru da olsa doğru bulmaz Rabbimiz. Her sözü işiten bir Allah’a inanan için, birilerinin arkasından konuşup konuşmamak, çıtası yüksek bir ahlak testidir. “Abdestinde namazında”, “hacı hoca” nice dindar olarak bu çıtanın altında kaldığımızı çok iyi biliriz. Hemen itirafa hazırız. Eğer gıybetlerimiz alkol kadar sarhoş etseydi, namazlarımızı sallana sallana kılardık. Arkadan çekiştirmelerimiz üstümüzü başımızı açıverseydi eğer, saçlarımız da baldırlarımız da açıkta kalırdı. Saydam bir perdeyi yırtıp yırtmamakla sınanırız her an. Doğruyu söylememizin bile doğru olmadığı, dilimizin ucuna hemen ve kolayca geliveren tiksindirici bir günahla sınanırız. Soyunarak yapılan zinaya benzemez bu günah. Hapse atılmayı göze alarak işlenen cinayete benzemez. Kapıyı kırarak yapılan hırsızlığa benzemez. Her an sınanmadayız. Her an. Ama her an. Yeri gelir, susmak nice zahmetli ve yoğun konuşmalardan koşuşturmalardan daha sahih ve derin bir erdem oluverir. Allah’ın hatırına susmak, Allah’ı hatırlamanın en samimi işaretidir.

Arkadan konuşmak, modern hukukta suç sayılmaz. Arkadan konuşmaların ardına düşmez polisler. Aksine arkasından konuşulanların peşine düşer. Dedikoducular, laf taşıyanlar “onur-kıyım” yaptıkları halde, “soykırım” yapanlar gibi hesaba çekilmez.

Allah’a inanmanın kılık kıyafete dökülmeyen, camiye gitme sıklığı ile ölçülemeyen asıl özü tam da burada görünür. Bizi Allah’tan başka kimsenin hesaba çekmeyeceği yerde... Hiç görmediğimiz Allah tarafından görüldüğümüzü gözetip gözetmeyişimize göre tartılırız. Mümince yaşama inceliği, kulların duymasına göre değil, Allah’ın duymasına göre ağzını açmayı gerektirir. Herkesin doludizgin koştuğu anlarda, sıcacık bir yürek titreyişiyle, tuhaf karşılanmayı göze alarak durmaktır Allah’a göre yaşamak. Öyle çileli bir duruş ki, doludizgin koşanları da ayıplamaktan alıkoyar adamı. Çoklarının zevk içinde çığlıklar attığı yerde, nefsinin hayvanca bağırtılarını şeffaf bir zarfın içine nezaketle koyarak susabilmektir iman etmek. Öyle bir susuş ki, günaha dalanlara sövmeye kalkmaz. Kendi günah işleyebilirliğini de hatırlattığı için günahkârlardan daha çok mahcup olur. Ona buna etiket takmaya, aşağılamaya kalkmaz.

Ben de bir günahkârım. Nasıl masum olabilirim ki! Gayet iyi bilirim; günahkâr acizdir, şehvetinin elinde kuru yaprak gibi savrulmaktadır. Günahtan uzak durabilecek kadar aklı başında olanın bu ‘aciz’e dil uzatmaması gerekir. Hata edenin ayağı kaymış, batağa düşmüştür. Hatasız olana ayağı sürçene merhamet elini uzatmak yakışır.

Günaha karşı dururken, günahkâra şefkat edebilecek kadar ince bir yürüyüştür iman etmek. Birini günahından dolayı kınamak, “Ben öyle yapmam asla!” demeye gelir ki, kınanan günahtan daha ağır bir günahtır; büyüklenmektir. Birini bir hatasından ötürü çekiştirmek, “o hep öyle yapar zaten!” “hiç utanmaz ki…” demeye gelir. Çekiştirilen hatadan daha büyük bir hatadır. Allah’ın iyilik umarak yoktan var ettiği bir insanı hepten kötü ilan etmektir. Bir başkasını ayıbıyla anmak-hem de ayıbını örtecek mecali olmayan bir ölü iken- kendi ayıplarını ayıp bilmemektir. Anılan ayıptan daha büyük ayıptır. Başkalarına ait kusurları sayıp dökmek, kendisini kusursuz saymaktır ki, kusurların hepsinden daha çirkin bir kusurdur. Sorarlar adama: “Sen onun sınandığı durumla sınansaydın, kusur işlemeyeceğinden ya da onun kusurundan daha hafifini işleyeceğinden emin misin? Sen sınansaydın belki de daha çirkin bir cürüm işleyecektin.”

Diyeceğim o ki, Defne Joy artık acizdir, eli kolu bağlıdır, dilsizdir, konuşamaz. Onun hakkında ileri geri konuşmak, kendi gücünü ve onun acizliğini fırsat bilmektir. Şerefli bir iş değildir. Bu iş, Defne Joy’un ve yakınlarının şerefinden önce konuşanların şerefine dokunur.

Dedim ya; Defne Joy’un uğradığı bara hiç uğramadım. Oralara uğramayı kendimce ayıp biliyorum. Ama oralara uğrayanları ayıplama hakkım yok. Onları ayıplama ayıbının, onların ayıplandığı ayıptan daha hafif olmadığını biliyorum. Ancak, ayıplarıyla aralarının açılmasını ümit etmeye hakkım var. Kusurlarından kurtulmalarını ummayı görev bilirim. İyi işler yapanların “kötü”leşmeme garantisi olmadığını hatırlatır bana Rabbim. Kötü işlere bulaşanların “iyi” olmalarına bir engel olmadığını öğretir bana Kitab’ım.

Defne Joy’un en son uğradığı yere bir gün ben de uğrayacağım. Cami avlusunda bir musalla taşında ağırlayacaklar beni. Musallada bir cenaze iken ben, bakalım kaç kişinin “iyi biliriz” dediğini hak edeceğim; bilmiyorum. Bildiğim şu ki, Defne Joy’un sınanması sona erdi. Defne Joy’un ölümüyle yeniden sınandık her birimiz. Dilimizi Allah’ın hatırına göre kıpırdatıp kıpırdatmama sınavı bu. Sözümüzü Defne Joy adındaki kardeşimizin ve onun yakınlarının onuruna dokundurup dokundurtmama sınavı bu.

Şimdi burada sınanan biziz; Defne Joy Foster değil. Bu sınavdan geçtik mi, kaldık mı; Allah bilir. Hıncal’dan, Sevilay’dan Senai’den daha iyi bilir.

Senai Demirci - Haber 7
senaidemirci@gmail.com "

Offff Şu Lezzete Bi Bakın Hele :)

2011-01-31T14:40:00.001+02:00

Herşey doğaçlama bir şekilde gelişti ve oldu bitti :)
Evde oldugum günlerden biriydi. Malum, haftaiçi pek yemekle uğraşmaya vaktim olmuyor. Olsa da canım istemiyor :P Canım istese bile, kolay yemeklere yöneliyorum hemen. Tembelim biliyorum, hiç inkar etmedim, gelmeyin üzerime :D Eşim tam bir etobur oldugu için genelde o kolay yemeklerden pek hoşlanmıyor :) Benim de etle uğraşasım gelmiyor hiç. Aslında etle de yapılabilen kolay yemekler var ama ne bileyim işte gözümde çok büyüyor sanki etin hazırlanması pişmesi vs. Tavuklu yemekler, tavuk çabuk piştiği için daha çok tercih sebebimiz oluyor. Ama tabi sevgili eşimin isyan noktasına çıkmak üzere oldugunu hissetmeye başladığım zamanlarda hemen kırmızı etli bir şeyler yapıyorum :) Şşşşt çaktırmayın :P

Aslında kırmızı ete biraz uzak durmamın sebebi de piyasadaki etlere pek güvenemiyor olmam ve onlarda lezzet bulamamam. Ama kurban etleri öyle mi ya? Belki bana öyle geliyordur bilmiyorum ama daha bi lezzetli oluyorlar sanki. Etli birşeyler yapmaya karar verdiğim birgün buzluktaki kurbandan kalma etlere bir göz attım. Eşimin en sevdiği et çeşidi olan biftek vardı birkaç parça. Bifteği genelde fırında ve üzeri patates püresi-kaşar rendesi kaplı olarak pişiririm ama bu sefer ona da üşendim gibi bieşy oldu :P Daha doğrusu, başta da söylediğim gibi, herşey birdenbire kendiliğinden oluverdi :) Çünkü, yine eşimin sevdiği elma dilim patates de yapıyor idim. Neyse, ben aşağıda anlatayım en iyisi size :)

MALZEMELER:

Yiyebileceğinize inandığınız kadar sayıda patates :) Ben 5 tane kullandım sanırım.
Sevdiğiniz baharatlar.
Yine yiyebileceğiniz kadar sayıda biftek. Ben yine 5 yada 6 parça kullandım.
Kaşar peyniri.
Tuz
Az sıvıyağ.

YAPILIŞI:

Patatesleri iyice yıkadıktan sonra kabugunu soymadan (yada soyarak) elma dilimi şekilnde dilimliyoruz. Geniş bir kaba alıp, istediğimiz baharatlar, biraz tuz ve biraz sıvı yağ ile harmanlayıp fırın kabımıza alıyoruz.
Biftekleri de aynı şekilde ister baharatlayarak, isterseniz de baharatsız olarak hafif yağlayarak başka bir fırın kabına dizi iki kabı da fırına koyuyoruz. Tabi fırını çalıştırmayı da unutmuyoruz :) Ben 175 derece kullanıyorum genelde.
Etler de patatesler de aynı sürede pişiyor hemen hemen. Piştikten sonra, o misss gibi olmuş patatesleri bifteklerin üzerine yayıyoruz. Tekrar fırına veriyoruz. 5-10 dakika da o şekilde geçtikten sonra üzerlerine bollllllca kaşar peyniri rendesi veya kaşar peyniri dilimleri döşüyoruz. Kaşarlar eriyene kadar fırında tuttuktan sonra servise hazır hale gelmiş oluyor :)

Haa bu arada, ben eşimin özel isteği üzerine 3-5 tane çeri domatesi de şişe geçirip fırına vermiş idim. Yanına da güzel bir bulgur pilavı yapıp servis ettim. Tabi biz yine direkt yemeğe saldırdığımız için fotoğrafların güzel olmasıyla falan uğraşamadık :D Siz yaparsanız güzel fotoları sizden bekleriz efem :) Haydi afiyet olsun.

Not: Ben bu aralar tuzota fena halde takmış bulunuyorum bilesiz. Özellikle de bulgur pilavı ve mercimek çorbasına inanılmaz güzel bir tat veriyor. Kırmızı pakette olanını hiç denemedim, yeşil paketlisini kullanıyor ve size de tavsiye ediyorum.

Not 2 : Yukarıdaki tabak eşimin tabağı oldugu için 5 porsiyonluktur :P

Size Ufak Bir Hikayem Var :)

2011-01-18T21:10:00.018+02:00

Çooook ama çoooook uzakta karlar altında güzel mi güzel, ışıl ışıl sokakları ve sıra sıra şirin evleri olan bir ülke varmış. Orada yaşayan bütün canlılar günlerini karla oynayarak geçirdikten sonra akşamları insanlar sıcacık evlerine dönüp sobada kestane pişirip birbirlerine masal anlatarak, hayvanlar ise insanların onlar için kurdugu özel yuvalarında mışıl mışıl uyuyarak sabahı ederlermiş.

İşte bu ülkede yıllardır çok iyi arkadaş olan bir grup serçe de yaşarmış. Bütün günlerini birlikte geçirir, acıkınca o mutlu insanların karlar üzerine serpiştirdiği ekmek kırıntılarını yedikten sonra oyunlarına devam ederlermiş.

Üstelik bir de kedi arkadaşları varmış inanabiliyor musunuz? Adı da Kırpıkmış. İnsanlar birbirlerine kartopu atarak eğlenirlerken, bizim serçeler de taaa yüksekteki dallarda zıplayıp zıplayıp Kırpık'ın kafasına kar düşürürlermiş. Tabi Kırpık bundan hiç rahatsız olmaz, gülerek miyavlarmış. Dedim ya, bu ülkede herşey çok güzelmiş.

Amaaaa bizim bu serçeciklerden biri pek sıkılganmış. Hep değişik oyunlar üreten, değişik yerlere gitmek isteyen yani anlayacağınız azcık yaramaz olan maceracı bir serçeymiş Zıpırcan.

Bigün yine böyle sıkılmış yeni birşeyler düşünüyorken, upuzuuuuun bir kulesi olan bir şehirden bahseden insanlar geçmiş ağacın altından. E bizim Zıpırcan bunu duyar da rahat durur mu hiç ayol?

Hemen arkadaşlarını da ayartmış ve yola çıkmışlar. Sıra sıra ağaçların dizili olduğu karlı yollardan uça uça geçmişler.

Yepyeni şehirler görmüşler. Her beğendikleri yerde mola verip dinlenmiş, biraz oyun oynayıp karınlarını da doyurduktan sonra yollarına devam etmişler. Tabi bu arada Zıpırcan yine fikir değiştirmiş :) O kuleli yerden vazgeçip değişiklik olsun diye karsız ama çiçeklerle dolu bir yere gitmek istemiş. E tabi hemen arkadaşlarını da ikna etmiş yine :)

Günler, haftalar geçmiş. Yollardaki karlar azalmaya başlamış. Baharın oldugu memleketlere yaklaştıklarını anlamışlar. Veeee günün birinde harika çiçeklerle dolu yemyeşil bir çayıra ulaşmışlar.

Orada da gönüllerince uçup zıplayıp oynadıktan sonra yola devam ettiklerinde eşsiz güzellikte yemyeşil ağaçların arasından geçip başka serçelerle tanışa tanışa çiçekli ağaçlarla, yine mutlu insanlarla ve güzel evlerle donanmış olan çok cici bir şehre ulaşmışlar ve o güzellik karşısında gagaları açık kalmııııışşş.

Gerçekten de o şehir öyle güzelmiş kiii.... Bahçesinde kiraz ağaçları olan minik minik evler de varmış tam bizim serçelerin sevdiği gibi!

Öyle mutlu olmuşlar ki, hemen o güzel ağaçlardan birinin bir dalına sıkış tepiş sıralanıp mutluluklarını paylaşmışlar.

Tabi bi yandan da yol yorgunlukları varmış ve gece olmak üzereymiş. Ne yapmışlar dersiniz?

O güzel evlerden birinin avlusundaki bir şemsiyeyi gözlerine kestirmişler ilk önce. Sonra da o şemsiyeyi iyi köşeye ittirmişler gagalarıyla. Ve altına saklanıp uyumuşlar. Ertesi gün o rüya gibi şehrin her bir köşesini dolaşmak için enerji toplamak üzere...

Fotoğraflar çeşitli bloglar, siteler ve Flickr hesaplarından alınmıştır. Örneğin, şu, şu

Ennnnn Pratik ve Ennn Lezzetli Pizza!

2011-01-08T11:46:00.000+02:00

Çalışan bir bayan olarak (hatta çalışmasaydım bile) özlemini çektiğim şeylerden biri de eve girdiğimde mutfaktan yemek kokuları almak. Ah keşke diyorum işten yorgun argın eve geldiğimde bir çeşit de olsa yemeğim pişmiş olsa ve sofra beni beklese :) Ben de alelacele elimi yüzümü yıkayıp, kıyafetlerimi sağa sola fırlatıp hemen o sofraya otursam ve afiyetle yesem o benim yapmadıgım yemekleri. Sonra da göbeğimi sıvazlaya sıvazlaya TV yada bilgisayar karşısına geçip ayaklarımı uzatsam. Yani sofrayı bile kaldırmasam. Gerçekten özledim bunu. Ne güzelmiş meğer önceden. Okuldan ve sonraları da işten gelince herşeyi hazır bulmak. Bazen kızardım anneme, neden sofra hazır değil çok acıktım ben diye. Ne nankörmüşüm, bilememişim kıymetini, özenle yapılmış anne yemeklerinin geç de olsa önüme sunulmasının. Bazen geliyor annemler çok sık olmasa da. Canım annem, gelirken o gün yiyecekleri yemeği bile yapıp getiriyor. Üstüne üstlük dondurucuya koymam için de bir sürü yemek yapmış oluyor. Babacım da birkaç koli su şişesiyle geliyor.
Geçen gün apartmandan içeri girdiğimde bir yemek kokusu geldi burnuma. Normalde bizim apartmanda aile olarak biz varız sadece. Diğer katlar işyeri. O yüzden şaşırdım yemek kokusuna. Ama gözlerim doldu, ağlamaya başladım. Yemek kokusuyla beni karşılayan bir eve girmeyeli ne kadar uzun zaman geçmiş. Ben yoruldum sanırım...
Yine dağıtıyorum konuyu, toparlanayım hemen. İşte çalışan kadının hali böyle olunca, işten gelir gelmez yapabileceği pratik yemeklere ihtiyaç duyuyor. Bir akşam önceden yapmak da zor geliyor, işten gelip yorgunluk atmaya çalışırken. Ben de günün birinde yemek blogları arasında gezerken pratik bir tarif bulmuştum. Hamburger ekmeklerini ikiye bölüp pizza yapmıştı bir bayan. Maalesef hangi blog oldugunu hatırlayamıyorum :( Biz sık sık yapar olduk. Sonra ramazanda bayat pideyle de denedim tarifi, harika oldu. Zaten arasıra fırından hamur alıp yapardım ev pizzasını ama hamurun pişmesi uzun vakit alırdı. Bu tarif ise tam bizlik! Şipşak oluveriyor :) Bi deneyin bakalım haklı mıyım değil miyim anlayalım :)

MALZEMELER:

-Yiyebileceğiniz sayıda hamburger ekmeği yada tost ekmeği. (Lavaş veya ramazan pidesi de olur)
-Bir kaşık kadar salça
-Başta kekik olmak üzere istediğiniz baharatlar
-Çeri domates (Normal domates de olur)
-Sivri biber
-Sucuk (Ben içeriğinden dolayı salam ve sosis kullanmıyorum, kullanıyorsanız ekleyebilirsiniz)
-Siyah ve yeşil zeytin (bunlar da tercihinize bağlı)
-Bolca kaşar peyniri :)

Tost ekmeklerini tepsiye diziyoruz. Salçalı sulandırıp baharatları ekliyoruz. Bu karışımı ekmeklerin üzerine bolca sürüyoruz. Çok da su gibi olmayacak karışım. Daha sonra her ekmeğe biraz kaşar peyniri rendesi serpiştiriyoruz. Kaşarın üzerine de sucuk, biber, domates, zeytin vs malzememi yerleştirip fırına veriyoruz. Sucuklar pişmeye başlayınca üzerlerine kaşar peyniri rendesini bu sefer boooollca yayıyoruz. Bu son kaşar önceden eklersek kuruyabiliyor sucuklar pişene kadar. Ama sonradan koyunca, 3-5 dakika sonra harika bir şekilde eriyor :) E pişti işte :) Haydi buyrun yemeye :)

Pek Mutlu Oldum Ben :) Şükürler Olsun :)

2011-01-01T21:59:00.013+02:00

Sıkıntılı günler geçiriyorum aslında bu ara. Allah'a şükür halledilemeyecek şeyler değil. Ama halledilmesi için gereken çabayı gösteremeyecek kadar yorgunum. Öyle anlar geliyor ki, dünyayı önüme serseler dönüp bakmayacakmışım gibi hissediyor. Öyle kapanıyorum içime. Tek bir kelamı bile esirgemek istiyorum herkesten. Bazen de öyle anlar geliyor ki, minicik bir şeyler bile mutlu ediyor beni. En bunaldığım anlar oluyor o anlar aslında. Yada minicik bir umut gördüğüm anlar. Öyle çaresiz hissediyorum ki bazen o ufacık şey bana hayat aşılıyor sanki. Şöyle bir yokladım da şimdi kendimi, sıfır noktasında sıkışıp kalmışım gibi gördüm kendimi, tarif etmeye çalıştığım o anlarda. Yani ne eksideyim ne artıdayım. Gülmeye de ağlamaya da aynı derecede yakınım.Onca dert sahibi varken dünyada, onca aç, onca evsiz, onca yoksul varken ben gülemiyor olmama mı takılıp kaldım bilmiyorum ki. Mutsuz değilsek mutlu muyuzdur? Yoksa mutlu olmakla mutsuz olmamak arasında fark var mı? İlla mutlu mu olmak gerekiyor, yoksa mutsuz olmamak yetmeli mi?
Ne diyecektim nerelere geldim :) Aman olsun, bunlar da bir köşede dursun işte.
Beni biraz da olsa tanıyan bilir, kedi delisiyimdir. Yolda her gördüğüm kedinin peşinden koşarım neredeyse. Bu aralar Kadıköy-Eminönü iskelesinde yavrumsu iki kedi var :) Soğuktan iskeleye sığınıyorlar sanırım. Öyle de uysal ve oyuncular ki :)Ama konumuz o kedişler de değil şimdi :)

Önceki yazılarımdan birinde içimin ısındığı bazı bloggerlardan bahsetmiştim. Onlardan birinin yolladığı hediyenin fotoğraflarını koymuştum. O hediye benim yalnızlığımı paylaşan ve benim için çok değerli bir oyuncak oldu zamanla :)
Bu postta ise beni yine en az Bobo (o hediye maymunumun adı Bobo) kadar mutlu eden birşeyden bahsedeceğim size. Bu güzelliğin mimarı Sümeyye. Geçen gün yayınladığı postta yine o becerikli ellerinden çıkan bir ürününü tanıtmıştı. Pasajında da satışa sunmuştu. Görür görmez vuruldum! Zaten tablodaki renkler de en sevdiğim renklerdi. Çiçekler, minik kuş ve bebecik... Bayıldımmm bayıldımmm. Ve hemen Sümeyye'ye mesaj attım. Bana da yapmasını rica ettim ama benim bebeğim olmadıgı için alt kısım boş kalacaktı. Sonra aklıma kedicikler geldiiii :) Dedim "o kundağın içine bebek kedi, alttaki çimenliğe de anne kedi yapabilir misin?" O da kırmadı beni sağolsun.

Hemen siparişimi verdim pasajından. Tablom henüz elime geçmeden Sümeyye blogunda fotoğraflarını yayınladı. Görür görmez gözlerim açıldı güzellikten :) Kavuşmayı beklemeye başladım :) Ve bugün kavuştuk tablomla :) Fotoğrafta gördüğümden çok çok daha güzelmiş. Öyle şeker birşey ki anlatamam! Gerçekten çok beğendim ve çok mutlu oldum.

Sümeyye, pasajından ürün alanlara hediye de gönderiyormuş yanında. Sağolsun, benim için yollayacağı hediyeyi bana seçtirme jestini gösterdi :) Çifte sevinç oldu bana :) Ben de kitap okumayı çok seven biri olarak pasajındaki o cici kitap ayracını seçtim :) O da çok cici :) Adını da Kıriye koydum :D Kırmızılı ya, o bakımdan :P
Hee kedilerimin adını da söyleyeyim. Anne kedi Bibi, yavrusunun adı da Bebe :) Maymunum Bobo, büyük oyuncak kedimin adı ise Kırpık :)

Herkese mutlu ve umutlu günler diler, tablomu asacak duvar bulmaya giderim, hoşçakalın :)

Benim Neyim Eksik, Buyrun Aşureye :)

2010-12-26T10:36:00.000+02:00

Malumunuz oldugu üzere (yada malumunuz oldugunu varsaydığım üzere :P ) Muharrem ayı içerisindeyiz. Ve bu ay içerisinde bir aşure günümüz var. Geçen haftaydı. Yani Muharrem ayının 10undaydı. Size şimdi uzun uzun Muharrem ayının ve aşure gününün hikmetlerinden bahsetmeyeyim. Zira birçok blogda benim bahsedebileceğimden daha güzel bir şekilde bahsedilmiş durumda. Hala okumadım diyorsanız; sizi şuraya, şuraya, şuraya alayım :) "Bunlar yetmez, daha da isterim" diyorsanız da şuraya mutlaka gidin derim :)

Eh ben artık ufaktan ufaktan sadede geleyim. İlk aşuremi geçen yıl yapmıştım. Önceleri bana öyle karmaşık gelirdi ki bu aşure işi, annem yaparken bile bakmadım hiç. Kafamı yormak istemedim yani :) Ah bileydim bu kadar kolay ve zevkli bir iş oldugunu, evlenmeden önce de evde her aşure yapıldıgında ben yapardım :) Bu aşure denemesine de yine eşimin etkisiyle başladım. Neredeyse her tatlıyı çok sevdiği gibi aşureyi de tabak tabak yiyordu kendisi :) Ben de ona kendi elceğizlarımla aşure yapamamanın bedbahtlığı içerisinde kıvranıp durur idim. Netekim günün birinde -ki o gün geçen senenin aşure haftasındaki günlerden birine denk gelir- "kalk kızım, kaçış yok bundan, bizim adam milletin aşurelerini löp löp iştahla yerken ben öyle ezik ezik bakamam" dedim ve sıvadım kolları yine :)

Emin olmamakla beraber, tarifi portakal ağacından aldığımı düşünüyorum. Ama anneme de sormuş olabilirim, bilemiyorum. Bu yıl ise çeşitli sitelerden, kafamdan ve çoğunlukla da Ümmühanımın blogundan faydalandım. Sizler çoktaaaaan aşureleri yapıp tencerenin dibini sıyırıp tencereyi yıkayıp kaldırmışsınızdır bile ama olsun, ben eksik kalamazdım aşure tarifi vermekten :) Hem aşure her daim yapılabilecek bir tatlı sonuçta. Buyrun efendim, sizlere ennnnnfesss bir aşure tarifi :) Eksiklikler var diyorsanız da iletiniz lütfen :)

MALZEMELER:

Yarım kg buğday
1 su br kuru fasulye
1 su br nohut
4-5 tane kuru incir
6-7 tane kuru kayısı
1 su br kadar çekirdeksiz kuru siyah üzüm
1 paket dolmalık fıstık
Yarım kg toz şeker
1 portakal kabuğu rendesi
4-5 tane karanfil
1 nar
Tarçın

YAPILIŞI:

Geceden buğdayı ayrı tencerede, nohutu ve kuru fasulyeyi de beraber başka bir tencerede bir taşım kaynatıyoruz. Tabi buğdayı o kahverengi suyu çıkana kadar ve nohutla fasulyeyi de tozu iyice arınana kadar yıkıyoruz önce :)(Bir taşım da şu demek: Malzemeyi suyla beraber tencereye alıyoruz ve kaynadıktan 3-5 dakika sonra kapatıyoruz.) Ocağın altını kapattıktan sonra tencerelerin kapaklarını da kapatarak malzemeleri sabaha kadar o suyuyla bekletiyoruz. Sabah uyanır uyanmaz "aman da benim malzemeler ne hale gelmiş, şişmişler mi bi bakayım hele" diyerek tencerelerin kapaklarını açıp merakla bakıyoruz. Üzümleri, küçük küçük doğradığımız kayısıları ve kuru incirleri ayrı kaplarda suyun içinde beklemeye alıyoruz. Buğdayı, nohut ve fasulyeleri 3-4 parmak geçecek kadar su ilave edip malzemeler yumuşayana kadar kendi tencerelerinde kaynatmaya devam ediyoruz. Sonra nohutla fasulyeyi de buğdayın olduğu büyük tenceremize aktarıyoruz. Birbirine iyice karıştırdıktan sonra kayısı ve üzümleri de ilave ediyoruz. 5-6 dakika o şekilde kaynattıktan sonra şekeri ve portakal kabuğu rendesini de ilave edip karıştırıyoruz. 5-6 dakika da böyle kaynatıyoruz. Bir cezvede karanfilleri az suyla kaynatıp 1-2 dakika demlendirditen sonra o suyu süzerek aşuremize ilave edip yine karıştırıyoruz. Son olarak da incirlerimizi ilave edip yine 5-6 dakika kaynattıktan ve iyice karıştırdıktan sonra ocağın altını kapatıp, aşureyi kaselere koyuypruz. İnciri daha önceden eklerseniz, aşureniz koyu renk olur. Bu kötü bişey değil zevk meselesidir :) Yani kayısılarla beraber de koyabilirsiniz tabi. Tabağın üstünü de tarçın, fıstık, nar taneleriyle süsledim ben. Ama tabi ceviz, fındık vs malzemeler de ekleyebilirsiniz süslemesine. Ben aşure hiç yemedim desem yeridir. Şöyle bir tadına bakarım o kadar. O yüzden şimdi koccca bir tencere aşure, gelip de yemenizi bekliyor efem :) Haydi afiyet olsun.

Sağlıklı Dişler :)

2010-12-20T10:48:00.000+02:00

Blogumu takip edenlerdenseniz eğer, daha önce bahsetmiş oldugum Naturalive markasını hatırlarsınız sanırım.
O yazıda bahsettiğim stick hala baş kozmetik ürünüm :) Gerçi kozmetik de denemez, zira içinde hiç kimyasal yok. Ben memnun kalıp arkadaşlara da önermiştim ve onlar da o zamandan bu yana kullanıyolar. Hatta geçen gün 3. sticklerimizin siparişini de verdik.
Kudret Hanım da o günden bu yana boş durmamış ve yeni ürünler çıkarmış. Geçen gün mailime Naturalive'den haber geldi. Beklediğim ürünü nihayet piyasaya sürmüşler. Diş Macunu!
Malumunuzdur ki diş fırçalamadan durulmuyor :) Sapsarı dişler ve kötü bir ağız kokusu tahammül edemediğim şeylerdendir. Bu yüzden, ennnn kötü ihtimalle günde bir kez mutlaka fırçalarım dişlerimi. İlkokuldan beri bize söylenen, diş macununu her fırçalamada mercimek tanesi büyüklüğünde kullanmamızdır. Çünkü diş macunu aslında çok zararlı bir maddedir. Zararlarıyla ilgili olarak şuradaki yazıları okuyabilirsiniz. Aslında en güzeli misvak kulanmak. Misvakın faydaları bilim dünyasında da kanıtlanmış durumda. Şurada da değinilmiş konuya. Fakat zor geldiğinden midir bilmem, misvak kullanma gibi bir alışkanlığımız yok. Piyasadaki bazı diş macunları misvak özü içerdiklerini söyleseler de sonuçta onlar da kimyasal içeriğe sahipler. Yani zararları faydasını silip götürmüş durumda. Ama Kudret Hanım bu konuda da derdimize derman olmak istemiş sağolsun :)

Mail adresime diş macunlarını piyasaya sürdüklerine dair mail gelir gelmez hemen verdim siparişi ve şuan kullanma aşamasındayım. Çok ferah bir kokusu ve tadı var :)
Tabii ki yine hiçbir kimyasal madde içermiyor. Bilakis faydalı olan birçok bitkisel madde mevcut içeriğinde. Linke tıklarsanız zaten okuyacaksınız ama üşenip de tıklamama ihtimalinize karşı ben buraya da yazayım :)
Misvak, karbonat ve çay ağacı özü içeriyor.
• Misvak, propolis ve çay ağacının antibakteriyel özellikleri sayesinde dişeti hastalıkları, aft(mantar) ve ağız yaralarını oluşumunu engeller.
• Ağızdaki bakterileri doğal olarak yok ettiğinden diş çürümelerini ve ağız kokularını önler.
• Misvak ve karbonat ile dişleri çizmeden beyazlatır.
• Hamilelerin ve çocukların kullanabileceği doğallıktadır.
• Uluslararası Diş Araştırmaları Derneği (IADR) ‘nın yaptığı araştırmalara göre propolis ve misvak; ağız ve diş sağlığının korunmasında etkin rol oynamaktadır.
Her halukarda diş macunu kullanıyoruz, o zaman neden doğal olanını kullanmayalım ki? Ben hep bu düşüncede olmuşumdur. Evet piyasadakilerle arasında fiyat farkı var ama 3-5 TL'yi mesela sigaraya vereceğimize sağlığımıza versek daha güzel olmuş olur. Bu tarz şeyler alırken hep 3ün 5in hesabını yaparız ama ıvır zıvır şeyler alırken de gözümüzü kapatır cüzdanımızı açarız :) Ahhh bu bizz :))
Bi konuyu da tekrar belirtmek isterim. Bu postu yazmakla hiçbir çıkar elde etmedim. Bir önceki postta künefeciden bahsederken de çıkarım yoktu. Ben beğendiğim şeyleri ve insanlara faydalı olabilecek şeyleri tanıtmakta bir sakınca görmüyorum. Herşey para değildir. Bana faydası dokunan birşeyi keşfettiğimde neden faydalarından çevremdekileri de yararlandırmayayım ki? Üstelik bunun görevimiz oldugunu düşünüyorum. Ama genelde bu işler maalesef çıkar karşılığında yapılıyor ve o yüzden çıkarsız tanıtımlar yapanlar da mimleniyor hemen. Neyse efem, ben kullandım memnun kaldım ve haber verip vazifemi yerine getirdim :) Gerisi size kalmış.

Hünkarım Pek Beğendi :)

2010-12-15T09:59:00.012+02:00

Acaba herkes için aynı mıdır? Yemek yaptığımda hele ki bir yemeği ilk kez yaptığımda beğenilmişse zevkten 4x4 köşe oluyorum :) Beğenen kişi eşimse daha da mutlu oluyorum. Çünkü o benim eşim :) Ve boğazına çok düşkün, her yemeği her yerde yemeyen, yöresel yemekleri denemekten ve özellikle de yerinde denemekten zevk alan bir şahsiyet kendileri :) Mesela künefe yiyecek diyelim ki. Öyle her yerde yemez. Yiyeceği yerin illa ki ünlü bir yer olması da gerekmez. En iyi yapan yerde yer. Künefe demişken, bir iki ay önce müthiş künefe yapan bir yer keşfettik, ondan da bahsedeyim ben size madem :)
Künefeyi ikimiz de çok severiz. Sımsıcak halde önünüze gelir, bir parça kestiğiniz an o peyniri uzaaaaaarrrrr ve iştahınızı iyice kabartır :) Ahhh diyette olmasaydım da bi porsiyon yeseydim akaşama keşke :(( Neyse... İzmit'te bi Mahmut Usta vardır yürüyüş yolu civarında. İzmit' e gittiğimizde oradan yerdik. İstanbul'da ise Kadıköy evlendirme dairesinin tam karşısında Ekol Künefe var. Onu keşfettiğimizden beri hep orada yiyorduk. Fakat 2 ay kadar önce Ümraniye'de bir künefeciden bahsetti eşim. Hep görüyormuş ama hiç yememiş. Oraya gidelim dedi. Gittiğimizde ben içeri bile girmek istememiştim. Çünkü oldukça basit bir yere benziyordu. Güzel değildir künefesi diye düşündüm. Eşimin ısrarıyla girdik içeri. Verdik siparişleri veeeeee gözlerim faltaşı gibi açıldı! O nasıl bir tat öyle! Üstüne de maraş dondurması koydurmuştum. Bıçakla zor kestim dondurmayı, o derece Maraş dondurması yani :) Sonra konuştuk sahipleriyle. Kardeşlermiş. Kız kardeşler alt katta yapıyorlar künefeyi. Erkek kardeş de servis ve kasa işlerine bakıyor. Malzemeler memleketten geliyormuş. Künefe sevenleriniz varsa en azından bir kez gitsinler derim. Sevmeyenler de gitsin bence :) Aaaa adını vermeyi unutuyordum :) Şu linke bi bakın hele de iştahınız tavan yapsın :D Kilikya Künefe

Şimdi asıl konumuza döneyim :)
Dediğim gibi, eşim yemek yemeyi pek sever ama yemeğin iyisini yemeyi sever :) Sevdiği yemeklerden biri de Hünkar Beğendi idi. Gördükçe iç geçirirdi :) Ben de hiç yapmamıştım. "Yapayım sana" diyordum ama "yaa boşver, şimdi güzel olmazsa tutturamazsan yemem" derdi. Tabi ben de hırs yaptım :P Benim evde oldugum, onun da evde olmadıgı bir vakitte hemen kolları sıvadım. Ama nasıl heyecan ve istekle yapıyorum anlatamam :) Sonuç azzzz sonraaaaa :))
Tarifi Portakal Ağacı'ndan aldım ve şöyle yaptım:

MALZEMELER:

Beşamel Sos İçin:
3 adet patlıcan
3 kaşık un
3 kaşık tereyağı
2 su br süt
Yeteri kadar tuz

Etli Kısmı İçin:
750 gr kadar et (Ben Kurbandan paketlediğim etlerden kulandım, miktarı net bilmiyorum. Göz kararı:) )
2 diş doğranmış sarımsak
1 çorba kaşığı un
1 yemek kaşığı domates ve biber salçası (karışık)
Tuz
Karabiber

YAPILIŞI:
önce beşamel sosu hazırlıyoruz. Bunun için, patlıcanların közlenmiş olması gerekiyor. Ben patlıcanları önceden hiç fırında közlememiştim. Bu kadar uzun süreceğini bilmediğim için, bir yandan da beşamel sosu yapmaya başladım ve aksaklık yaşadım tabi :( O yüzden siz önce patlıcanları bi güzel közleyip soyun ve güzelce ezin. Blenderdan da geçirebiliriz sanırım. Közlemeyi nasıl yapacağınız size kalmış. Asıl tarifte Hatice Hn, alüminyum folyoya sarıp ocakta közlemiş. Ben alüminyum içeren ürünler kulanmamaya gayret ettiğim için o yöntemi kullanmadım. Patlıcanları yağlayıp birkaç yerinden bıçakla delip fırına attım. Ama uzun sürdü işte.
Patlıcanları hallettikten sonra, un ve tereyağını bir tencerede kavurun. Kokusu çıktıktan sonra sütü yavaş yavaş, yedire yedire ekleyin. Tuzu da ekledikten sonra patlıcanlarla karıştırıp bir borcama alın.
Bir yandan da etiniz pişiyor olsun. Bunun için, etler suyunu çekene kadar çok az sıvıyağla pişirin. Piştikten sonra bir kaşık ununuzu ekleyip karıştırın. Sonra sarımsakları, salçayı, tuz ve karabiberini ekleyin. Eti de ayrı bir borcama koyun.
Servis aşamasında, tabağa sosu koyduktan sonra eti de sosun tam ortasına koyarak ikram edin.

Ben tabağa koyduğum anda eşim yemeye başladı. İlk lokma tereddütle yenilmiş olsa da diğer lokmalar öyle hızlı yendi ki "dur fotoğraf çekicem" dememe bile aldırmadı :) O yüzden fotolar böyle yarım :)) Tabak hızla boşalmaya devam ederken yani zor şartlar altında çektim bu fotoları. Yani bu seferki fotoğraf bahanemi bulmuş oldum, hahahah :))
Seviyorum siziii, haydi afiyet ola :D

Not: Sosun içine biraz kaşar peyniri rendesi yada mozzrella peyniri de ekleyebilirsinizz Daha güzel olur belki :D

Nasıllar?

2010-12-14T12:28:00.002+02:00

Beğendiniz dimi? Özgüvene bakar mısınız :P :))
Beğenenler parmak kaldırsın ve ŞURAYA bi baksın :)

...

2010-12-14T10:48:00.001+02:00

Çizgilerle dolu ellerin yüzün, 30'unda mısın 40'ında mısın...

İrmikli Nefissssss Tatlı

2010-12-05T16:01:00.003+02:00

Ben de yemek bloğu gibi oldum ayol :D Üstüste tarif ekleyerek kendi rekorumu kırmışım da haberim yokmuş heheh :) Geçen gün yayınladığım soframdaki tatlının tarifini de vereyim dedim.
Önceleri, blog dünyasını henüz tam anlamıyla keşfetmemişken takip ettiğim sınırlı sayıdaki blogdan biriydi yeşilkivi. Sütlü tatlılara ağırlık veren bir yemek sitesi oldugunu düşünüyorum ve tarifleri de hakikaten güzel oluyor. Bu tatlıyı da yine yeşilkivi.com'da görmüş ve ilk olarak bir iftar soframda denemiştim. Ve çok hoşuma gittiği için sık sık yapmaya başladım. Yani sık dediğim de senede 2-3 kere :D E tembel bir hanım oldugum için, bu sayı bana göre sık oluyor tabi :P
Neyse, ben kendimi daha fazla batırmadan tarife geçeyim dimi :) Siz fotolar için yine tarifi aldıgım siteye bakıverin :) Benimkiler hep karanlık hep karanlık :(

Malzemeler:
1 kg süt
11 yemek kş irmik
10 yemek kş tozşeker
1 paket vanilya
1 paket piknik kakaolu bisküvi
1 su br hindistancevizi
isteğe bağlı olarak bir yemek kş tereyağı

Yapılışı:
Süt, irmik ve şekeri bir tencerede kaynatın. Siz de benim gibi tencere yıkamaya üşenenlerdenseniz, teflon tencere tercih edin :) Kaynadıktan 1-2 dakika sonra ocaktan alarak vanilya ve tereyağını ekleyerek iyice çırpın.
Ben borcam ölçülerini bilmem ama küçük bir borcamı suyla ıslatıp üzerine hindistan cevizini yayın. Tatlı dilimleriniz ince olsun istiyorsanız daha geniş bir borcam kullanabilirsiniz. Tarifin orjinaline baktıysanız eğer, 20x20 ölçülerinde tepsi kullanılmış. Hindistancevizinin üstüne muhallebinin yarısını boşaltın. Onun üstüne, ufaladığınız bisküvileri döşeyin. Kalan muhallebiyi de bisküvilerin üzerine döküp ıslak kaşık yardımıyla düzgünce yayın. Kaşığı sürekli ıslatarak yayıyorum muhallebiyi. Yoksa kaşığa yapışıp bisküvilerle beraber kalkıyor.
Dışarıda ılıttıktan sonra buzdolabında soğutun ve üç-beş dilim yiyin :) Afiyet olsunn.

Not: Ben yine diyete başladım ühüüüü :(
:P

Tahinli Kurabiyeyi Bir De Ben Yapayım Dedim :)

2010-11-25T17:30:00.002+02:00

Yemek yapmaktan hele de yeni tarifler denemekten çok keyif alırım. Bunda burcumun da etkisi var sanırım. Boğa burcuyum. Yemek yapmayı da yemeyi de severim yani :) Ama öyle pat diye yapamam bir tarifi. Bi kere evim toplu ve temiz olacak. Yapacak başka birşey olmayacak ki kafam ona takılmasın. Zaten bu yüzden şu sağ altta görmüş oldugunuz "denemem gerekenler" listesi uzayıp gidiyor :D Gerçi bir iki tanesini denedim.

O listedeki denediğim tariflerden biri de tahinli kurabiye. Tarifi ilk olarak bu sitede gördüm. Daha sonra birkaç blogda daha rastladım ve artık yapmamın zamanının geldiğini farkedip koları sıvadım. Aslında sıvamadım kollarımı, çünkü kıyafetim kısa kolluydu. Hehehe iğğğrenç bir espri de yapayım dedim :P

Malzemelerde ufak tefek değişiklik de yaptım. Onu da belirteyim ve geçeyim tarife :)
Malzemeler:
1 su br tahin
1 su br sıvıyağ
1 su br pudra şekeri
1 paket vanilya
3,5 su br kadar un
1 kaşık kadar pekmez

Yapılışı:
Tahin, sıvıyağ, pudra şekeri, vanilya ve pekmezi karıştırın. İyice karıştıktan sonra yavaş yavaş unu ekleyin. Un kurabiyesi kıvamına getirin hamuru. Sonra yuvarlak şekil verip tepsiye dizdikten sonra 175 derece fırında üzerleri hafif kızarana kadar pişirip bayıla bayıla yiyin :)

Gördüğünüz üzere benim kurabiyeler, asıl tariften farklı olarak kahverengimsi oldu. :) Pekmez katmasanız da olur yani. Asıl tarifteki gibi ceviz falan da eklenebilir tabi.
İşte böyle sevgili okurlarım. Evdeki bilgisayar bozuk oldugu için ve işyerinde de pek fırsat olmadıgı için blogları gezemiyorum bu ara. Gezsem de yorum yazamıyorum. Mazur görün olur mu? Haydi afiyet olsun :)

Not: Yaa tamam itiraf ediyorum. O kahverengilik pekmezden falan değil. Yaktım ben kurabiyeleri heheheh :))))) Ama naapiiimm ben unu 2,5 br koyduğum için az geldi sanırım, bi türlü pişmek bilmedi, yumuşak yumuşaktı her baktığımda. Piştiğinde de yanmıştı :D
Kaçtımmmm.

Bize Misafir Geldiii Oleeeyyy :P

2010-11-16T16:13:00.015+02:00

Çalışan kadın olmanın zorluklarından bahsederek bir giriş yapmak gerekiyor aslında bu posta. Ama ben bu konudan defalarca bahsettiğim için elimi tekrar yormayayım diyorum :) Siz önceki postlarıma bakıp, çalışıyor olmanın zorluklarını okuduktan sonra devam edebilirsiniz bu yazıya, isterseniz :)
Bize pek misafir gelip gitmez. Çünkü zaten geç geliyorum işten. Boş günlerimde de anca dinleniyor yada temizlik falan yapıyorum. Tabi böyle olunca da kendimizi yalnız hissediyoruz aslında. Muhabbeti özlüyoruz. Akşamlarıyla birileriyle evde oturup çay falan içesimiz geliyor. Önceki postlarımdan birinde de bahsetmiştim sanırım, bazen karşı apartmandan birilerinin cama çıktığını görünce ben de cama çıkıp farkedilmeyi bekliyorum :) Olur da karşıdaki komşular bana laf atar da muhabbet ederiz falan diye. Durum bu kadar vahim yani :P

Geçen hafta da şeytanın belini kırıp misafir davet ettik. Eşimin de yardımıyla evi silip süpürdükten sonra soframızı da hazırlayıp heyecanla misafirlerimizi bekledik :) Eşimin halasının kızı ve eşi, eşimin erkek kardeşi ve eşi, bir de görümcem geldi. He tabi iki de bebecik :) Yani bir yaşındalar ama bebecik oluyo tabi bana göre :) Güzelce kahvaltımızı yaptık, uzuuuuuuun sofra başı muhabbetiyle beraber :) Sonra hala kızımız ve eşi gitt, biz kalanlarla devam ettik. Akşam yemeğini bile yedik :) Akşam olup onlar da gidince eşimle mutlu mesut oturup günün kritiğini yaptık ve bunu sık sık tekrarlamaya karar verdik. Evet gün boyunca işyernde de sürekli insanlarla muhatap oluyoruz ama ev muhabbetlerinin tadı başka oluyor. Aranılıyor yani.
Soframızdaki birkaç mamadan birinin tarifini verip de gideyim bari huzurunuzdan :) Gerçi tarif bile denemeyecek kadar basit ve herkesin yaptığı birşey ama olsun. Dostlar alışverişte görsün :D

Patatesli Börek
Malzemeler:
4 yufka
4 adet haşlanmış patates
1 küçük soğan
1 tatlı kş kadar salça
yoğurt
sıvıyağ
karabiber, pulbiber, tuz, çörekotu

Yapılışı:
Haşlanmış patatesleri iyice eziyoruz. Soğanı rendeleyip geniş bir tavada yağda biraz kavuruyoruz. Daha sonra salçayı da ekleyip bir iki dakika sonra patatesleri ekliyoruz. Tuz ve baharatları da serpip birkaç dakika kavurup ocağın altını kapatıyoruz.
Bir kasede yoğurtu çok az sulandırıp sıvıyağ ekliyoruz. Yufkamızın birini ikiye bölüp tezgaha seriyoruz. Yarım ay şeklinde oluyor ya, düz kısmı bize doğru gelecek şekilde seriyoruz. Üzerine yoğurtlu karışımdan sürüyoruz. Patatesi yufkanın düz kısmına boylu boyunca çizgi şeklinde koyup yufkayı rulo yapıyoruz. Daha sonra gül böreği gibi serip yağlanmış tepsimizin tam ortasına koyuyoruz. Diğer yufkaları da aynı şekilde rulo yaptıktan sonra ilk koyduğumuz yufkanın etrafına sara sara devam ediyoruz. Yufkaların hepsini bu şekilde döşedikten sonra üstlerine sıvıyağlı yoğurttan sürüp çörekotu serpiyoruz. 170-175 derecelik sırında pişiriyoruz. Pişince de her zamanki gibi oturup afiyetler yiyoruz :)
Haydi hepinize iyi bayramlar.

Ne Kadar Da Güzeller Değil Mi? :)

2010-11-11T13:21:00.010+02:00

Bu blog işine yabancıyken yani sadece blog gezmeleri yaparken bazı bloggerların tanışıp kaynaştığına hatta kimisinin güzel dostluklar kurduguna şahit olurdum. Benim henüz öyle ilerlemiş bir dostluğum olmadı kimseyle :) Ama yavaş yavaş tanımaya başladığım ve "iyi ki tanımışım" dediğim kişiler olmaya başladı. Kimisine yazdığı yazılarla yakınlık duydum, kimisinin bebişlerine bayıldım :), kimisinin el emeği ürünlerine hayran kaldım, kimisine de öyle durup dururken içim ısındı. Tabi ki daha fazlası da var ama bunları diğerlerinden ayıran özellikler fa.cebook, Tw.itter, M.sn veya telefonla da arasıra görüşüyor olmamdır.
Şimdi ben niye anlattım bunu?
Teeeey ağustos ayında kopurcuk.com'da birinci yıl şerefine Şeyda hediye veriyordu. Ben normalde bloglarda bu tip şeylere pek katılmam. Çünkü hediye veren kişi illa ki takipçisi olmamızı ve bu hediye işini blogumuzda yayınlamamızı ister :) Köpürcük'ü de ben daha o gün takibe almıştım :) Dolayısıyla denk geldi ve çekilişe katıldım. Ve bu sevimli maymuncuğu kazandım :)

Artık onun adı Bobo ve her gece bizimle beraber y.atıyor valla :D
Sonracıma, Köpürcük'ün çok beğendiğim bir çalışması daha vardı. Eşimin yeğeni için yaptırmak istiyordum ne zamandır ama annesinden bebişin giysilerini almanın yolunu bulamamıştım :) En sonunda aldım ve Şeyda'dan o çalışmasını anı defteri olarak yapmasını rica ettim. İpek'imizin kıyafetlerini kulanarak oluşturacaktı defteri. Böylece o minik kıyafetler de defter halinde saklanmış olacak, güzel bir hatıra olarak uzun yıllar saklanabilecekti.

Şeyda defteri hazırlayıp da Bobo'yla birlikte bana ulaştırdığında, defterin beklediğimden de güzel oldugunu gördüm. Nitekim, İpek'in birinci yaşgününde hediyesini verdiğimizde de çok beğenildi. O yüzden bu post Köpürcük Şeyda'ya adanmıştır efem :) Pasajını da mutlaka ziyaret etmenizi ve çocuklarınız için gayet sağlıklı ve güzel olan ürünlerinden birer tane edinmenizi tavsiye ederim :)

Şeyda, tekrar teşekkür ederim. Ellerine sağlık.
Fotoğraflar Şeyda'nın sitesinden ve pasajından alınmıştır.

Kocaman Oldu Keratalar :)

2010-11-08T14:46:00.009+02:00

Hatta şimdi daha da büyüdüler ve tombiş p.opolarını sallaya sallaya koşuşturuyorlar, haber vereyim dedim :)

Fotolorun kötü görünüyor olmasında bu seferki bahanem de şöyle: cep telefonumla çekildiler efem :P

Tavuklu Mantarlı Krep

2010-10-31T12:26:00.001+02:00

Yazılarıma ara vermek konusunda yeni bir rekor daha kırmadan yazayım birşeyler :)
Çok sık yemek yapmadığımı biliyorsunuz :P Bu posta konu olan yemek de teeee Ramazan'da yapılmıştır efendim. Fotoğraflar yine kötü, ahşap evimizin sarı ve loş havasından nasiplendiği için. İdare ediverin :)

Tarifi Mutfak Sırlarından buldum. Fakat malzeme miktarını artırdım. Bazı malzemelerde de değişiklikler yaptım. Tarifim aşağıda. Ama siz fotoğraflar için oraya bakın, benimkilere bakmayın :P

Malzemeler:
2 parça tavuk göğsü
10 tane kadar mantar
1 yemek kaşığı tereyağı
Tuz, karabiber, pulbiber, kimyon
Dilimlenmiş kaşar peyniri

Krep için;
Yarım litre süt
1 yumurta
1-1,5 su br kadar un
1-2 yemek kş sıvıyağ
tuz

Yapılışı:
Tereyağını eritin. Kuşbaşı doğranmış tavukları beyazlayana kadar bu yağda kavurun. Mantarları da ekledikten sonra, tavuklar iyice pişene kadar soteleyin. Tuz ve baharatlarını da ekledikten sonra ocaktan alın.
Krep için, bütün krep malzemelerini bir kapta kek malzemesi kadar akışkan olana dek hiç pütür bırakmadan çırpın. Hatta biraz daha sıvı oalbilir. Bunu elde etmek için bir miktar daha süt yada ılık su ekleyebilirsiniz. 1 yemek kş kadar sıvıyap kızdırdığınız krep tavasına bu karışımdan bir kepçe kadar döküp arkalı önlü pişirin. Kişi sayısı kada krep yapacaksınız.
Daha sonra krebin ortasına tavuklu harçtan koyup bohça şeklinde sarın. Asıl tarifte rulo yapılmış ama ben bohça şeklinde sardım. Yağlanmış borcama kreplerinizi dizip 180 derece fırında 15 dk kadar pişirdikten sonra üstlerine kaşar dilimlerinizi (rende kaşar da olabilir) koyarak, peynirler eriyene kadar daha fırında tutup servis yapın.

İşte hepsi bu kadar. Doyurucu ve güzel bir yemek oluyor. Tabi ben bi de fotoğrafları güzel çekebilseydim bunu daha iyi anlayacaktınız :) Ama alıştınız artık siz bana dimi :)
Bu aralar güzel şeyler peşindeyim ama bir müddet daha bende kalsın :) Çünkü kendimden emin değilim :P Öyle maymun iştahlıyım ki her an vazgeçebilirim o güzel işlerden :) O zaman size rezil olurum ayol :P Onun için, hele ortaya birşeyler çıkaracak kadar sebat göstereyim de bu güzel şeyler, ondan sonra tekrar görüşelim sizinle :) Haydi bakalım bu post da burada biter. Kimbilir bir daha ne zamn gelirim karşınıza :P

Missss Gibi Bir Tuzlu Kurabiye :)

2010-10-13T22:19:00.001+03:00

Günler bazen sıkıcı, bazen yorucu, bazen çok yorucu, bazen sıkıcı, bazen çok sıkıcı, bazen de yorucu olarak geçiiiip gidiyor. Şöyle bir düşündüm de, günler böyle geçip giderken yaptığım ekstra hiçbirşey yok. Gezmeye, hava almaya bile çıkmıyoruz nedensiz. Genelde ulaşım sorununu düşünüyoruz. Arabamız yok ve merkezi bir yerde oturuyor olmamıza rağmen maalesef otobüs sorunumuz var. O yüzden de bi yere gitmeyi düşünsek bile "aman nasıl döncez şimdi yaa" diye düşünüp oturuyoruz yine evde kös kös. Sabah kalk, koştur koştur işe git tıklım tıklım otobüslerde. Sonra akşam da yine koştur koştur vapur-otobüs-ev. Zaten saatin oldukça geç olmasından dolayı pişmanlık ve sıkıntı içinde ye alelacele hazırladığın yemekleri -ki genelde makarna-. Değişik birşeyler olsun istiyorum ama olmuyor. Hayatımdaki tek hareket arada sırada poğaça-börek falan yapmak :D

Bu kurabiyeleri de atraksiyon amaçlı yapmış olup afiyetle de yemiş bulunmaktayım :) Gelen gidenimiz, arayan soranımız da hiiiç olmadıgı için hepsini tek başıma yedim.
Lisedeyken yani bundan yıllaaaar önce sınıf arkadaşım Ümmühanlarda yemiştim bu kurabiyeyi ilk olarak. Rahmetli anneciği yapmıştı. Ve hemen tarifini almıştım. O gün bugündür sürekli yaparım. Hakikaten harika bir tadı var. Ve kolay kolay da bayatlamıyor. En azından bir kere mutlaka denemenizi öneririm. Sonra siz zaten devam edeceksiniz yapıp de yemeye :) E tarife geçeyim ben o zaman :)

Malzemeler:
1 çay bardağı süt
Yaklaşık bir su bardağı sıvıyağ
1 yumurta sarısı (beyazı kurabiyelerin üstüne sürülecek)
7 çay kaşığı tozşeker
3,5 çay kaşığı tuz
1 çay kaşığı kadar mahlep (olmasa da olur)
Kabartma tozu
Aldığı kadar un
Çörekotu

Yapılışı:
Süt, sıvıyağ ve yumurta sarısını hamur kabınıza alıp iyice karıştırın. Daha sonra mir miktar un ekleyin. Una şeker, tuz, mahlep ve kabartma tozunu ilave edin. İyice karıştırın. Kıvamına göre azar azar un eklemeye devam edin. Hamur katı bir hamur olmuyor. ama un kurabiyesi gibi parça parça da olmuyor. Göz göz olmuş bir hamur elde ediyorsunuz. Bal peteği falan gibi :) Keşke hamuru da fotoğraflasaymışım ama aklıma gelmedi :(
Hamur hazır olunca hamurdan küçük parçalar koparıp istediğiniz şekli vererek yağlanmış fırın tepsisine dizin. Üzerlerine yumurta akını sürüp çörekotu serptikten sonra 175 derece fırında üzerleri kızarana kadar pişirip afiyetle yiyin :)

LÜTFEN BAKIN BURAYA LÜTFEEENNNN :)

2010-10-01T17:09:00.015+03:00

Oturduğumuz apartmanın giriş katı boş bir dükkan. Onun altında da dükkanın bodrumu var. O bodrumun da yan tarafta demir parmaklı ve fakat camsız bir kapısı var yüksekçe. Bazen şu meraklı ve yaramaz kedi milleti mensuplarından biri o kapıdan içeri atlıyor ve bir daha çıkamayıp miyavlayarak mahalleyi ayağa kaldırıyor. O zaman da bize bir telefon geliyor "bodruma yine kedi girmiş,çıkarıverin" diye. Çünkü anahtar bizde.

Geçen gün de yine aynı şey olmuş,dayımız eşimi aramış. Kedi miyavlıyor,yine içeri girip çıkamadılar galiba, bi bakın diye. Eşim de aşağıya indi akşam. Ama gitti gelmez. Telefonunu da evde bıraktığı için ulaşamadım ve epey meraklandım. Giyinip inmeye de üşendim doğrusu :)

Bir müddet sonra yüzünde koca bir sırıtışla geldi. Meğer o miyavlayan kedi yeni doğum yapmış bir anne kediymiş :)) Ve maalesef sanırım açlıktan neredeyse baygın haldeymiş :( Eşim de markete gidip süt ve su almış. Kedi o kadar çok içmiş ki! Yazık :(

Sonra hemen ben de gittim baktım. Dört tane mini minnacık kedişşş :)) Üç tanesi simmsiyah, bir tanesi de sapsarı sarman :) Daha gözleri bile açık değil, sesleri bile çıkmıyor :) Öööyle sokulmuşlar birbirlerine sımsıkı, yatıyorlar :)

Anne kedi bebeklere hiç yanaştırmıyor. Hemen hırlıyor tıslıyor. Saldıracakmış gibi yapıyor yazık. Yemek koyuyoruz, gözü yemekte kalıyor ama yavrularını alırız diye korkup yemeğin yanına gitmiyr. Biz uzaklaşına gidip yiyor ama sürekli bizden tarafa çeviriyor kafasını :)

En son dün uğradım yanlarına. Hala gözleri açılmamış olmasına rağmen sarman olan pek hareketli :) Çok yaramaz olacak belli :)

Bugün de eşim bu fotoğrafları çekmiş. Sarmanın gözler açılmış ve nerdeyse her fotoğrafta başka bir yerde duruyor :) Elime alıp mıncıklamamak için zor tutuyorum kendimi yaa. Ama, bu kadar küçük yavrulara dokununca anne kedi insan kokusu alıp bakmıyormuş yavrulara diye duymuştum. Doğru mu bilmem ama yine de her ihtimale karşı dokunmuyorum. Ama hele bi büyüsünler azcık daha, mahvedicem onlarııı :))

Tabi şu da var: Onları hep aşağıda tutamayız maalesef :( Biraz büyüdüklerinde sokağa bırakmak zorundayız. Evde de bakamayız :( O yüzden, aranızda sahiplenmek isteyen olursa bildirsin lütfen. Şimdi ekmek elden su gölden besleniyorlar ama alışmalarını da istemiyoruz. Çünkü sokağa bıraktığımızda yemek bulmada zorlanabilirler. Belki de zorlanmazlar, sonuçta anne kedi sokak kedisiydi.

İşte böyle kedişlerin ve bizim halimiz :) Şimdilik evdeki tek konumuz onlar :) Günde birkaç kez arıyorum "yemek verdin mi?" , "napıyolar?" falan diye :) Anne kedi de amma sahiplenici hee. Kendi bebeğini öldürüp çöpe falan atan anneler nasıl yapıyorlar anlayamıyorum :(
Neyse.. Ben eşimi bi arayayım bakalım napıyo bizim sarman :) Hepinize güzel bir haftasonu dilerim. Miyuuuuwwww :))

Heyecan, Merak, Gerilim! Güp Güp Güp :)

2010-09-25T17:59:00.012+03:00

Sevgili takipçilerim, canlarım ciğerlerim burada mısınız hala? Hepiniz olmasa da bi kısmınız hala buralardadır yaa dimi :) Evet çok ihmal ediyorum artık blogumu, biliyorum :( Ama inanın elim değmiyor. Bi de üşeniyor muyum neyim. Aslında boş zamanlarımda hep nette oluyorum. Ama ya ekleyecek birşeyim olmuyor ve sırf yeni yazı eklemiş olmak için boş boş şeyler yazasım gelmiyor yada üşeniyorum :P Bu ara zaten twittera takmış durumdaydım. Gerçi şimdi o da sıkmaya başladı :D Ve bir de yeni keşfettiğim birşey vardı! Yukarıdaki başlık gayet iyi anlatıyor bu "şey"i :)
Bahsettiğim şey bir dizi. Sürekli duyuyordum adını ve aldığı ödülleri. Çevremde seyredene hiç rastlamadım aslında ama TV'de adı sık geçiyordu. Merak etmiyordum gerçi, tarzım değildi zaten. Ama bir gün can sıkıntısından dolayı eşimle seyretmeye başlayınca bırakamaz oldum :D Eve gelir gelmez hemen açıyordum DVD'yi yada bilgisayarrı ve en az 2 bölüm seyretmeden uyumuyordum :)

Diziciğimin adı DEXTER! Filmin kahramanının adı aynı zamanda. Kendisi Miami Metro Polis Departmanın kan analizcisi. Yani bir cinayet mahallindeki kan izlerine vs bakarak cinayetin nasıl işlendiğini, katilin nerede durdugunu, maktülün ne kadar sürede ve ne sebeple öldüğünü falan analiz eden kişi. Buna rağmen Dexter'ın kendisi de bir seri katil :) E tabi polis departmanında çalıştıgı için arkasında hiçbir delil bırakmamayı başararak işliyor cinayetlerini ve hiç yakalanmıyor. Zaten cesetleri de parçalayıp denize atıyor. Ama sadece katilleri öldürüyor kendisi. Yani kendince adaleti sağlıyor. Katil yönünü saymazsak oldukça şeker, hafif aptalımsı ve iyi bir adam :) Bakınız aşağıdaki fotoğraf:

Aslında filmle ilgili birsürü ayrıntı var tabi ki ama seyretmeniz lazım. Benim kadar geç kalmayıp da seyretmiş olanlarınız da vardır muhakkak. Ama seyretmeyenleriniz varsa da mutlaka bi başlasınlar diyorum :) Şu ana kadar 4 sezon oynamış ve ben 4ünü de seyrettim bir iki hafta içinde. Ama şunu söyleyebilirim ki ennnn beğendiğim ve heyecanla seyrettiğim sezon 4.sezon oldu. Zaten öyle bir bitirdiler ki sezonuuuu şok şok şok! 5. sezonu deli gibi bekliyorum! Bu ay yayınlanacakmış sanırım 5. sezonun ilk bölümü.
Bu yazıyı yazmak için araştırma yaparken, Dexter'ın yani Michael C. Hall beyefendinin kanser oldugunu ve tedaviyle iyileştiğini de öğrenmiş bulunmaktayım.

Ve bildiğimden daha fazla, tammm 28 ödül aldıgını da gördüm! Bunların ikisi Emmy (En iyi jenerik ve dram dizilerinde en iyi muhteşem tek kamera kullanımı) ödülleri, ikisi de Altın Küre (En iyi erkek oyuncu ve en iyi yardımcı erkek oyuncu) ödülleri.
İşte böyle... Yani bu aralar bloga vakit ayıramama sebeplerimden biri de bu Dexter işte :) Eğer siz de tavsiyeme uyup seyretmeye başlarsanız anlarsınız halimden :) Ben şimdi şu 5. sezonla ilgili biraz daha araştırma yapmaya gideyim, siz de ne yapın edin ilk bölümle bi başlayın hele bakalım :)

OKUYALIM GÜZELLEŞELİM :)

2010-09-02T17:00:00.000+03:00

"Şüphesiz kusurlu olan değişmek değildir;önemli olan değişmeden direnmek veya direnmeden değişmek değil,değişerek direnmektir."

TAHİNLİ TART

2010-08-28T12:00:00.002+03:00

Bu dünyada yani internet dünyasında ne kadar çok yemek bloğu ve yemek sitesi falan var dimi? Bırakın tarif aramayı, hangi yemeği yapacağınızı bilmediğiniz zamanlarda bile güzel menü önerileri, püf noktaları, sofra düzenine detaylar vs bulabiliyorsunuz üç beş tıkla. Seç beğen al :) Hele de belli başlı sitelerin tarifleri bir müddet sonra vazgeçilmez oluyor, çünkü birebir tutturabiliyorsunuz.
Ben de internette en çok vakti bu yemek blogları/sitelerinde geçiriyorum. Görüntüsünü ve tarifini beğendiğim bir sürü yemek/tatlı/çorba vs birikti yapmak istediğim. Çoğunun çıktısını alıp dosyamda muhafaza ediyorum, kimini hemen mailime yolluyorum sonra unutuyorum :D Kimini de hemen o akşam yapıyorum, pratikse. Bazılarını ise bloğumda şu sağ tarafta bir yere "Denemem Gerekenler" başlığı altında kaydediyorum.

Oradaki tariflerden biri bu Tahinli Tart. Rummanın sitesinden almıştım tarifi aylar önce. Ama denemek anca nasip oldu ve iyi ki denemişim diyorum :) Ve size de denemenizi tavsiye ederek tarife geçiyorum:

MALZEMELER:
1 Paket margarin ( ben bir paketten 2 kş kadar eksik kullandım)
3 yemek kş yoğurt
3 su br un
1 çorba kş pudra şekeri (ben 2 kş kullandım)
yarım paket kabartma tozu (ben maalesef koymayı unuttum)

Üzeri için:
1 su br tahin
1 su br ceviz
1 su br şeker

YAPILIŞI:
Hamur malzemelerinin hepsini birden karıştırıp yoğurduktan sonra, hamurdan limon büyüklüğünde bir parçayı ayırıp buzlukta dondurun. Kalan hamuru, pişireceğiniz kaba (tart kalıbı, kek kalıbı) yayın.
Cevizi incecik çekin. Sonra tahin ve şekerle karıştırın. Bu karışımı hamurun üzerinize yayın. Buzlukta dondurduğunuz hamur parçasını da bu karışımın üzerine rendeleyin.

170 derece fırında üzeri kızarınaya kadar pişirdikten sonra biraz soğumaya bırakın ve üzerine pudra şekeri serpin. Pudra şekerini, servis yaparken de serpebilirsiniz.

GELSİN İFTAR SOFRALARI :)

2010-08-23T15:20:00.008+03:00

Başlığa bakıp da her akşam bi iftar daveti verdiğimi falan zannetmeyin :) Malum, çalışıyorum ve anca iftar saatinde evde olabiliyorum. Ama aslında çok istiyorum güzel sofralar hazırlayıp da misafir ağırlamayı ve yemeklerimi beğenmelerini :P
Ramazanın ilk haftası zaten tatildeydik. O yüzden, üç gün önce, cumartesi günü verdim ilk iftar davetimi. Tatlımı ve çorbamı Cuma akşamından yaptım. Cumartesi de geri kalan kısmı tamamladım. Ve akşam da kayınpederim, eltim, kaynım ve minik kızları İpek Hn misafirimizdi. Soframı da yemeklerimi de özene özene hazırladım. Zaten bu aralar ne zaman güzel bir sofra hazırlasam, güzel yemekler yapsam, daha da özeniyorum, fotoğraflarını çekip bloğuma koyabilmek için :D Galiba blogger olmanın ilk kurallarından biri de bu :P Nitekim bu davetimde de aynı şey oldu. Amaaaa yine fotoğraf çekemedim :D Çünkü tam iftar saatinde, misafirlerim geldikten sonra tamamlanmıştı herşey. Hem unuttum hem de millete "siz azcık durun ben üç beş fotoğraf çekicem" diyemedim tabi :) Sonra da yemek kalmadı zaten :D Aslında ana yemekten bir parça kalmıştı, pilav da vardı, onları tekrar bir tabağa koyup fotoğrafını çekerim diye düşünüyordum ama misafirler gittikten sonra ben bu dediğimi yapana dek eşim kalkıp o kalan yemeği de yedi :D O yüzden ben size şimdilik sadece yoğurtlu patates püresi fotoğrafını ve tarifini verebilirim :)
Tabi fotoğraflar yine kötü, ortam ışığından dolayı. Ve üzerinden iki gün geçtikten sonra çekildiği için tuhaf görünüyorlar.Ama zaten benim blogum yemek blogu olmadıgı için mükemmel olmalarına da gerek yok :D

YOĞURTLU PATATES EZMESİ (diyelim:) )

Malzemeler:
İstenilen miktarda patates (ben 5 tane kullandım)
Yoğurt
Bir-iki diş sarımsak
Tuz
Karabiber
Pulbiber
Bir yemek kş kadar tereyağı

Yapılışı:
Patateslerin kabuklarını soyup ikiye böldükten sonra haşlayın. Haşlandıktan sonra sıcakken iyice ezip tereyağıyla karıştırın. Daha sonra baharatları ve tuzu da ekleyin, soğumaya bırakın. Bu esnada sarımsakları ezip yoğurtla karıştırarak sarımsaklı yoğurt elde edin :)
Patatesler soğuduktan sonra ceviz büyüklüğünde küçük toplar yapın ve ortasını oyarak servis tabağınıza dizin. Oydugunuz kısımlara da sarımsaklı yoğurt doldurun ve üzerlerine pul biber serperek servis yapın.

İşte bu kadar :) Tarif bile denemeyecek akdar basit bir aparatif yani :) Yaparsanız kolay gelsin ve afiyet olsuuuunn :)

BEN TATİLDEN DÖNDÜM, HALA BURADA MISINIZ ACABA :)

2010-08-17T22:52:00.010+03:00

Başlığı böyle atınca sanki son postumdan bu yana yani 20-25 gündür tatildeymişim gibi oldu ama nerdeeeee :) Evet, tatilden dün gece dönddük ama bir haftalık bir tatildi. Buna da şükür tabi.

Tatil zamanım en bunaldıgım zamana denk geldi açıkcası. Tatil öncesi yoğun iş günlerim vardı. Yıllık izin vakti gelmiş olan arkadaşların yerine baktım sırasıyla. Bilmediğim işler değil elbet ama yine de uzun zamandır yapmadıgım ve sonuçta başkasına ait olan işler olunca bi tedirgin oluyor insan. Aman yapabilir miyim, yanlış yapar mıyım, işleri karıştırır mıyım gibi endişelerle geçti günler :) Ama alnımın akıyla çıktım işin içinden Allahın izniyle :) Sonra daaaa benim tatil vaktim geldi tabi :)

Öncelikle otobüsümüzden bahsetmek istiyorum. Otelin kendi otobüsüyle yolculuk yaptık. İki katlı bir otobüs ve alt kat tıpkı tren gibi kabinlerden oluşuyor. Ama iki kişilik kabinler. Gepgeniş deri koltuklar, yemek masası, TVler, TVde yüklü filmler, ikramlar vs :) Yani tam bizim gibi keyif insanlarına göre :D Ben yol korkagı oldugum için yol boyunca genelde otobüsün kamerasından yolu seyrettim :)

11 saatlik yolculuktan sonra otele varır varmaz ilk işimiz deli gibi yemek yemek oldu tabi :D Ondan sonra da ver elini miiisssss gibi deniz! Üstelik mavi bayraklı plajıyla. Eşim de ben de pek yüzme bilmediğimiz için (hatta ben hiç bilmediğim ve ağzıma-burnuma-kulağıma su girecek diye tırsa tırsa anca çeneme kadar suya girebildiğim için) sudaki en büyük eğlencemiz elele tutuşup bir daire oluşturarak zıp zıp zıplamak ve Heidi ile Peter gibi dönüp durmaktı :))

İlk iki günümüz bu şekilde çılgınlar gibi eğlenerek geçti :)))) Sonra zaten Ramazan başladı ve o daha bi güzeldi. Gece uyumayıp sabaha kadar dolaşmak, animasyonları yada sinema salonundaki filmleri seyretmek, büyük bir kalabalıkla sahur yapmak vs... Üstelik Ramazan münasebetiyle deniz gece çok geç saate kadar aydınlatılıyordu ve biz gece denize girmenin o eşsiz zevkini de tattık :)
Sonraki üç gün, kendimi güneş altında fena halde yakmış olmaktan dolayı, yanık kremi sürüp odada yatarak geçti :) Tabi ben yatarken, eşim havuzdan çıkmak bilmedi ayol, vicdansız adam :P
Geri dönüşten önceki günümüzde, azcık da çevreyi dolaşalım deyip internetten ufak bir araltırma yaptıktan sonra, Akbükdeki Saplı Adaya gidelim dedik. Ve iyi ki demişiz! Aman Allahım bu nasıl bir güzelliktir!

Sahilden yaklaşık bir km kadar içerde, denizde ufak bir adacık saplı ada. Ve o adaya, denizin içinde yürüyerek gidiyorsunuz! Su dizlerinize kadar bile gelmiyor ve tertemiz, berrak bir su! Örnek:

Adaya çıkınca birşey yok. Çorak bir yer. Ama manzara süper tabi. Neredeyse denizin ortasındasınız ve bütün Akbükü 360 derece görebiliyorsunuz! Bembeyaz yazlık evler-siteler, sahilde birsürü cıbır cıbır eğlenen tatilciler vs... :) Bayıldım bayıldım! Ama doyamadım :S
Dün gece geç saatte eve geldik ve ben bu sabah işbaşı yaptım. Nasıl zor geldiğini tahmin edebiliyorsunuzdur :) Üstelik hava sıcak ve oruçluyuz. Allahtan çabuk geçti gün. Ve şunu da farkettim ki, tatil bana pek de yaramıyor :D İş delisiyim sanırım ben. Yani tamam işteyken çok bunaldıgım anlar oluyor ve çekip gitmek istiyorum ama tamamen işsiz de kalırsam kafayı yerim yani. Üç-beş ayda bir, birer haftalık yada beşer günlük iznim olursa, ölene kadar çalışırım valla :D Hehe.
Neyse efendim, daha bir valiz dolusu çamaşır beni ve makineyi bekliyor yıkanmak için. Hele bi onları da halledeyim de evimin temizliğine geçeyim. Ah nedir bu çalışan bayanların çektiği be yaw :)

Kelimeler Uçuşup Gidiyor, Yazacak Birşey Yok...

2010-07-21T09:16:00.003+03:00

Kaçıyor musun aşktan hala, koşup insandan insana?
Hayatı bırakıp tabağında, boşver mi diyorsun kanasın
İçin acıyor mu hiç bazı bazı, cesur musun gözünü kapattığında?
Sımsıkılar mı kırpıyor musun, boşver mi diyorsun kanasın?

Biliyorum artık çok zor çok, kuracak yeni bir hikayem yok.
Yine de uğraşıyorum rastgele bu eskimiş kelimelerle...

Yavaşlıyor ama durmuyor dünya, zaman kimseden değilken yana.
Gitmiş herkes evlerimiz bomboş, boşver mi diyorsun kanasın.
Batmadık ama su alıyoruz hala, hissetmeden basıp toprağa,
Tuz basmadan yaralarıma, boşver mi diyorsun kanasın.

Biliyorum artık çok zor çok, kuracak yeni bir hikayem yok.
Yine de uğraşıyorum rastgele bu eskimiş kelimelerle...

Alt üst olmuş coğrafyanda, cebinde bozuk paralarınla
Kendi mezarına selam durup, boşver mi diyorsun kanasın.

Teoman

(Foto Alıntıdır)

Hadi Cik Cikleyelim :)

2010-07-14T13:40:00.002+03:00

Cik ciiiik :P

Ennnnfesss Bir Sütlaç Yaptım (Sanırım)

2010-07-12T11:11:00.003+03:00

Yeniden ve bu kez açık bir renge boyanmış, dip köşe temizlenmiş terrrtemiz bir evde oturup keyif yapmak süper birşeymiş yahu :) Bir önceki postta da da dediğim gibi, bu keyfin %90'ını anneciğime borçluyum.
Benim tatlılarla pek aram yoktur. Hele de sütlaç, muhallebi falan hiç yemedim. Çünkü zaten sütü sevmem. Bir damla bile anne sütü almamışım. Hayatım boyunca içtiğim süt miktarı da bir su bardağını geçmez sanırım. Çok yemek seçerim ben. Yumurtayı, sütü, soğanı ve daha birçok şeyi ağzıma sürmem :( Çok denedim ama midem bulanıyor, yiyemiyorum.

Annem gitmeden önce eşim seviyor diye sütlaç da yapıp öyle gitmişti. Benim aksime eşim litre litre süt içer maşallah. Sütlaçları da löp löp mideye indirdi tabi :D Kayınpederim de çok sever, onun için iki kase ayırmıştım. Geçen akşam bize geldiğinde ikram ettim ve bayıldı. Adamın yüzü güldü valla keyiften :D Dün de kayınpederim, görümcem ve kaynımlar evlendiğimizden beri herkesin aklında olan ama bir türlü gerçekleştiremediğimiz, terasımızda mangal keyfi aktivitesi için bize geldiler. Kayınpederime, yemek çeşidi oalrak zöel istediği birşey olup olmadıgını ısrarla sorduktan sonra "Zahmet olmazsa sütlaç yapıver madem" cevabını alınca benim etekler tutuştu :)

Çünkü hiç sütlaç yapmamıştım. Hemen yine acil servisi yani annemi aradım :) Onun sütlaç tarifini aldım. Portakal ağacına bir göz attım. Sonra becerikli arkadaşım ümmühan'a da fikir danıştım. O da bana sütlacın kıvamını pek tutturamadığını söyleyince iyice telaş yaptım. Yani o bile bu kadar enfes yemekler yapıyorken sütlacı tutturamıyorsa benimki kimbilir nasıl olurdu :S Ama emir büyük yerdendi, yapmak gerekirdi :D Ya Allah Bismillah dedim ve sıvadım kollarıııı.....

Malzemeler:

- 1,5 çay bardağı pirinç
- 1 litre su
- 1 Litreden biraz fazla süt
- 2-2,5 su bardağı toz şeker
- 1 pakket vanilya
- 2 yemek kaşığı nişasta yada pirinç unu
- Yaklaşık bir tatlı kaşığı tuz

Yapılışı:

Pirinçleri yıkadıktan sonra 1 litre suyla beraber kaynatıyoruz. Pirinçler yumuşayıp suyunu çekmesine yakın tuzu ekliyoruz. Daha sonra sütü de ilave edip tekrar kaynatıyoruz. Kaynamaya başlayınca, nişastaya biraz su ekleyip pirinçli süte karıştırıyoruz. Bu esnada şekeri de ilave edip bir iki taşım daha kaynatıyoruz. Ocaktan almaya yakın bir paket vanilyayı da ekleyip 2-3 dakika sonra ocağın altını kapatıyoruz. Kaselere paylaştırıp soğumaya bırakıyoruz. Soğuduktan sonra üstlerine tarçın serpiştirip buzdolabında bekliyor, canımız isteyince yiyoruz :D

İşte böyleeee. Benim her zamanki deneğim olan eşim, sütlacımı yiyince "Anneninkinden bile güzel olmuş" dediiiii :) Ayy bi sevindim bi sevindimm :) Gerçi belki de bana mora olsun diye demiştri bilemiyorum. Ama ben de hiç kurcalamadım, tekrar sormadım, hazır güzel bir cevap almışken :D
Bu arada, sütlacı nescafe fincanlarında servis ettim ben. Güzel de oldugunu düşünüyorum. Misafirlerim de beğendiler sağolsunlar.
Hadi bakalım, siz de denerseniz beni anarsınız :P Afiyet olsuuuunn.

Evim Evim Güzel Evim :)

2010-07-06T18:31:00.009+03:00

Oyyyyy ne kadar da uzun zaman olmuş yahu yazmayalı. Ama valla da billa da meşguldüm. Bloga ekleyebileceğim hiçbir şey olmadı hayatımda :) Öööyle evden işe, işten eve gittim geldim gittim geldim. Yemek falan yapmayı bırakalı da uzun zaman oldu zaten :P Ayy tamam tembel bir ev hanımıyım ben :D Yani aslında yapsam yaparım ama ben eve gidince dinlenmeyi tercih ediyorum. Bi makarna yap yada iki yumurta kır, olmadı kahvaltılık ye. O da olmazsa pizza söyle gitsin. Bizim yemek alışkanlığı bu şekilde bir- iki aydır :) Utanıyorum valla bunları söylerken ama geçerli sebeplerim var ayolll :D
Eşimin teyzesi, alt katımızdaki evini tadilatlarla güzelleştirirken biz de epey bi heveslendik ve birkaç değişikliğe karar verdik. Hazır eşim de tatildeyken halledelim dedik ve evin rengini değiştirdik. Önceden pembeydi. Ben pembeyi pek severim. Gerçi bu aralar biraz soğudum. Koltuklar pembe, ev pembe, tüller pembeli falan derken bıkmıştık açıkcası iyice. Ve krem rengi yapalım dedik. Bizim ev çatı katı. Azıcık karanlığımsı. Krem rengi yapınca hem daha aydınlık oldu hem de daha ferah oldugundan dolayı büyük gibi göründü.

Evlendikten sonra ilk kez badana yaptırdık. Gerçi zaten 2,5 yıl oldu evleneli. Normalde kaç yılda bir yaptırılır bilmiyorum aslında :D Evlenmeden önce ev işiyle falan pek ilgim olmadıgı için bu badana işinin bu kadar da zor oldugunu hiç bilmiyordum. Ustaların boyamaya başladıkları günün akşamı eve gelince "abbbooooowww" deyip oldugum yere bi çöktüm :D Anam ben bu işlerin altından nasıl kalkıciğiim, nasıl temizliyciğim bu evi, nasıl yerleştiriciiiz diye diye kendimi yedim bitirdim. Ve sonra acil yardım numarasını çevirdim. Yani annemin numarasını :D "Anneeeeee evimi mahvetmişler, lütfen geeeel!" diye yalvarınca, her zamanki gibi imdadıma yetişti garibim annem :D
Sevgili patronum da izin verdi sağolsun. Sildik süpürdük, eşyaları yerleştirdik. Gözüm gönlüm açıldı.

Atılacak birsürü şey çıktı yine, onları attık. Dip köşe heryeri sildik süpürdük. Birkaç posta çamaşır yıkadık. Kitaplarımızı düzenledik. Başımın belası ıvır zıvır küçük incik cıncık oyuncakları da sağa sola serpiştirdik. Eşim böyle şeyleri çok seviyor fakat ben hoşlanmıyorum. Hem çok tozlanıyorlar hem de tozu alınacak bir sürü şey olmuş oluyor ortalıkta :) Elimden gelse ihtiyaç harici hiçbirşeyi bulundurmayacağım evimde. Çiçekler, çerçeveler, oyuncaklar, biblolar... Hepsini at gitsin :) Masanın sehpanın vs üstünde hiçbirşey olmasın ki kırk yılda bir toz alasım geldiğinde şöyle bir silip geçeyim heryeri. Herşeyi tek tek indirip sonra tekrar dizme işi olmasın bir de.
İşte bu sıralar hayatımdaki tek atraksiyon bu oldu efenim :) Onu da annemin yardımıyla atlattık. Artık sizinle bir daha ne zaman bu blogda görüşürüz bilemem :D Ama bir dahaki badanaya kadar bekletmem sizi merak etmeyin :) Bu aralar üç-beş yere gidesimiz var ama her zamanki gibi iptal etmeyiz de bloga malzeme çıkar inşallah :D Hadi bakalım, ben kalkayım da bir çorba bari koyayım, o pişerken tertemiz evimde ayaklarımı şöööyle bi uzatıp TV'de zapping yapıp karpuz yiyeyim :D Ve şunu da söylemeden geçemeyeceğim: Bütün gün ev işi yapıyor olsan bile haftaiçi evde olmak süppper birşeymiş! İhtiyacı olmamasına rağmen illa da çalışacam diye tutturan kadınların aklına şaşıyorum :) Oturun evinizde keyif çatın, yardım derneklerinde falan gönüllü olarak birşeyler yapın, kendinizi geliştirebileceğiniz kurslara gidin, topluma faydalı olun. Ve ihtiyacınız olmadıgı halde çalışarak, sizin yerinize o görevde çalışabilecek maddi ihtiyacı olan birinin ekmeğine de mani olmayın. Tabi bu benim için de geçerli. Kızım sana söylüyorum, kirazzade sen anla. Yok yok, mesaj falan vermek bana göre değil, iğneyi önce kendime batırıp da geleyim ben. Hadi görüşmek üzere...

Güzel Olmuş Mu?

2010-06-12T09:35:00.007+03:00

Farkeden var mı bilmem ama ben az önce blog şablonumu değiştirdim :) Gerçi bir öncekinden çok da farklı değil :D O da beyaz zemin idi. Ben sadelikten yanayım. Karman çorman şablonları pek sevmiyorum. Çok göz yoruyor. Çiçekler böcekler uçuşan blogları gezmeyi de pek sevmiyorum.
Epeydir bloga birşey yazmıyorum farkındaysanız. Günlerim koşturmacayla geçiyor işte. Aslında pek birşeye koşturdugum yok ama işyerinde beyin yorgunluğu olunca, kafamda yazılmayı bekleyen birçok şey olmasına rağmen bunları yazıya dökmeye vaktim ve halim olmuyor. Zaten yaklaşık 10 gündür falan bilgisayar da bozuk.
Yazmadıgım günler içerisinde eşimin dayısının nikahını da gerçekleştirdik. Biraz daha beklese evde kalacaktı, onu da everdik gitti. Çok cici bir çift oldular maşallah. Hep mutlu olmalarını dilerim.
İşim konusunda da birtakım değişiklikler olacak inşallah. Kesinleşip de başlayabilirsek onu da anlatırım size. O zaman blogum da dahil olmak üzere birçok şeye vakit bulabileceğim inşallah. Mesela güzel yemekler hazırlayıp güzel sofralar kurarak davetler verebilmeyi sabırsızlıkla bekliyorum :) İlk sırada da aylardır bize gelebilmeyi bekleyen ve doya doya muhabbet etmek için sabırsızlandığım, çok özlediğim canım lise arkadaşlarım var. Bakalım artık... Bizler kafamızda geleceğe dair planlar kuruyoruz ama gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bir Allah biliyor.

Bunun yanında, yıllık iznimi de 4x4x4x4x4x4x4 gözle bekliyorum :) Gece vakti yada sabahın çok erken saatlerindeki o tatlı serinlikte otelin şezlongunda uzanıp dalga seslerini dinlemek istiyorum artık. Denize girmesem de olur. Zaten yüzme bilmiyorum :D Öğrenmeyi çok çok istediğim birkaç şeyden biridir yüzmek. Zavallı ben, anca havuza girip, demirlerine sıkı sıkı yapışarak havuz içerisinde bir tur atıp yine sıkı sıkı tutunmuş halde oturmakla geçiriyorum tatildeki yüzme (?) aktivitemin tamamını :D
Bu yaz Didimdeki rezervasyonumuzun haricinde, birkaç yeri daha göresimiz var. Mesela Datçayı çok istiyorum. Şirince, Alaçatı... Karadeniz turu da istiyorum :) İstiyorum da istiyorum ama vakit ve para faktörlerini düşünmememem lazım tabi :)
Bi selam verip gidecektim güya ama çenem düştü. Ben gideyim şimdi ama en kısa zamanda varlığımla yine şereflendirmeyi düşünüyorum sizleri :P
Bu arada, yarın başlayacak olan üç ayların (Recep-Şaban-Ramazan) da hepimize hayırlar getirmesini, mazlumları sevindirip zalimleri uslandırmasını diliyorum Rabbimden. Hayır dualarımızı esirgemeyelim birbirimizden.

Foto Kaynak.

Vay Be, Ne Maceraydı !

2010-05-30T16:00:00.001+03:00

Giriş-gelişme-sonuç paragrafı falan yapamıcam kusura bakmayın. Direkt konuya geçmek istiyorum çünkü içim kıpır kıpır! Ama sanırım bir yandan da uyukluyorum :D Öyle yorgunum ki! Ayaklarım sızlıyor, her yanım ağrıyor, göz kapaklarım kapanıyor. Ama bu yaşıma kadar yaşadığım ennnn güzel günlerden birini yaşadım ben bugün :)

Hehehe, dün gece uykuya yenildim ve şu yukarıdaki paragraftan sonra uyudum, kusura bakmayın :P Şimdi en baştan devam edebilirim.
Efendim, 1956'dan beri yapılan bir yarışma varmış meğer. E tabi nerede duyacam da bilgim olacak ki dimi? Bu yıl ülkemizde yapılınca öğrendim ben de yarışmanın varlığını. Boylu Soylu Yelkenlilerin (Tarihi Denizlerdeki) Yarışı. Dünya denizciliğinin kültür, tarih, eğitim ve tanıtım olimpiyatları sayılıyormuş bu etkinlik. Bu yıl, İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti şeyisi kapsamında ilk kez ülkemizde yani Ege , Marmara ve Karadeniz sularında yapıldı bu yarış.

12 Mayıs'ta Yunanistan hareket etmiş gemiler. Çanakkale ve İstanbul Boğazını geçip Karadeniz'e çıkmış ve 21 Mayıs'ta Bulgaristan'ın Varna şehrinde 3 gün kaldıktan sonra tekrar yola çıkıp 27 Mayıs'ta İstanbul Karaköy limanına demirlemişler. 21 tane hayal gibi gemi! Tabi anca 8 tanesi Karaköy'e demirleyebilmiş. Geri kalanı Ataköy'de bekliyormuş.
Korsanlı yada tarihi filmlerde gördüğümüz, tarihi kitapları okurken kafamda canlandırdıgım o koskocamaaannn ve çok güzel gemileri gördük işte ben bugün! O kadar güzellerdi ki! Bazılarına saat dolayısıyla giriş kapalıydı. Bazılarının içine de girdik gezdik.
Arap denizcilerle gülümseştik:

Endonezyalılarla ise...

Her gemi, ait oldugu ülkenin şarkılarını falan çalıyor, danslarını gösteriyordu. Biz de dahil olduk tabi o danslara, beceremesek de. En eğlencelisi de yukarıda ve aşağıda gördüğünüz dans ede(meye)n insanların oldugu Endonezya gemisi idi :) Çok eğlenceli insanlar. Gemi personeli ve kaptanla birsürü fotoğraf çekildik. Halk danslarına biz de katıldık :D Hatta mikrofonla şarkı söyledik.

Hiç durmaksızın saatlerce dans etti adamlar. Çok da neşeli insanlar. Hiç inesim gelmedi o gemiden :) Hatta geminin taaa ucuna kadar gidip Titanik fotosu bile çektirdik eşimle :D

Bu gemilerin bir özelliği de , eğitim gemileri olmalarıymış. Yani denizcilik öğrencilerine bu gemilerde eğitim veriliyormuş. Bunu da öğrenmiş oldum.
Bugün son günleri. Değişik ve harika bir gün yaşamak istiyorsanız gidin biz ziyaret edin derim. Her limanda bir sevgili bırakan kaptanlarla falan tanışırsınız :P

Dikkat! Enfes Yemek Görüntüleri İçermektedir! Canı Çekecek Olanlar Bakmasınlar :)

2010-05-19T17:17:00.001+03:00

Eşim ve ben yemeğe çok düşkünüz efem :) Diyetisyenim duymasın diyecem ama o zaten biliyor :D Hele eşim, nerenin ünlü bir yemeğini duysa, gidip yerinde yemek için can atar. Özellikle de et türü yemeklere bayılır. Ben ise çok aramam bu tür şeyleri. Kahvaltılık yada makarna ve hamur işi yiyecekleri daha çok severim. Her öğün yiyebilirim. Zaten çok yemek seçen biriyim. Ama tabi eşimin o yediklerini de önüme koyduklarında hiç hayır demem yani :)

Geçtiğimiz Ramazan ayında yukarıda fotoğrafını gördüğünüz yerin haberi vardı bir gazetede. Sonra araştırınca gerçekten de ünlü bir yemek ve ünlü bir yer oldugunu öğrenmiş olduk. Eh, o zamandan bu zamana da bizi dürtmeye devam etti tabi oranın hayali :D Ramazanda rezervasyon yaptırmıştık ama yetişemeyeceğimizi anlayınca gitmedik. Ama aklımızın bir köşesinde durup durdu :) Nihayet geçen ay ani bir kararla koyulduk yola :)

Güzel karşıladılar bizi. Müşteriye hizmet güzel yani. Siparişimizi verdik. Yemeğin adını söylemeyi unuttum,özür dilerim :) Kaburga dolması efemm :) Tek olarak da alabiliyorsunuz menü halinde de. Menü olarak alırsanız, önce nar ekşili bostane salatasıyla tas içinde ve küçük kepçesiyle şu ennnnfess ayran geliyor:

Sonra bir adet yine ennnnfessss içli köfte ve mumbar dolması geliyor. normalde içli köfte yemem ben, içinde soğan oldugu için. Ama bunun soğanını göremedim. Ya koymamışlardı yada öyle bir sihirle koymuşlar ki göremedim ve yedim :) Harika bir tadı vardı ve beş tane daha olsa yerdim valla :D

Sonracımaaa, bizzat Mehmet Usta tarafından Kaburga Dolmamız getirildi masaya, koca bir sini içinde. Mehmet usta o harika kuzu etini kendi elleriyle ve bizimle muhabbet ede ede bir güzel parçaladı ve servise hazır hale getirdi.

Etler yummmuşacıktı. Ağızda dağılan cinsten yani. Pilav da çok güzeldi. Ama yemek olarak bu kaburga dolması denen şey çok da farklı birşey değilmiş onu anladık. Yani gerçekten güzel birşey evet, ama normal et-pilav işte yaa :P Yine de tavsiye ediyorum tabii ki!

Yemeğimizi patlayıncaya kadar yiyip de tıka basa dolmuş olan karnımızı bir güzel sıvazladıktan sonra işte o muhhhteşem tatlı geldi soframıza. Dondurmalı İrmik helvası! Mekan, kaburgasıyla ünlü ama bence asıl bu tatlısıyla ünlü olmalıydı. Eşim bile bayıldı! Gerçekten de helvayı çok güzel tutturmuşlardı ve dondurma da ayrı bir lezzet katmıştı tatlıya.

Ve son olarak, iyi demlenmiş ikişer bardak tavşan kanı çay içtikten sonra tintini tintini evimizin yolunu tuttuuuk :)

Doğru Telaffuz

2010-05-14T16:04:00.005+03:00

Seslendirme ve Dublaj kursuna devam ediyorum. Artık biraz ite kaka devam ediyorum açıkcası. Hevesimin geçmesinden değil, yapamayacağımı anladığım için. İki hocamız da benim sesimin çok güzel oldugunu, kelimeleri doğru okuyup doğru seslendirdiğimi, yani telaffuzumun da çok iyi oldugunu, kelime vurgularını doğru yerde yaptığımı amaaaaa çok tekdüze okudugumu söylüyor. Yani duygu katamıyorum yazıya. Mesela bir reklam metni okuyoruz geçen gün. Coşkulu ve arada hislenerek okumam gerekiyor. Ama ben direkt okuyorum düz yazı okur gibi. Haber metni okur gibi. Bu benim karakterimde de var. Neysem oyum. O an duygulanmamışsam duygulanmış gibi sesimi titrete titrete konuşamam mesela. Henüz önümüzde iki ay daha var ama düzeltebileceğimi sanmıyorum. Mesela e harfini kapalı okuyor olsaydım, bu düzeltilebilecek bir hata olurdu alıştırmalarla falan. Yani ben öyle düşünüyorum. Kursu bırakmak istediğimi söyledim ama ücret iadesi yapamayacakalrını söyledikleri için mecburen devam ediyorum. Ama soğudum işte. Soğuduğum için de hiç başarılı olamam herhalde artık. Çalışacak vaktim de olmuyor ki iş-güçten. Mesela haftaya Sacit Onan'ın Kültür Bakanlığı için seslendirdiği bir belgeseli seslendireceğiz. Ve ben daha hiç çalışamadım. Belgesel de çok güzel. Tavsiye ederim: Sessiz Şiir Sinop.
Sizlere veda etmeden önce :) geçen hafta doğru telaffuzlarını öğrendiğim birkaç kelimeyi daha paylaşayım sizinle.

Kurdela-kurdale değil KURDELE imiş.
Eşkiya değil EŞKIYA imiş.
Ateşe değil ATAŞE imiş. (diplomatik bir uluslararası görevde belli uzmanlık alanı olan elçilik görevlisi)
Röpörtaj,ropörtaj değil RÖPORTAJ imiş.
Döküman değil DOKÜMAN imiş.
Egzos, egsoz, egzost, egsost vs değil EGZOZ imiş.
Dinazor değil DİNOZOR imiş.
Ötenazi değil ÖTANAZİ imiş.
Baakiye değil bakıye yada bakiye imiş. Yani a harfi uzatılmıyor.
Laaik değil laik imiş. Yani a uzatılmıyor.
Taarikat değil tariikat imiş. Yani a değil i uzatılıyor hafiften.
Alfaabe değil alfabe imiş. Yani kelimedeki ikinci a harfi uzatılmadan okunuyor.

Umarım işinize yarar. :)

Misafir- İş-Güç- Mamalar- Falanlar Filanlar...

2010-05-10T08:44:00.001+03:00

Oturduğumuz ev eşimin teyzesine ait. Güzel , küçük bir çatı katı. Alt kat da eşimin teyzesinin. Ama oturulmuyor. Epey bir harap halde. Teyzemler yurtdışındalar. Yılda bir iki kez geliyorlar. Gelince de eşimin bekar dayısında kalıyorlardı. Ama dayımız bu yaz evleneceği için, teyzemler de bizim alt katı yaptırıp döşetme kararı aldılar. Yani bir ay kadar bir süre alt katta çalışma olacak. Epey iş var. Dün ve bugün de teyzemler bizdeydi ev sebebiyle. Dün ben iş çıkışı apar topar birşeyler hazırladım. Çorba, yaprak sarması, fırında baget. Bugün de evdeyim diye bir iki çeşit hamur işi yaptım. Gerçi dışarıda işim vardı. Kısa sürer sandım ama uzun sürünce eve geldiğimde misafirler çoktan gelmişti ve ben apar topar başladım birşeyler hazırlamay.
Önce, yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü üzere ekmek makinasına hamur malzemelerini koydum, geçen gün verdiğim tarifi yapmak için.
Sonra sağolsun teyzem patatesli ve kıymalı şu güzel böreği yapmama yardım etti. Hatta o yaptı, itiraf ediyorum :)

Ben de bir taraftan şu mis kokulu kakaolu keki yaptım :)

Bardakları hazırladım, çaylarına kavuşmayı beklesinler bir köşede diye :)

Ekmek makinasından çıkan hamurları poğaça haline getirip fırına verdim, bir an çnce pişip de midemize insinler diye :) Bu kez bir tepsisini tulum peynirli yaptım ve bayıldık !

Ve çayımızı da koyup başladık koyu bir sohbete :)

Her günümüz böyle muhabbet dolu ve güzel geçsin inşallah. Hepinize iyi bir hafta diliyorum.

...

2010-05-09T12:26:00.001+03:00

Bir sol tık....

Bunlara Da Bakııııınnn :)

2010-05-06T06:46:00.001+03:00

Henüz serçe parmağımdan bile daha küçükler :) Büyüyecekler ve afiyetle yiyecez onları inşallah :D

Bu da biber ama hiçbir belirti göremiyorum :P Kandırıldım mı acaba :D Anlayanınız var mı?

Mmmmmmmmm :)

2010-05-03T14:00:00.001+03:00

Evlendikten sonra, işe girmeden önceki 6 ay ve işe girdikten sonraki bi altı ay boyunca mutfakta hergün mutlaka birşeylerle uğraşırdım. Çeşitli blog ve sitelerden gördüğüm yemekleri, salataları, hamur işlerini denerdim. Sonra iş hayatının yorgunluğu üzerime çökmeye başlayınca basit yemeklere çevirdim yüzümü :) Sonra da mutfaktan tamamen çıktım :P Zaten misafir falan da gelmiyor bize hiç :) Eşim de sağolsun yorgunluğumu yakından gördüğü için yemek konusunda baskı da yapmıyor. Ama ben uygulama yapmıyor olsam da blogları gezmeye ve ağzımın akan sularını silmeye devam ettiğim için, ara sıra mutfağa bir uğruyorum :) Geçenlerde Portakal Ağacı'nda bir tarif gördüm. Hamur yoğurma aşaması ekmek yapma makinesinde de gerçekleştirilebilen bir tarif. Yani yoğurmayla falan uğraşmayacaktım. O yüzden denemeye karar verdim.

Yorumlarda da güzel şeyler denmişti. Özellikle de, pastanelerde satılan o hamurcuklara çok benzeyen bir tadı oldugundan bahsediliyordu. Denemek istememde bunun da etkisi oldu. Çünkü o hamurcukları çok severim :) Ama yine de tereddüt ediyordum. Nette gördüğüm bazı tariflerde, yorumcuların olumlu yorumlar yapmış olmalarına rağmen, ben başarılı olamıyordum. Ama denedim :)

Gerçekten yumuşacık, tadı güzel olan ve pastane hamurcukları gibi bir poğaça çıktı meydana. Aşağıdaki ölçülerle iki tepsi poğaça yaptım ben. Ve ertesi gün işyerime götürdüm. Direkt bitti. Hatta ofis arkadaşım 5 tane yedi! Yazdığımı duymasın, kızar valla :D
Şimdi ben tarife geçeyim :)

Malzemeler

•2 su bardağı ılık süt
•1 paket instant maya
•1 yemek kaşığı toz şeker
•1 tatlı kaş. tuz
•1 su bardağı zeytinyağı
•1 yumurta ((akını ve sarısını ayırıyoruz)
•5,5 bardak un

Yapılışı:

-Ben de hamurunu ekmek makinasında yaptım. Makinanın kalıbına önce sütü, yağı ve yumurta akını ekliyoruz. 5,5 bardak unu sıvı malzemelerin üzerlerini kapatacak şekilde döküyoruz. Karşılıklı kenarlara tuz ve şekeri ekledikten sonra unun ortasını açıp instant mayayı ekliyoruz. Mayalama ayarına getiriyoruz. Karıştırma esnasında, hamur cıvık olduysa biraz daha un eklenebiliyor.
-Yağladığımız tepsiye cevizden biraz daha büyük parçaları yuvarlayıp diziyoruz. Arada başka şekiller de yaptım. Ayırdığımız yumurta sarısını üzerlerine sürüp, 200C fırında üzerleri kızarana kadar pişiriyoruz.
Ben unutmuşum ama üzerlerine çörek otu da serpebilirsiniz.
Afiyet olsun :)

Fotoğraflar yine akşam vakti sarı ışık altında çekildiği için korkunç çıktı :)

Herkes Buraya Baksıııınnn :)

2010-04-29T20:31:00.006+03:00

ORADAN BURADAN KISA KISA....

2010-04-29T15:26:00.001+03:00

Annemin, (sanırım) kiraz ağacı...

Yağmurlu bir İstanbul sabahında işe gitmek üzere vapurdan inmek için vapurun iskeleye yanaşmasını beklerken...

Minicik bir kedi sesi duyup sese doğru yaklaşınca gördüğüm güzellik...

Annesi ortalarda olmadığı için yaşaması için gerekli çabayı gösterirlerken...

HARİKA!

2010-04-27T17:15:00.001+03:00

Benim tuhaf bir yönüm var. Yaa aslında tuhaf mı yoksa iyi bir yön mü bilmiyorum :) Nedir bu? Benden satış elemanı falan olmaz kardeşim :) Şimdiye kadar hiç satış elemanı olarak çalışmadım ama bazen çalıştığım işyerlerinde müşteriler beni görünce fikir falan danışabiliyorlardı. Beğendikleri ama biraz kararsız kaldıkları bir ürün hakkında düşüncelerimi soruyorlardı. Ve ben eğer o ürünü beğenmediysem asla "Aaaa çok güzelmiş, bence mutlaka alın." falan gibi cümleler kuramıyorum. Beğendiysem söylüyorum ama beğenmediysem kem küm ediyorum :S
Bir dönem O.r.iflame satıyordum. Gerçi arasıra yine sipariş olursa alıyorum. Ama mesela bir arkadaşım yada akrabalarımdan biri sipariş verdiğinde hemen "ayy ben bunu sana gelişine/indirimli vereyim" falan diyorum :S Tam fiyatına verince suçlu hissediyorum genelde kendimi. Yada indirimde olmayan bir ürünü istediklerinde veresim gelmiyor. Ya indirim yapıyorum yine yada vazgeçiriyorum almaktan :) Bu yüzden şimdiye kadar hiç kar etmedim, hep içerde oldum :P
Ama fakat lakin, birşeyi beğendiysem de çevremdeki herkes kullansın istiyorum o ürünü. Heyecanla anlatıyorum herkese. Şimdi size de çok beğendiğim ve herkesin faydalanmasını istediğim bir üründen bahsedeceğim.
Geçenlerde bir TV programında bir kimya mühendisi bayan konuktu. Şöyle bir dinledim önce. Sonra epey ilgimi çekti söyledikleri. Kozmetik ürünlerindeki, deterjanlardaki vs çok zararlı kimyasallardan bahsediyor ve kullanımı sonucunda oluşabilecek hastalıkları falan anlatıyordu. Bu zararlı maddelerden ikisi paraben ve alüminyummuş. Ayrıntıyı buradan okuyabilirsiniz fakat ben kısaca değinmek istiyorum. Alüminyum DNA'yı bozuyor ve DNA kırılması da kansere yol açıyormuş. Piyasadaki stciklerin hepsinde alüminyum varmış :( Çünkü alüminyum gözenekleri tıkayarak terlemeyi önleyen maddeymiş. Praben de ürünlerin raf ömrünü uzatabilmek için ihtiyaç duyulan bir koruyucuymuş. Ve vücuttaki östrojeni taklit ediyormuş. Göğüs kanserli kadınların tümör örneklerinin içinde bolca bu maddenin bulunmasının sebebi olarak da bu özelliği gösteriliyor. Östrojen hormonu vücutta ne kadar artarsa göğüs kanseri riski de o kadar yükseliyormuş. Evdeki roll-onların hepsine baktım ve evet hepsinde var :( Direkt attım. Dediğim gibi, ayrıntıları o linkten okuyabilirsiniz. Ben sadede geleyim.

Kudret Hanımı dinledikten sonra hemen araştırmacı ruhumla bir araştırma yaptım Google işbirliği ile :P Ve Kudret Hanım'ın bazı çalışmalarını buldum. Kendisi tamamen doğal içerikle yani hiçbir kimyasal madde kullanmadan bazı ürünler üretmiş. Stick, şampuan, pişik önleyici ve dudak nemlendirici. Hemen stick ve şampuandan sipariş verdim! Evet biraz pahalılar ama tamamen doğal oldukalrı için verdiğim paraya değdiğini düşünüyorum. Şampuandan çok memnun kalmadım. Ama bu tamamen benden kaynaklanıyor. Zira benim saçlarım kuru değil fakat şampuan kuru ve normal saçlar için. O da doğal. İçinde zeytinyağı falan var.
Stick ise mucize gibi birşey! Bir kere, çok hoş bir kokusu var. Ve birkaç gün etkili. Terliyorsunuz ama bakteri oluşumunu engellediği için asla ter kokusu olmuyor. Bizi kokutan terlemek değil bakteriler. Gözenekleri tıkamıyor bu stick, dolayısıyla terliyorsunuz ama kokmuyorsunuz. Bilakis mis gibi kokuyorsunuz sanki parfüm sıkmış gibi :) Sağlıklı olanı da bu zaten. Üstelik bazı kampanyaları da var. Sitelerinden inceleyebilirsiniz: http://www.naturalive.com.tr/
Yakında el kremi de süreceklermiş piyasaya. Hatta ben bu sticklerden alıp satışını yapmayı da düşünüyorum. Belli bir adette almak gerekiyor bunun için. Satamazsam bile ben kullanırım hepsini :D Ve zaten, güvenip de bir kere alan birinin çok memnun kalacağına bir daha isteyeceğine %100 eminim ben. Geçenlerde Cahide de bahsetmişti bu konudan ve Kudret Hanım'dan. Onun yazısına da bir göz atmanızı tavsiye ederim.
Yine belirteyim: Kudret Hanım'ı da markalarıyla ilgili herhangi birini de tanımıyorum. Ve herhangi bir çıkarım da yok. Hatta blogumdan haberleri bile yok. Gerçi tanışmak ve onlarla çalışmayı çok isterim ama şimdilik böyle birşey yok. O yüzden bu yazının bir reklam oldugunu düşünmenizi istemem. Alır da denerseniz ne kadar haklı ve samimi oldugumu anlayacaksınız zaten.
Haydi eyvallah...

Kendime Not: Post bitirme cümleleriyle sorunun var bence Kiraz :))

Biliyor Musunuuuuuz, Biz Gezdiiiiik :P

2010-04-22T09:55:00.003+03:00

İşyerimi ve iş arkadaşlarımı ve tabii ki işimi çok sevdiğimi biliyorsunuz. Fakat iş arkadaşlarımızla dışarıda pek görüşmüyoruz. Hepsi iyidir hoştur gerçekten ama nedense öyle de bir durum var yani. Ben bu durumu değiştirmeyi istiyorum ve bazı planlarım var ama bakalım gerçekleştirebilecek miyim...
Onbeş gün önceki Pazar günü annemler gelecekti ama sabah arayıp gelemeyeceklerini söyleyince, aylardır gitmediğimiz bir yere yani Çengelköy Çınaraltı'na gidelim diye karar verdik eşimle. Epeydir gezmiyoruz gerçekten de. Gezesimiz geliyor ama evde iş güç bitmiyor. Yada yorgun oluyoruz işte.

Yanımızda bir iki arkadaş daha olsun istedik. İlk aklımıza gelen kişi görümcemdi. Ama sonradan aklımıza geldi, o gün üniversite sınavına girdiği. Ve eledik. Sonra eşimin arkadaşını çağırdık, o da üşendi. Sonra da benim aklıma işyerinden arkadaşım F. ve eşi geldi. Zaten Çengelköy'de oturuyorlar. Aradım, onlar da gidecek yer arıyorlarmış :)
Ve gittiiiik. Ahh o Çınaraltııııııı... Evden salatalık domates, peynir, zeytin götürdük. Oradan da vazgeçilmezimiz Çengelköy börekçisinden böreklerimizi aldık. Süper manzaralı da bir masa bulduk ve patlamamıza bir saniye kalıncaya kadar yedik :D Diyet bozulmuş oldu ama olsun, sonra yürüyüş yaptık, erimiştir onlar :P

Evet erimişlerdir ama oradan sonra gittiğimiz Moda'da meşhuuuuuur dondurmacı Ali Usta'nın o ennnfes dondurmasından da yedik itiraf ediyorum, böhüüüü. Yok yok hiç pişman değilim valla, o dondurmayı hiçbir markanın dondurmasına değişmem! Benim favorim vanilyalı ve hindistancevizli olan. Tavsiye ediyorum.

Biraz da Moda'da turladık. Ama o aldandığımız güneşli hava birden değişti ve inanılmaz bir soğuk rüzgar esmeye başladı. E üşüyünce kalori eritme çabalarımızı da sonlandırdık mecburen :P
Optimum'a gidelim dedik ama şimdiye kadar hep otobüsle gittiğimiz için, arabayla gidiş yolunu bulamadık ve kaybolduk :Pp Nereden giriyorduk yan yola, bulamadık. Döne dolaşa yine Kadıköy'e gelip Nautilustan üç beş turlayıp, bir kaç adet tshirt alıp evli evineee köylü köyüne dedik ve evlerimize dönüp uyuduuuukkk. Bu masal da burada bittiiiii :)

İstanbul'dan Manzaralar...

2010-04-20T10:58:00.008+03:00

http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=975115&title=sultanahmette-4-bomba-imha-edildi
Sizlere bu kez İstanbul'un o güzel manzaralarından bahsetmeyeceğim. Acı gerçekleri çıkaracağım karşınıza. Gezmesi güzel, yaşaması zor olan bir şehrin bıçak sırtında yaşayan insanlarıyız, farkında mısınız? Yolda kakara kikiri yürürken bir-iki saniye sonra neler yaşayacağımızı hiç bilemiyoruz. Gerçi bu her ülke, her şehir, her mahalle için geçerli. Ölüm anlık. Ve ne zaman nereden ne şekilde karşımıza çıakcağını kestirebilmemiz mümkün değil. Eşimin dedesi (annesinin babası) yıllardır hastaydı. Bugün-yarın ölecek gözüyle bakılıyordu. Ama ne oldu? O yatalak bir şekilde de olsa hayatına devam ederken, önce eşi (anneannemiz) sonra da kızı (kayınvalidem) vefat etti. Hiçbirşeyleri yokken üstelik. Ve dedemiz de iki yıl önce vefat etti. Yani demem o ki, evet bir saniye sonramızı bile mümkün değil kestiremeyiz. Fakat, buna bile biraz da biz sebep oluyoruz diye düşünüyorum.
Dün bir olay yaşadık Çemberlitaş'ta. Akşam saat 21:30'a doğru Çemberlitaş tramvay durağında arkadaşlarla tramvayı beklerken birden bir ses duyduk! Ve duman yükselmeye başladı 100-200 mt kadar ilerimizden. İç huzursuzluklarını, manevi boşluk ve açlıklarını, cahilliklerini, kıskançlıklarını masum insanlara zarar vermek olarak dışarı yansıtan bazı kendini bilmezler, ses bombası atmışlar! Birden bir kargaşa çıktı ortaya. Hangi ara nereden çıktıklarını anlaymadığımız yunus polisler şimşek hızıyla geçtiler önümüzden olay yerine doğru, birbirlerinin peşisıra. Arkasından ambulanslar, ekip otoları. Koşturanlar vs. Biz tedirgin bir şekilde birbirimize iyice yanaştık. Tarmvay geldi ama binip binmemekte kararsızız. Çünkü tramvay olayın oldugu yöne doğru gidecek. Yine de bindik ama bir anons yapıldı "Şüpheli paket oldugundan dolayı, trafik durdurulmuştur" diye. Tekrar indik beklemektense. İnsanın aklına binbir türlü şey geliyor. Ya bu tarafa doğru gelirlerse, ya tekrar patlatırlarsa... Sonra beklemenin de çözüm olmayacağını anlayıp ara sokaklardan yürümeye karar verdik. Koşa koşa, sağa sola bakmadan, çöp kutularından falan uzak durarak Sirkeci'ye indik. Eşim de orada bekliyordu. Onu görünce rahatladım zaten.
Niye anlattım bunu? Ülkemizi, güzelliklerinin tadını hep beraber çıkarmaya çalışmak varken, kaosa sürükleyenlerden nefret ettiğimi söyleyebilmek için! Aleviyi Sünniye, Türk'ü Kürde, Fenerbahçe'liyi Galatasaryalı'ya, CHP'liyi AKP'liye vs düşman etmeye çalışıyorlar anca. Kargaşa çıkaranlardan hiçbirinin de bu saydığım gruplardan oldugunu hiç sanmıyorum! Çıkar amaçlı olarak seni bana, beni sana düşman ettikten sonra ortadan kaybolan kişiler... Vay efendim ezilmemek için 1 Mayıs'ta sokaklara dökülelim diye bağırıyordu bu sabah bir kadın vapur iskelesi çıkışında. Sen orada bağırıp kendini yırtarak ezileceğine evine gidip keyfine baksan diyorum? 1 Mayıs işçi bayramı değil miydi? O zaman bayram kutlamak varken neden meydanlara dökülüp de onun bunun işyerlerinin otomobillerinin camlarını indirip devlet malına zarar verelim ki? İşsiz oldugu için evine ekmek götüremeyenler varken, maaşım az diye yırtınmak neden? Öğretmenlerin maaşı az diye isyan çıkaranlar var mesela. Evet gerçekten az, ona bir itirazım yok. Ama öğretmenlerin maaşını beğenmiyorsan, öğretmen olma kardeşim. Ben mesela, öğretmen olmak isterdim. Ne güzel birsürü tatilleri var. Ben yılda 1 hafta tatil yaparken, öğretmenler yılda nerden baksan 4-5 ay tatil yapıyorlar. İtiraz edenler de bence öğretmenliğe yani birilerine birşeyler öğretmeye kendini adamamış olanlardır. İdealist bir öğretmen, öğretmenliği canı gönülden severek yapan bir öğretmen, maaşını çok da sorun etmez zaten. Edecekse de seçmesin o bölümü yahu. Doktorlar da çalışma saatlerinin çokluğundan ve işlerinin yoğunluğundan şikayet ediyorlar mesela. E sen doktor olmadan önce bunun böyle olacağını bilmiyor muydun? Hiçbir iş, eğer o işi severek isteyerek yapmıyorsan, katlanılabilir birşey değildir ki. Bir öğretmen en az 1350 TL maaş alır. Hele devletteyse, günü gününe aksamadan alır o maaşı. Halbuki asgari ücretler geçinenler de var bu ülkede. Sen mis gibi işini bulmuşsun, şükredeceğine neden devletine isyan ediyorsun ki? İstifa et başka iş yap o zamn maaşı yüksek olan. Devlet sadece memurlarına maaş vermekle uğraşmıyor ki. Karşımıza vergiler çıkınca itiraz ederiz, ama bir yandan da sürekli yüksek maaş ve çeşitli imkanlar talep ederiz devletten. Yol yoksa yol istersin, yol yapılırken de çamur oldu der kızarsın. Yeni otobüsler, yeni vapurlar, yeni köprüler, yeni yollar istersin. Ama aynı zamanda doğalgaz, elektrik, su ucuz olsun istersin. E vergi de vermemek istersin? Pardon ama, devlet neyini satsın da karşılasın senin bu isteklerini. Ben devlete hiç yardımcı olmayayım, vergi kaçırayım, alışveriş yaparken fişimi almayayım, devlet gelir amaçlı olarak birşeyleri satmaya kalkınca kızayım (bu satışların doğru birşey oldugunu savunmuyorum yanlış anlaşılmasının), sonra maaşıma ve sosyal olanakların azlığına karşı tepki gösterip gösteri yapayım, ortalığı yakıp yıkayım.Aferin yaa, süper akıllıymışım ben be. He bi de benim o yakıp yıktıklarımı da devlet yine telafi etsin dimi ? Ayyy çok sinirliyim dostlar. Nereden nerelere geldim. Bu arada, bu yazdıklarımın partiyle purtuyla ilgisi yok. Hiçbir partinin mensubu değilim. Yani benim için devlet devlettir. AKP yada CHP veya başka bir parti olarak görmem olayı. Düzgün işler yapsınlar da kim olursa olsun. Üffff yeter bana bu kadar ciddiyet. Hadi bakiim, didişmeyin didişmeyelim :P

Ortaya Karışık Olsun Ama Hepsi Benim Olsun :D

2010-04-16T09:06:00.006+03:00

Evin hanımı çalışıyor olunca ve üstelik biraz da tembelse, akşam yemekleri arasıra dışarıda yenebiliyor. Şekil A: Ben :P Bu aralar, yemeği dışarıda yiyeceğimiz zaman hiç düşünmeden gittiğimiz bir yer var. Köfteci Ramiz. İlk önce Nautilus AVM'deki şubesinde yemiştim köftesini. Ve yiyiş o yiyiş :)

Verseler 9-10 porsiyon yerim herhalde :P Ah kilo olarak dönmeyeceğini bilsem, he bi de beleş olsa kesin yerim yani :D

Son birkaç kerede Kadıköy Altıyol'daki şubelerine gittik. 15 gün kadar önceki son gidişimizde üst katta cam kenarındaki masaya yerleşince manzara yukarıdaki ve aşağıdaki gibiydi:

Ben bu aralar istikrarsız da olsa diyette oldugum için bir porsiyonla yetinmek zorunda kaldım :) Ama açık büfe salatamdan vazgeçemezdim yani :) Eşim de ben de hep söyleriz, açık büfe kahvaltılar/yemekler/salatalar tam bizim gibi insanlara göre :D Doldurup doldurup yiyoruz :D

Salata da salata yani! Normal bir insan o salatayla bir öğünü kapatır. Allah ne verdiyse dolduruyoruz biz :D Yeşillikler, kısır, mısır, biberler, zeytinler, dolmalar, bakliyatlar, abboow vışşş aneyyy yani :D Ama şaka bir yana, sırf onunla bile doyuyorum aslında. Tabi tek yersem :)
Denemeyenleriniz varsa, mutlaka yiyin derim beno leziz köftelerden. Sonrasında zaten vazgeçemeyeceğinizi düşünüyorum. Tabi aslında damak zevki meselesi bu. Hiç beğenmeyenler de mutlaka vardır. Biz beğendik anacım, beğenmeyenler tabaklarında kalanları paketletip bana ulaştırabilir, seve seve yardımcı oluruz :D

Çıkışta az biraz Bahariye yürüyüşü yaptık. Şu yukarıdaki tramvayın daha da yaklaşmasını bekliyordum aslında ama eşim sürükledi maalesef ezilecen diye.
Ayy neyse... Tanıtım olayı pek bana göre değil. He bir de, bu bir reklam değildir. Köfteci Ramiz'i tanımam etmem. Sadece köftelerini tanır ve yerim :) Bütün tanışıklığımız bu kadardır. Ama yine de kendileri blogumu keşfeder de reklam ücreti falan vermek isterlerse hiç itiraz etmem ama ödemeyi köfte olarak yapmalarını rica ederim. Saygılar sayın Ramiz :D

...

2010-04-15T23:42:00.001+03:00

summer wine...

Dikkat! Bu Faydalı Bir Yazıdır :)

2010-04-13T23:25:00.009+03:00

Ben yine yoğunum :) İşyerinde ilgilenmem gereken bazı konular var. Onları halletmeye çalışırken, günlük yapmam gereken işlere ayırdıgım süre azalmış oluyor ve onları da yetiştirmeye çalışırken hoooop akşam oluyor. Sonra yine aynı şeyler işte, eve gel, sofra hazırla, ortalığı toparla, çamaşır-ütü varsa hallet ve yat zıbar :) O yüzden blog yine öksüz ve yetim kalıyor. Kusura bakmnayın.
Geçenlerde bahsettiğim seslendirme ve dublaj eğitimim başladı. Güzel geçiyor diyebilirim. Yani aslında dürüst olmak gerekirse, biraz sıkıcı geçiyor. Ama ilk etapta böyle olması normal tabi. Şuan hocalarımızın seslerimiz tanıma aşamasındayız diyebilirim. O yüzden bize verilen metinleri okuyoruz teker teker. Sacit Hoca da hatalarımızı falan düzeltiyor. Onun gibi okumamız zaten hiç mümkün değil :) Adamda bir ses var ki maşallah diyorum :) Kendisini hiç dinlememiş olanlar ve merak edenler için sitesini ziyaret edip özellikle de Mona Rosa isimli şiirini dinlemenizi tavsiye ediyorum. Şiir zaten harikulade. En güzel Türkçe aşk şiiri deniyor bu şiir için. Sezai Karakoç yazmış. Ve Sacit Onan da o eşsiz sesiyle okuyup bizleri mest etmiş :)
İşte şimdilik böyle okumalar yapıyoruz ama birkça hafta sonra stüdyo ortamına geçeceğiz. Film yada müzik üstüne seslendirme ve dublaj çalışmaları olacakmış. Zevkli geçeceğini tahmin ediyorum.
Diksiyon yada güzel ve doğru konuşma dersi hocamız da Sırrı Er. İsmini duydunuz mu bilmem ama onun seslendirdiği en az bir adet belgesel yada tanıtımı dinlemeyeniniz yoktur diye düşünüyorum. Ben de bugün onunla ilk dersimize girince anladım yıllardır merak ettiğim sesin kime ait oldugunu :) Gerçi bir ara uyuklamışım derste ama bu dersin de ilerleyen zamanlarda gğzel geçeceğini ve çok verimli olacağını düşünüyorum.
Son olarak bugünkü derste öğrendiğim birkaç şeyi sizlere de yazarak uyumaya gitmek istiyorum :) Belki biliyorsunuzdur ama ben birkaçını yeni öğrendim.
-İlkel bir baskı makinesini ilk kullanan Türk topluluğu Uygurlarmış.
-Türkçe'de -sel -sal eki yokmuş. Yani görSEL medya, işitSEL medya, ruhSAL çöküntü vs denmezmiş. Onların doğrusu (ve güzeli) görüntülü medya, sesli medya, ruhii çöküntü imiş. Hatta bununla ilgili olarak, Falih Rıfkı ATAY şöyle söylemiş: "Türkçeyi SALa bindirdik, SELe kaptırdık."
-Yaygın yanlışlara galat denirmiş.
-"Bazen" değil, "bazan"mış doğrusu. "Bazen", "bazan"ın galatlaşmış haliymiş.
-Hiibe değil, hibe imiş. Yani oradaki i harfi uzatılmadan okunuyormuş. (Hibe: bağış)
-Liisan değil lisan iniş. Yani oradaki i harfi de uzatılmazmış.
-Yaarın değil, yarın imiş. Yani oradaki a harfinin de uzatılmaması gerekirmiş.
-Şok olmak diye bir deyim yokmuş. Şok kelimesi başlıbaşına yanlışmış zaten ama illa da kullanmak istiyorsak "şok oldum" değil de "şoka uğradım" diyebilirmişiz mesela.
-Altını çizmek deyimi de yanlış bir kullanımmış. Onun yerine; belirtmek, vurgulamak, üzerinde durmak kelimeleri kullanılmalıymış.
Hocanın konuşmalarını dinledikçe Türkçemizin aslında ne kadar güzel oldunu ve bizlerin dilimizi mahvetmek için neler neler yapıyor oldugumuzu açıkça görebiliyoruz. Derslerden notlar düşmeye devam edicem inşallah burada. Belki sizlere de faydası olur.
Bu arada, ben hala bekliyorum. Oylarınızı :P

OYLARINIZI BEKLERİM :)

2010-04-12T00:34:00.003+03:00

Aşağıdaki adresten bloğuma oy verebilirsiniz. E ben de sevinebilirim o zaman tabi :)

http://2010.blogodulleri.com/frame/show/herseyden-biraz-1890

Ben Hergün Bu Güzellikleri Görüyorum- 3

2010-04-08T12:00:00.003+03:00

Eh artık söylememe gerek yok dimi Eminönü'nde çalıştığımı :) Hergün vapura biniyor, Eminönünde inip Mısır Çarşısı civarından işime doğru gidiyorum. Vaktim olsa fotoğrafçılık konusunu epeyce geliştirebilecek kadar konu çıkıyor karşıma tabi :) Turistlerin şaşkınlıkları, esnafın mal satış çabaları, çocuklari kediler, güvercinler, seyyar satıcılar, camiler, türbeler....
Yukarıdaki kolajın sol üst tarafındaki fotoğraf cumartesi günleri Mısır Çarşısı keşmekeşini gösteriyor. Normalde 5-6 dakika sürecek yolu, yani işyerimden meydana kadar giden yolu, 15 dakikada anca geçebiliyorum! Hele bir de Mısır Çarşısına girmişsem, abbbooooww :) İnsan kaynıyor ortalık. Esnaf memnun ama ben ve arkadaşlarım uyuz oluyoruz. Kadın milletinin bazı mensupları haftaiçi altın günü, pasta börek günü gezme telaşına düştüğü için anca cumartesi gelebilior bu taraflara. Ve gereksiz kalabalığa sebep oluyor çok zaman. Birşey alacakları da yok. Öyle boş boş geziniyorlar. Hepsine çelme takıp düşüresim sonra da üzerinden geçesim geliyor :) Cani yönümü ortaya çıkarıyorlar yahu :) Aaaa! Haftaiçi gelin gezin işte ayol. İki lokma az yiyiverin de lömbürdeyen yerleriniz azalsın. (Kelin ilacı olsa başına sürer, o da ayrı bir konu :) )
Sultan I. İbrahim'in eşi Turhan Sultan tarafından mimar Kazım Ağa'ya yaptırılmış olan Mısır Çarşısı büyülü bir yer gibi. Rengarenk ve hoş kokulu. Hafif loş.. Çoğunlukla baharatçılar var içinde. Ama güzel görünümlü fahiş fiyatlı kilimler, yastıklar da var. Kahve kokusunu yani Çarşının hemen çıkışındaki Kuru Kahveci Mehmet Efendi'yi unutmamak lazım :) Gerçi bilmeyeniniz yoktur dimi Mısır Çarşısını :) E geçelim o zaman :)

Bakın işte ben böyle bir vakitte gidiyorum işe vapurumla :) Güneş çok güzel görünüyor dimi? Ah biraz daha iyi olsam da size daha güzel fotoğraflar çekebilsem ama benim adım Hıdır elimden gelen budur, kusura bakmayın yani :) Ve İstanbul'da lale zamanı :) Heryer rengarenk lalelerle doldu. İnsan bakmaya doyamıyor. Benim de bir iki kez lala yetiştirme çabam oldu ama diğer bütün çiçeklerim gibi onları da öldürdüm maalesef :( Çiçek yetiştirme konusunda hakikaten çok başarısızım ben :( Halbuki o kadar özeniyorum ki, evinde/balkonunda/bahçesinde çeşit çeşit renk renk çiçekleri olanlara. Aslında benim terasım da çok müsait. İşten ayrılırsam minicik bir bahçe haline getirmeyi düşünüyorum. Biber, domates, salatalık falan eksem, güllerle doldursam kenarları. Sonra ölseler yine :D Heheh :) Bu konuda önerilerinize her daim açığım.

He bir de Eminönü'nün böyle mısırcıları, kestanecileri, güvercin yemcileri :) ve o güvercinlerin peşinde koşuşturan çocukları meşhurdur efem :) Ben bu yemleri ve güvercinleri çekmeye çalışırken, bu tezgahın sahibi olan yaşlı teyze kızdı bana :D "Git öte yanda çek kızım, beni çekme!" dedi. Her ne kadar, onu çekmediğimi anlatmaya çalışsam da tedirgin oldu. Ekmek parası peşinde koşarken, birşeylerin ters gidip onu etkilemesinden mi korktu bilinmez... Farklı pozlar düşünmüştüm ama teyze beni kovunca olmadı tabi :) Bu da bu seferki bahanem olsun :P
İşler beni bekliyor, siz de bekleyin e mi? Beni bırakmayın :) Ben sessiz sedasız da olsa sizleri takip etmeye devam ediyorum. Ben ediyorum diye sizin beni takip etmeniz gerekmiyor tabi :) Seviyorsanız takip edin, sevmiyorsanız çekin gidin kaardeşiim :Pp
Haydi görüşmek üzere...

Bazen...

2010-04-04T12:51:00.012+03:00

... kendimi şu halat bağlama demirinin üstündeki martı gibi hissediyorum. Etrafım kalabalık ama ben yalnızım. Herkes orada ama ben farklı bir yerdeyim. Çok yakında diğerleri, ama yine de bir başımayım. Seslensem duyacaklar, hareket etsem görecekler. Ama ya bende istek yok bunları yapmak için, yada pes etmişim görmezden gelmeleri sonucu...

Sonra da böyle anlamaz bi şekilde bakıyorlar yüzüme bön bön. Ne derdin var ki senin dercesine. İçimin yaraları dert sayılmaz mı? Kimseye söyleyemeyeceğim ama içimden avaz avaz haykırdığım dertlerim olamaz mı? Hep gülmek zorunda kalışım mıdır sıkıntılarımın boş sıkıntılar oldugunu düşünmelerine sebep? Beynim yorgun, yüreğim yaşlı. Birgün fena halde patlayacağımı düşünüyorum. Ama geri dönüşü olmayacak sanki...

Aslında en iyisi, bu kedicik gibi kıvrılıp uyumak. Bir köşeye çekilip. Görme, duyma, konuşma! Ah yine bırakmazlar ki. Sen duymazsın, görmezsin ve konuşmazsın, bu sefer de buna mana bulurlar. Yada konuşuyormuşsun gibi arkadan konuşur iş çevirirler. Bilmezsin kim ne yapmış ne demiş. Bilmek de istemezsin zaten. Ama rahat bırakmazlar... Dürte dürte uyandırırlar, mecburi uykundan.

Sonra, Cumartesi günü elimi fena halde tırmalayıp kanatan şu yukarıdaki kedi gibi, tırmalayasım gelir beni dürtenleri. Ama ona da gücüm yetmez. Yetse bile bilirim ki yine ben suçlu olurum tırmaladıgım için. Canımın yanmış olması umrunda olmaz kimsenin.

Yani uyumak da çözüm değil. Kuş olup uçmak ve çekip gitmek gerek. Nereye olursa... İçi kara insanlar bulamasın beni diye... Yüreğim daha fazla yorulup yaşlanmasın diye. Hayatın tadını çıkarabileyim diye.

Ama gidemem... "Üzemem" dediklerim üzülmesin diye...

Seslendirme ve Dublaj Okulu Son Durum :)

2010-03-30T14:17:00.009+03:00

Başlıkta yüzümün güldüğüne bakmayın a dostlar :) Şuana kadarki gelişmeleri bi anlatayım hele ben size...
Bir önceki postta bahsettiğim gibi, dün akşam mülakata gittim. Önce elimize 4 sayfalık bir metin verdiler. 2 şiir, bir masal girizgahı, 3 adet de haber sunumu. İçeri çağrılana kadr bunlara çalışmamız söylendi. İtiraf ediyorum ki ben iki kez okudum, sıkılıp bıraktım :P Ya aslında sıkılmadım, ama o metinleri yüksek sesle okumadıktan sonra ne işime yarayacaktı ki? E ortam da yüksek ses için müsait değildi. Ben de metinleri bir tarafa bırakıp kendi kitabımı okudum :) Yanii Tutulma'yı :)
Ehem, neyse efem, gel zaman git zaman, ben sayafalar arasında merakla ilerlerkeeeenn nihayet sıra bana geldiiii. Abbbooowwww beni bi heyecan sardı. O ana kadar hiçbir heyecan hissetmezken, bana bir kişi kala ellerim titremeye başladı ve buz gibi oldu :) E ne de olsa usta isimlerin karşısına çıkacak idim. Üstelik metne de iki kez bakmış idim. "Kızım Kiraz, ne var bunda, zaten katılamayacaksın kurs ssatlerinden ötürü, gir içeri, oku ve çık." dedim kendi kendime. Girdim içeri. Oturdum karşılarına. Kimsin nesin, tevellüt kaç, ne iş yaparsın, diksiyon eğitimi aldın mı vs sorularından sonra Sacit Onan " Hadi evladım mikrofona geç " dedi bana.

Ben de geçtim kürsüye. Sanırsınız ki 47 yıllık sunucuyum :) Başla okumaya dediler. Haberden başladım. 3-4 satır okudum, şiire geçmemi söylediler. En zorlandığım tür oldugunu söyledim, içimden de "yandın kızım" dedim ve başladım okumaya:

"İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar, ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Kuşlar geçiyor, derken
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda
Bir kadının suya değiyor ayakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı"

dedim ve susturuldum yine, masala geç dediler. Ay dedim noluyo, beğenmediler de kısa kes Aydın havası olsun mu demek istiyorlar acep? Ama elim mahkum geçtim masala. İstediğin yerden başla dediler. Ben nerden başladım? "Şu köşe yaz köşesi, şu köşe kış köşesi..." ıdı vıdı :) Allah'tan sürçmedi dilim ama bunu da kısa kestirdiler. Ben de ümitsiz ümitsiz indim kürsüden "Çok mu kötüydüm de kısa kestirdiniz?" diye sordum? Bilakis iyi oldugu için kısa kestirdiklerini söylemesinler miii!! :) Sonra konu konuyu açtı, ben gelemeyeceğimi söyledim :( Mutlaka gelmemi tavsiye ettiler. Bir şekilde idare edebileceklerini falan söylediler.
Bu sabah aradım. Vee kursun benim gidemeyeceğim saatlerinin de akşama alınma ihtimali oldugunu söylediler. Bugün kesinleşecekmiş. Çok güzel bir haber dimi? Ben bu kursa mutlaka gitmeliyim. Ama önümde hala bir engel var: ücret :(( Neden illa ki takılmak zorunda oldugum bir şey çıkıyor ki? Hayırlısı bakalım...
Zaten yarın şu patlama deneyini yapacaklarmış uyuz oldugum bilim adamları. Aman dünyanın nasıl oluştugunu öğrenip de ne yapacaksınız ki? Allah yaratmış işte. Nasıl yaratıldıgını öğrenmek yerine, dünyanın şuan ki savaşlarla, açlıkla, depremlerle, çer çöple, katillerle, hırsızlarla dolu pislik halini temizleyebilmek için çalıştırsanıza o kafanızı. Yoooookkk, o zaman malum devletler kime satacak savaş aletlerini? Off bu mesele beni aşar. Ben de işlerimin başına koşar. Haydi eyvallah...

( Yazımın başındaki hanım kızımız benim en sevdiğim çizgi film karakteridir efendim :) )

Neden Yaaa :((

2010-03-29T09:31:00.003+03:00

Bir önceki postta bahsettiğim seslendirme ve dublaj okulu için bugün nihayet FKM yetkilileriyle görüştüm. Ve kara haberi aldım :( Kurs haftaiçi iki günmüş. Biri sabah biri akşam :( Akşam olanı halledebilirim ama sabah olan için üstelik yaklaşık 5 saat izin alamam işyerimden :( Zaten bana yeterince müsamaha gösteriyorlar sağolsunlar, ama bir de bunu isteyemem :(( Halbuki yıllardan beri en çok istediğim birkaç şeyden biriydi bu eğitim. Fiyatı da cazip geldi. Evet yine de çok ucuz değil ama diğer kurslarla karşılaştırınca daha makul bir fiyattı. Üstelik 3 taksit de yapıyorlar :( Bugün mülakat varmış. İçim içimi yiyor. İçimin ezildiğini istiyorum. Belki çoğunuz ciddiye almayacaksınız bunu ama hakikaten inanılmaz derecede üzüldüm. Zaten haftasonu ve Cuma günü beni deli eden birkaç olay yaşadım. Yani zaten gergindim hala. Bir de üstüne bu geldi. Ben ne yapıp edip en azından mülakata gitmeliyim yaa :( Belki benim üstün yeteneğimi görünce bana özel sınıf açarlar :P Şaka bir yana, ben gitmeyi çok ama çok istiyorum. Lütfen dua edin de bir açık kapı bulayım...

Orada Mısınııııızzz? :)

2010-03-26T21:41:00.017+02:00

Ben geldiiiiimmm :) Yaa hakikaten çok yoğun bir hafta geçiriyorum. Hatta iki hafta geçirdim. Hatta önümde en az bu haftaki kadar yoğun olacağını düşündüğüm 5-10 hafta daha olacak sanırım, Allah izin verirse. Yaa bi insan hem işini benim kadar sevip hem de işinden bu kadar çok yorulur mu yahu? Cümle düşük mü oldu :) Bir iş sizi yoruyorsa, bitkin düşürüyorsa o işi sevmezsiniz dimi? Ama ben tam tersine, boğuldukça daha çok seviyorum sanırım :P
Ben zaten neyi sevip neyi sevmediğimi, birşeyi/birini/biryeri sevmem için ne gibi kriterler aradığımı hiç anlayabilmiş değilim. Ya o anki ruh halime ve ihtiyaçlarıma göre birşeye ilgi duyuyorum yada çok+çok yönlü bir insanım. Veya enerjim mi fazla* Burcum boğa ama yükselenimin ikizler oldugunu düşünüyorum. Annem doğum saatimi hatırlamadıgı için emin değilim yükselenimden. Ama bence ikizlerim. Eşimden bile bugün nefret edip yarın onu deli gibi sevebiliyorum. İkisi de sebepsiz oluyor ve garibim neye uğradığını şaşırıyor :) Yaa ben zor bir insanım sanırım. Aslında uyumlu ve yumuşakbaşlıyım. Ama sinirim ve hiddetim de fenadır. Bazen damarıma iyice basılmadığı sürece sakinimdir bazen ise en ufak birşeyden bile hır gür çıkarabilirim.
Hobiler konusunda da böyleyim. Nerde ilgimi çeken birşey görsem hemen deniyorum. Mesela Nur'un peçete halkaları gibi :) Onda gördüğüm bir modeli çok beğenip denemiştim.
Beğendiğim herşeyi, her mesleği hemen denemek istiyorum. Yada içimde ukde kalan şeylerin bir tezahürü mü oluyor acaba bunlar? Mesela en başta doktor yada astronom olmak istiyordum. Hele uzaya öyle ilgim vardı ki. Sonra bunun özellikle de Türkiye şartlarında pek de mümkün olmadıgını, olsa da istediğim gibi araştırma yapamayacağını farkettim. Ama hala teleskoplara hayran hayran bakarım. Sonra İngilizce öğretmeni olmak istedim, olmadı. Ama bir müddet üç-beş öğrenciye ingilizce ve matematik dersleri vererek bu isteiğimi biraz tatmin edebildim. Radyo programı yapmak istedim sonra. Sesimin çok müsait oldugunu söyledi bu işin ustası birkaç kişi, hatta yerel de olsa bir iki radyodan teklif bile geldi ama babam izin vermedi. O isteğim(yada hevesim) de öylece bastırıldı. Yada ben öyle sandım :)

İlahiyat okumak ve akademik kariyer yapmak istedim ama malumunuzdur ki o da olmadı :) Sonracıma çeşitli el sanatlarına falan merak saldım. Ebru, hat, tezhib, kurdela nakışı, bağlama... Ama hepsi kısa sürdü. Sıkılıp bıraktım. Aslında bundan da emin değilim. Yani sıkıldığım için mi bırakıyorum yoksa yapabildiğimi gördüğüm için mi? Yeni birşey gördüğümde, yapıp yapamayacağımı merak edip de mi başlıyorum da yapabilince bırakıyorum? Dedim ya karmaşığım, nasıl biri oldugumu çözemedim, yaş oldu 28...
Heveslerimden biri de seslendirme ve dublajdı. Büyük bir iki ustanın ders verdiği bir atölye keşfettim ama epey yüksek ücretli oldugu için vazgeçmek zorunda kaldım :(

Bu akşam ise eşim bana "Bak gazetede tam senlik bir haber var." dedi. "Neymiş o?" diye sordum. Haberi daha doğrusu ilanı bana okudu, ben de bilgisayar başına koştum, ilgili yerin sitesine girdim, heveslerim canlandı, hatta ben de canlandım ve size bu eşsiz satırları yazdım işte :P Beni heyecanlandıran haber de şuydu. Hem işyerime yakın sayılır, hem de diğer kurs gibi pahalı oldugunu sanmıyorum. Az önce saatin geç oldugunu bile bile aradım ama bekçi çıktı telefona ve "herkes gitti" dedi bana :)
Yarın sabah işyerime ulaştığımda ilk işim tekrar aramak olacak inşallah. Tutmayın beni anacım, bu sefer kimse durdurmasın beni :) Sesim yankılansın TV'lerde radyolarda :P
Aslındaaaaa, bütün bunları, işi gücü herşeyi bir kenara bırakıp tekrar Didim Altınkum'da şu aşağıdaki güzelliği seyrediyor olsaydım daha süper olurdu ama o da yaza artık inşallah :) Haydi iyi geceler size. Ben biraz hayal kurup uyumak istiyorum :)

Karar Veremiyorum :(

2010-03-21T22:30:00.002+02:00

Sabah Kadıköy'den vapura binip Eminönün'de iniyorum işte. Hayatımda yazacak yada fotoğrafını çekecek başka hiçbirşey ve hiçbir yer yok bu aralar. İşten dolayı gezemiyor, diyetten dolayı da yeni mamalar deneyemiyorum. Belki yakında değişir bu durum. İşten ayrılmayı düşünüyorum. Pişman olup olmayacağımı bilmiyorum. Bütün gün evde durmanın beni sıkacağına eminim. Gerçi çeşitli kurslara ve faaliyetlere katılırım. Ama tek maaşa düşünce harcamaları kısıtlamak da gerekecek. Part time bir iş bulurum belki o zaman. Yada evden yürütebilecğeim bir iş. Rızık Allah'tan. Bunu hatırladıkça çok da endişe duymuyorum aslında. Bakalım ve görelim.

Daha önce de bahsetmiştim, işimden çok memnunum yoğunluğunu saymazsak. Geçen gün Aker'e uğramıştım. Bayan bir müdürü var. 46 yaşında evli ve çocuğu olan biri. Muhabbet ederken konu konuyu açtı ve işi bırakmak istediğimi falan söyledim. Sakın öyle birşey yapma dedi bana. Kendi hayatından falan bahsetti. O da vaktiyle çok zorlanmış. Benim patronlarım da iş ortamım da, bir bayanın iş hayatında sahip olabileceği belki de en mükemmel özelliklere sahip. Evet belki birgün başka işler de bulabilirim ama öyle bir ortamı bulabileceğimi hiç sanmıyorum.

Ama, bünyemden de kaynaklanıyor oldugunu düşündüğüm inanılmaz bir yorgunluk çöküyor üzerime gün boyu. Böyle olunca akşam eve geldiğimde parmağımı bile oynatasım gelmiyor. Aylardan beri ilk kez bugün camları sildim. O da yarım yamalak. Çünkü tek bir tatil günümü işe ayırasım gelmiyor. Annem sağolsun, üç beş ayda bir geldiklerinde siliyordu camlarımı, itiraz etsem bile. Bunu ayıplayanlar da oldu gerçi ama o konuya hiç girmeyeyim! Kimse, karşısındaki insnaın hayat şartlarına sahip olup onun yaşadıkalrını yaşamadan o kişiyi eleştirme hakkına sahip değil bence.

Velhasıl, bir yanım işi bırakmamı ve rahatıma bakmamı söylüyor, bir yanım ise sen asıl evde durunca kafayı yersin rahat edemezsin diyor. Ama çalışmanın sonu da yok ki. Nereye kadar çalışırım? Yaş oldu 28. Çocuk da lazım. Olunca illa ki çıkmam gerek, bakacak kimsem olmadıgı için. Daha ne kadar erteleyebilirim ki çocuk meselesini de? İşi bırakmak ve işe devam etmek konusunda artıları eksileri yanyana koydugumda ikisi de eşit oluyor sanki.

Eşim de kararı bana bırakıyor. Gerçi bu ara o da artık farkediyor ne kadar yoruldugumu ve "çık artık istersen" diyor. Stresten dolayı vücudumda yaralar çıktıgını söylemiştim ya, onlar giderek çoğalıyorlar. Ama çalışmayı da çok seviyorum :) Ah bu kararsızlık. Olasılıksız'daki David Cane ile tanışıp hangi yolu seçersem neler olabileceğini sorabilseydim keşki :Pp
İşte böyleyim ben bu aralar. Şu yukarıdaki martının keyfi ve rahatına sahip olmak istiyorum :) Canım isteyince şöööyle yukarıda bir yere konup koşuşturan insanları ve şehrin güzelliklerini seyretmek, acıkınca üç beş balık yakaladıktan yada vapurdaki insanlara şirinlik yaparak simit kaptıktan sonra yorulana kadar uçup yine en başa dönerek yüksek bir yerde dinlenmek tek dertleri :)
Oooooo yatma saatim gelmiş :) Ben gideyim, makinedeki çamaşırları asıp yatayım, siz takılın buralarda :) Hoş kalın...

....

2010-03-19T16:23:00.005+02:00

Buraları ve kedilerimi özleyecek miyim....

Gelicem Yaa Tamam Sabredin :)

2010-03-18T22:34:00.001+02:00

Birşeyler yazacak vaktim bile yok, kusura bakmayın :(( Ama az kaldı inşallah, bekleyin beni anacımdöncem ben size :))
Bu fotoğraflar da teeee kaç hafta önceki Sirkeci fotoğraf çekimimizden berbat birkaç kare daha :)

Sirkeci Garındaki küçük müzecikten eski bir daktilo...

Sirkecideki üst geçitten, ışıklarda duran arabaların farlarının aydınlattığı (yada kararttığı) insanlar ve gölgeleri... Yani ters ışık çalışması :)

Gülhane Parkındaki fıskiyeler... Hareketli nesnelerii duruyor halde çekme çalışması :)

Ve eşim... Ters ışık denemesi.

Beni özleyin tamam mııı :)